Επιστολές

Η Ελλάδα ανάμεσα σε Τουρκία, Ρωσία και ΗΠΑ

Κύριε Διευθυντά,
{ARX}Η{ARX} εμφανισθείσα δήθεν στροφή της Τουρκίας προς τη Ρωσία με την ευκαιρία της αγοράς των S-400 έδωσε την εντύπωση σε ορισμένους αναλυτές ότι η Ελλάδα και η Κύπρος θα μπορούσαν να είχαν σταθερά πλεονεκτήματα έναντι της γείτονος, αξιοποιώντας τον δυτικό παράγοντα. Ωστόσο, τόσο η πάγια προσπάθεια της Τουρκίας για επέκταση προς τα δυτικά, όσο και η προσκόλλησή της στη δυτική συμμαχία πρέπει να θεωρείται μακροπρόθεσμα δεδομένη ενώ οι οποιεσδήποτε αποκλίσεις δεν είναι παρά συγκυριακά φαινόμενα που μπορούν να οφείλονται σε προσωπικές προσεγγίσεις ηγετών.
Η αγορά των ρωσικών πυραύλων εδάφους αέρος εμπίπτει στον στρατηγικό σχεδιασμό αδρανοποίησης της επίφοβης ελληνικής αεροπορίας, ώστε η Τουρκία, βασιζόμενη στην εγγύτητα των ελληνικών νησιών στις τουρκικές ακτές και στη ναυτική της υπεροπλία με τα πολυάριθμα αποβατικά της σκάφη να μπορεί να επιχειρεί προς την κατεύθυνση των επιδιωκόμενων σκοπών της. Αυτό δεν θα μπορούσε ίσως να γίνει με νατοϊκούς πυραύλους που δύσκολα θα μπορούσαν να βάλλουν εναντίον νατοϊκών αεροπλάνων. Επομένως η αμερικανική προειδοποίηση για τη μη παράδοση των F-35 μοιάζει να μην μπορεί να φέρει αποτελέσματα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η Τουρκία προτίθεται να εγκαταλείψει τον δυτικό συνασπισμό.
Η Τουρκία θεωρεί ότι κάλλιστα θα μπορούσε να συμβιβαστεί η κατάληψη εκ μέρους της – εφόσον της δινόταν η σχετική ευκαιρία – μερικών ελληνικών νησιών, από αυτά που θεωρεί ως «γκρίζα ζώνη», με την παραμονή της στη Συμμαχία, αφού αφενός η κατάληψη τμήματος της Κύπρου και η συνεχιζόμενη κατοχή του δεν απέτρεψαν την παραμονή της στον δυτικό συνασπισμό, και αφετέρου επειδή η Δύση ουδέποτε δήλωσε ξεκάθαρα ότι η Τουρκία έχει άδικο στις διεκδικήσεις της στο Αιγαίο, ενίοτε το αντίθετο μάλιστα, με τη στάση ουδετερότητας έναντι του Διεθνούς Δικαίου που υιοθετεί. Η Τουρκία θεωρεί ότι η Δύση έχει πειστεί απόλυτα και διαχρονικά για τη στρατηγική σημασία της γεωγραφικής της θέσης και εκμεταλλεύεται ασύστολα την πεποίθηση αυτή. Το λάθος της Δύσης είναι ότι δεν αντιλαμβάνεται τη ρευστότητα της εκάστοτε τουρκικής στάσης που διαμορφώνεται ανάλογα με τα συμφέροντά της. Στην εξίσωση θα πρέπει να συμπεριληφθεί και η Ρωσία, την αποξένωση με την οποία δεν μπορέσαμε να αποφύγουμε.
Δεδομένης της σημερινής συγκυρίας ψύχρανσης των αμερικανοτουρκικών σχέσεων, θα πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι πρόκειται για μια – το πολύ – μεσοπρόθεσμη κατάσταση, την οποία η ελληνική πλευρά θα μπορούσε να αξιοποιήσει βραχυπρόθεσμα προς όφελος αμφοτέρων των πλευρών, αμερικανικής και ελληνικής, με προσδοκία άμεσων αποτελεσμάτων με τη στοχοθέτηση δυο-τριών σημείων. Είναι πάντως αμφίβολο ότι τελικά θα καταστεί δυνατόν να επιτευχθεί οτιδήποτε. Εξάλλου, οι διεθνείς σχέσεις στον σύγχρονο κόσμο ακολουθούν μια τυρβώδη ροή, η εξέλιξη στην επόμενη φάση μπορεί να είναι απότομη, να μην εξαρτάται από την ιστορική πορεία, αλλά να προσδιορίζεται από την επίδραση αστάθμητων παραγόντων.
Βασίλης Μούτσογλου
Πρέσβης ε.τ., συγγραφέας

Η πυρηνική ενέργεια μετά το Τσερνόμπιλ και τη Φουκουσίμα

Κύριε Διευθυντά,
{ARX}Η{ARX} λειτουργία των πυρηνικών εργοστασίων για παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας στα αναπτυγμένα αλλά και στα υπ’ ανάπτυξη κράτη βάζει σε τεράστιους κινδύνους την παγκόσμια ασφάλεια και απειλεί με πυρηνικό όλεθρο ολόκληρη την υφήλιο. Το σχετικά πρόσφατο τραγικό πυρηνικό ατύχημα της Φουκουσίμα Ιαπωνίας 11 Μαρτίου 2011 και παλαιότερα του Τσερνόμπιλ της Ουκρανίας (πρώην Σοβιετική Ενωση) 26 Απριλίου 1986, μας διδάσκει ότι το μέλλον των πυρηνικών εργοστασίων δεν πρέπει να είναι – και δεν θα είναι – μακρόχρονο και μακρόπνοο.
Τα πυρηνικά εργοστάσια μπορεί να παρέχουν άφθονη και φθηνή ηλεκτρική ενέργεια και να συμβάλλουν σημαντικά στη βιομηχανική και οικονομική ανάπτυξη των χωρών όπου λειτουργούν και να δημιουργούν ανταγωνιστικές κοινωνίες που επικαρπώνονται την ανάπτυξη και την οικονομική ευμάρεια έναντι άλλων κοινωνιών που απαρνιούνται τη χρήση της πυρηνικής ενέργειας, όμως οι κίνδυνοι που παραμονεύουν από τυχόντα πυρηνικά ατυχήματα θα πρέπει να είναι παράγοντες ανασταλτικοί για τη λειτουργία τους.
Ενα ατύχημα σε πυρηνικό εργοστάσιο παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας καταστρέφει τεράστιες εκτάσεις για εκατοντάδες χρόνια και προκαλεί χιλιάδες θανάτους και αναπήρους αλλά και χρόνιες ασθένειες που ταλαιπωρούν τις επόμενες γενιές. Ο,τι προσφέρει με τη λειτουργία του ένα πυρηνικό εργοστάσιο, το καταστρέφει πολλαπλά και ανεπανόρθωτα στην εμφάνιση ενός πυρηνικού ατυχήματος.
Η λειτουργία των πυρηνικών εργοστασίων παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας στο όνομα της οικονομικής και βιομηχανικής ανάπτυξης μπορεί να προσομοιαστεί με τη χρήση αναβολικών από τους αθλητές στην προσπάθειά τους να γίνουν υπερπρωταθλητές και να δημιουργήσουν νέα ρεκόρ στο άθλημά τους, αλλά οι συνέπειες της χρήσης των αναβολικών τούς οδηγούν στην καταστροφή. Ετσι ενώ ο αθλητισμός είναι υγεία και πολιτισμός, ο πρωταθλητισμός με τη χρήση των αναβολικών είναι η αιτία βλαβών της υγείας των αθλητών και ενίοτε της καταστροφής του οργανισμού τους.
Λέμε λοιπόν όλοι μας με δυνατή φωνή «όχι» στα πυρηνικά εργοστάσια για παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας, «όχι» στη χρήση των «αναβολικών» της βιομηχανικής και οικονομικής «ανάπτυξης» των κρατών.
Σεραφείμ Κερασιώτης
Συνταξιούχος Εκπαιδευτικός – Μαθηματικός