Οταν το χειροκρότημα αξίζει περισσότερο

Οι φίλοι φαίνονται (και) στα δύσκολα: Το Γεώργιος Καραϊσκάκης φέτος δεν μνημονεύθηκε μόνο στις μεγάλες νίκες. Εγινε σημείο αναφοράς ακόμη και όταν τα πράγματα δεν πήγαν καλά. Στις ήττες από ΠΑΟΚ και Λαμία που – κρατώντας την κουβέντα αυστηρά στο ποδόσφαιρο – στοίχισαν τους δύο εγχώριους τίτλους. Στην ισοπαλία με την Ντιναμό Κιέβου που εν πολλοίς έδωσε τέλος στο ευρωπαϊκό ταξίδι. Ο φετινός Ολυμπιακός δεν έχασε μάχη που δεν έδωσε. Εχασε στόχους μέσα από ματς που ήταν καλύτερος και που η τύχη του γύρισε την πλάτη. Κάτι που αναγνώρισε πρωτίστως το κοινό του. Εξού και το ζεστό χειροκρότημα της ανταμοιβής, που ήταν πάντα εκεί να περιμένει στο φινάλε. Για την προσπάθεια. Για το επίπεδο ποδοσφαίρου.

Ενα… φιλί για καληνύχτα: Οι σκηνοθέτες ψάχνουν για μήνες εκείνο το ένα και μοναδικό τελευταίο πλάνο στο έργο τους. Τον τρόπο που μια στιγμή, μπορεί να αποτυπώσει ό,τι προηγήθηκε. Αυτήν τη μια «εικόνα» λοιπόν ο Ολυμπιακός τη βρήκε ιδανικά στο τελευταίο γκολ που πέτυχε φέτος στο Γεώργιος Καραϊσκάκης. Η μαγική μπαλιά του Γκιγέρμε που έκοψε στα δύο την αμυντική προσπάθεια της Ξάνθης. Ο Φορτούνης που πετάχτηκε στην πλάτη της άμυνας. Το ανεπανάληπτο κοντρόλ του, ο τρόπος που πρόσταξε την μπάλα να προσγειωθεί στο δεξί του πόδι. Η εκτέλεση στο επόμενο βήμα, για την απέναντι γωνία. Το τελικό 4-0 (14/4). Το 64ο φετινό εντός έδρας γκολ. Η μαγεία του ποδοσφαίρου. Το… ραντεβού για του χρόνου!