Από την ψευδαίσθηση στην παράνοια

Ως εθνική ψευδαίσθηση θα μπορούσε και να λειτουργήσει. Ως αίτημα «ηθικής, πολιτικής και ιστορικής υποχρέωσης» που είπε ο Πρόεδρος της Βουλής και με το τακτ που περιέγραψε ο ίδιος: «Η καθυστέρηση στη διεκδίκηση των γερμανικών αποζημιώσεων», εξήγησε, «έχει να κάνει με το γεγονός ότι δεν θέλαμε σε καμία περίπτωση, μέσα στην κρίση και όσο διαρκούσαν τα Μνημόνια, να επιχειρηθεί για επικοινωνιακούς λόγους συμψηφισμός με τα χρέη της χώρας μας». Κοινώς, δεν είναι το χέρι που απλώνεται και ζητεί χρήματα, είναι η ψυχή που διψάει για δικαιοσύνη. Η οικονομική διάσταση, εκείνα τα 270 δισ. των αποζημιώσεων από τον Α’ και τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο που υπολόγισε το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους, είναι παρεμπίπτουσα.

Αρκεί όμως μια ματιά στο πολύ πρόσφατο παρελθόν, τότε που το τακτ δεν περίσσευε, για να διαγνώσει κανείς τον κίνδυνο. Αρκεί η επιστροφή στην εποχή που «διαρκούσαν τα Μνημόνια» για να διαπιστώσει πόσο εύκολα μπορεί η εθνική ψευδαίσθηση να μετατραπεί σε εθνική παράνοια. Δεν ήταν τότε που το τακτ ερμηνευόταν ως προδοσία; Δεν ήταν το τακτ η πιο τρανή απόδειξη της απροθυμίας των γερμανοτσολιάδων και των μερκελιστών να διεκδικήσουν τις αποζημιώσεις από τα υποτιθέμενα αφεντικά τους; Δεν κατέλαβαν οι γερμανικές αποζημιώσεις δυσανάλογα μεγάλο χώρο στην προεκλογική ατζέντα; Ή δεν υψώθηκαν ως λάβαρο ανεξαρτησίας και αγώνα τις πρώτες ημέρες της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ;

Με αυτή την υψηλή επίδειξη τακτ, ο Πρόεδρος της Βουλής αποσυνέδεσε τις γερμανικές αποζημιώσεις από τα Μνημόνια. Η αποσύνδεση ήταν επιβεβλημένη ακριβώς επειδή ήταν με τα Μνημόνια που οι αποζημιώσεις θεωρήθηκαν ο πιο γρήγορος δρόμος προς την οικονομική απελευθέρωση. Το σχήμα ήταν απλό. Το χρέος θα διαγραφόταν ως επονείδιστο και με την καταβολή των αποζημιώσεων θα περίσσευαν και 270 δισ. ευρώ. Μια χώρα θα κοιμόταν χρεοκοπημένη και θα ξυπνούσε πάμπλουτη. Αλλά αυτό δεν ήταν μια απλή ψευδαίσθηση, ούτε μια αθώα φαντασίωση. Ηταν μια επικίνδυνη παράνοια.