Στην οδό Κουμουνδούρου

Το κέντρο της Αθήνας αποτελεί μια δεξαμενή πρωτόγνωρων εμπειριών ακόμη και για έναν άνθρωπο που τις περισσότερες ώρες της ημέρας κυκλοφορεί τόσο στους φαρδείς του δρόμους όσο και στους πολυσύχναστους πολύ γνωστούς παραδρόμους του. Ο οδηγός του ταξί, ένας καλοκάγαθος σαραντάρης, χοντρός, φαλακρός, ενώ θα μπορούσε να έχει εκνευριστεί και να φωνάζει, προσπαθούσε να εξηγήσει στους δύο μαύρους ότι η ελάχιστη διαδρομή – είχαν επιβιβαστεί στο Σύνταγμα και η «διαφωνία» είχε εκδηλωθεί στην οδό Κουμουνδούρου, μπροστά στο πάρκινγκ του Εθνικού Θεάτρου – δεν είναι ενάμισι ευρώ, όσο του έδιναν, αλλά τρεισήμισι.

Οι δύο μαύροι τον αγριοκοίταζαν και όταν παρά την αμφισβήτησή τους – ενώ κάτι μαρτυρούσε ότι φαίνονταν να γνωρίζουν ποιο είναι το πραγματικό κόμιστρο – του έδωσαν τα δύο επιπλέον ευρώ, ο ένας τους χτύπησε τόσο δυνατά την πόρτα κλείνοντάς την που λίγο έλειψε να του μείνει στα χέρια. Οσο και αν αισθάνεται κανείς αλληλέγγυος μαζί του άλλο τόσο δεν αισθάνεται επιτακτική την ανάγκη να υπερασπιστεί τον οδηγό του ταξί ούτε για την ευγένειά του, ούτε γιατί είναι Ελληνας ούτε τέλος για την αγωνία του να διεκδικεί και να διασφαλίζει το κάθε άλλο παρά ανώδυνα κερδισμένο μεροκάματό του.

Οπως επίσης, αν σκεφτείς έστω και λίγο, θα σου ήταν δύσκολο να ζητήσεις την κεφαλή επί πίνακι των δύο μαύρων, έστω και αν την ώρα της «διαφωνίας» τους με τον οδηγό του ταξί γινόταν τόσος ο εκνευρισμός ακόμα και ενός περαστικού που αν αντιλαμβανόταν τι συμβαίνει, θα ήθελε να εξαφανιστούν αν ήταν δυνατόν από προσώπου γης – οι δύο μαύροι εννοείται. Χωρίς να διατείνεται κανείς ότι ένα περιστατικό διάρκειας δύο το πολύ λεπτών, που θα ήταν δυνατόν να μην το πληροφορηθεί κανείς ποτέ, αποτελεί σε σχέση με τα αντιπαρατασσόμενα μέρη σύγκρουση δύο ισοδυνάμων δικαίων, δεν μπορεί να μη σκεφτεί ότι ο οδηγός του ταξί και οι δύο μαύροι έθεταν επί του καταστρώματος της οδού Κουμουνδούρου το κομβικότερο πρόβλημα του σημερινού κόσμου. Τις διαφορές ανάμεσα στους ανθρώπους όπως καλούνται οι ίδιοι να τις λύσουν και συχνά μέσα σε πολύ οδυνηρές και δραματικές συνθήκες, αν και είσαι υποχρεωμένος να τις χρεώνεις στους ίδιους, προκειμένου να μπορείς να υιοθετείς μια λύση για το ποιος έχει δίκιο και ποιος έχει άδικο, στην πραγματικότητα ουδεμία ευθύνη φέρουν οι ίδιοι τόσο για τη δημιουργία τους όσο και για το μέγεθός τους. Οσο συμπτωματική θα χαρακτήριζε κανείς την ήπια συμπεριφορά του οδηγού ταξί, αφού ένας άλλος θα είχε αντιδράσει με έναν τελείως διαφορετικό τρόπο, το ίδιο συμπτωματική θα λογάριαζε την εντελώς αδικαιολόγητη επιθετικότητα των δύο μαύρων καθώς δύο άλλοι στη θέση τους ενδέχεται να είχαν δώσει τέσσερα αντί για τρεισήμισι ευρώ.

Την απάντηση στο ερώτημα ποιος χρεώνεται τελικά ό,τι δυσάρεστο ή απάνθρωπο συμβαίνει στον κόσμο μας τη βρίσκουμε σε ένα ποίημα με τον τίτλο «Δεύτερη μέρα» του άδικα λησμονημένου ποιητή, πεζογράφου και μελετητή Θ.Δ. Φραγκόπουλου, που λέει: «Ποιος για χάρη σου στερήθηκε γράμματα / Για να μπορείς εσύ σήμερα / Να κομπάσεις και να ασχημονείς / Σε τρεις ή τέσσερις γλώσσες; / Ποιος έμεινε για το χατίρι σου στη φυλακή / Για να γίνεις εσύ στήριγμα της κοινωνίας;».