«Μια αθωότητα με βάθος και χιούμορ»

Ιστορικά, ήταν σύντομοι θεατρικοί διάλογοι που ζωντάνευαν μυθολογικά επεισόδια ή στιγμιότυπα του καθημερινού βίου. Μια αυτοσχέδια φάρσα δωρικής καταγωγής που έγινε η πρώτη μορφή δραματικής τέχνης στην Ελλάδα. Η κωμωδία των προ Χριστού αιώνων. Μέσα σ’ ένα σύμπαν πληθωρικό και υποκριτικά ακραίο. Αυτό ζωντανεύει και στο θέατρο Σφενδόνη, στην παράσταση «Οι Μίμοι» του Ηρώνδα, που σκηνοθετεί η Αννα Κοκκίνου με σκοπό να αποκαλύψει τις πρώτες πηγές της έκφρασης.

Το έργο του Ηρώνδα που σταδιοδρόμησε το πρώτο μισό του 3ου αιώνα π.Χ. ήταν άγνωστο έως το 1889, όταν βρέθηκε σ’ έναν παπύρινο κύλινδρο, μέσα σ’ έναν τάφο στην πόλη Μαιγίρ της Αιγύπτου. Τώρα, επιστρέφει στη σκηνή φέρνοντας μαζί του όλους τους ανθρώπινους τύπους του, την ατμόσφαιρα της πολιτείας, τον θόρυβο των δρόμων του, τα μαγαζιά, τα δικαστήρια, μέχρι και τα κακόφημα σπίτια του. «Είναι απρόσμενο, η δουλειά μας στους Μίμους μού ξυπνά έντονα μνήμες ανθρώπων που γνώρισα. Τεράστιοι, αστείοι, γλυκείς και θυμωμένοι. Γυναίκες που μιλάνε για τους έρωτες, τα παθήματα, τα παιδιά τους, την τυραννία τους, με κελαρυστό γέλιο κι αυτοσαρκασμό, υπονόμευση, αθυροστομία και πολύ τραγούδι. Αντρες σε πολυσύχναστες αγορές που χαίρονται τη ζωή, ακόμα και τα βάσανά της, με κέφι και δύναμη, με ενθουσιασμό. Η Κως του Ηρώνδα μού θυμίζει τη Λέσβο, την Αλεξάνδρεια, τον μύθο της, ό,τι φανταστήκαμε γι’ αυτήν. Χαμένες μυρωδιές σαν να τις ζήσαμε, τις λαχταράμε κι όμως γλιστρούν μέσα απ’ τα χέρια μας. Πρόσωπα κοντινά και μακρινά: λες και κάνουμε μια προς τα πίσω διαδρομή με ιλιγγιώδη ταχύτητα και συναντάμε το καθρέφτισμά μας», λέει η Ρηνιώ Κυριαζή, πρωταγωνίστρια της παράστασης.

ΟΙ ΡΟΛΟΙ. Η ίδια ερμηνεύει πολλαπλούς ρόλους στην παράσταση. Μία κυρία που αρνείται μια ανήθικη πρόταση, μια μάνα που ζητά να βασανιστεί ο γιος της για να μάθει γράμματα, μια φιλενάδα που μοιράζεται φαλλούς με τις κολλητές της. Και πελάτισσες σε υποδηματοποιεία, αγάλματα σε ναούς και μάρτυρες σε δικαστήρια. «Με λίγα λόγια συνθέτουμε όλοι μαζί έναν κόσμο πειραγμένο, πατημένο, περήφανο μέσα στην ταλαιπωρία του και θαυμαστό για το πείσμα του, την τρέλα του για τη ζωή», όπως τονίζει η ηθοποιός και συνεχίζει: «Τα κείμενα είναι σπαρταριστά, γραμμένα όμως με ιδιαίτερη λεπτότητα και μαστοριά κι αυτό αποζητά και το παίξιμό τους. Μια υποκριτική υψηλού επιπέδου που να αποκαλύπτει το θέατρο στην ουσία του, την παιδικότητά του, την αφέλεια, το μεράκι, τις εναλλαγές. Μοιάζουν με σάτυρους, αριστοφανικούς ήρωες, τύπους της κομέντια, κλόουν, κωμικούς του βωβού κινηματογράφου, ηθοποιούς του παλιού ελληνικού σινεμά. Μια αθωότητα με βάθος και χιούμορ που ζητά να τσαλακωθούμε, να αποποιηθούμε τη φτιαχτή μας σοβαρότητα και ηθικολογία, να γίνουμε χωμάτινοι ακροβάτες και να μας κλείσουμε το μάτι. Δύσκολα ζητούμενα, ακατόρθωτα αλλά πολύ γοητευτικά».

ΛΑΪΚΗ ΓΛΩΣΣΑ. Λόγω της κωμικής τους καταγωγής, οι σκηνές της καθημερινότητας αποδίδονται με μια έντονα λαϊκή γλώσσα. Μια γλώσσα, ωστόσο, που δεν ξεφεύγει από τα όρια, δεν γίνεται ευτελής αλλά προσιτή σε όλους. «Τη γλώσσα διατρέχει ένας πολιτισμός με αναφορές στον Ομηρο, σε ποιήτριες της εποχής, γυναικείες θεότητες και τελετές, κοσμοπολίτικες συνήθειες. Είναι γλώσσα ισχυρή, ζωντανή και ανατρεπτική, μας κάνει να ξανασκεφτούμε γύρω από την έννοια “λαϊκό”. Η Αννα Κοκκίνου που σκηνοθετεί δίνει το στίγμα. Η δική της εμμονή στην ποιότητα και η βαθιά γνώση και αγάπη του τρόπου των Μίμων μάς αποκαλύπτει τη σύνδεσή μας με τον κόσμο του Ηρώνδα, την αναγκαιότητά τους στο σήμερα, την επιθυμία να τους παραστήσουμε με τη μεγαλύτερη φροντίδα» καταλήγει η Κυριαζή.