Με κρητική ψυχή

Δεν είναι μια απλή νίκη. Είναι ένας θρίαμβος. Δεν είναι ένα απλό τρίποντο. Είναι η νίκη της χρονιάς. Ο ΟΦΗ ανέβηκε στην Αθήνα με σκοπό να παίξει για τη… ζωή του. Γνώριζε πως με ήττα οι πιθανότητες παραμονής του στην κατηγορία θα ήταν πια μηδαμινές. Είχε το σώμα του στο ΟΑΚΑ και το μυαλό του σε πολλά άλλα γήπεδα. Στα Γιάννενα, στη Λάρισα, στο Καραϊσκάκη.

Ομως πάνω απ’ όλα το είχε εκεί που ο ίδιος αγωνιζόταν. Ηρθε… ορκισμένος. Ηταν καλύτερος σχεδόν σε όλη τη διάρκεια του αγώνα απέναντι σε έναν Παναθηναϊκό τραγικό. Ακόμα και όταν βρέθηκε πίσω στο σκορ, με το πέναλτι γκολ του Μακέντα στο 41′, δεν πανικοβλήθηκε, δεν απογοητεύτηκε. Και στο δεύτερο ημίχρονο έκανε την καλύτερη εμφάνιση που έχουμε δει από τους Κρητικούς όλη τη χρονιά.

Από τα πρώτα δευτερόλεπτα πίεση ψηλά, πολλά κλεψίματα της μπάλας, γρήγορο παιχνίδι από τα άκρα. Τα κόρνερ διαδέχονταν το ένα το άλλο, οι απειλές έρχονταν σχεδόν σε κάθε κατεβασιά, ο ΟΦΗ έμοιαζε αποφασισμένος να κάνει τα πάντα για να μείνει όρθιος. Και έμεινε με εμφατικό τρόπο. Τρία γκολ μέσα σε τριάντα λεπτά. Απόλυτη ανατροπή. Θρίαμβος. Αυτογκόλ Μακέντα στο 57′ για το 1-1, γκολ του Σάσι στο 71′ για το 1-2 και το… κερασάκι στην τούρτα από τον Γιακουμάκη στο 88′. Λεβέντες Κρητικοί. Με ψυχή και καρδιά που δεν συναντάς εύκολα.

Ο Πουρσανίδης

Κι όλα αυτά πηγάζουν από έναν άνθρωπο που έζησε το παιχνίδι σαν να έπαιζε. Που είδε όλο το ματς όρθιος, που ούρλιαξε στα γκολ, που σε κάθε φάση του ΟΦΗ έσπαγε την εκκωφαντική σιωπή που επικρατούσε στο άδειο Ολυμπιακό Στάδιο. Ο Ηλίας Πουρσανίδης στεκόταν σε μια γωνία στα επίσημα του γηπέδου. Κάτω από το μπουθ της τηλεοπτικής μετάδοσης του αγώνα. Πήρε τη θέση του πριν ξεκινήσει το παιχνίδι, με το άγχος ζωγραφισμένο στο πρόσωπό του. Με τα σημάδια αγωνίας να τον προδίδουν. Σχεδόν άκουγες τους χτύπους της καρδιάς του.

Ανέκφραστος είδε τον Παναθηναϊκό να ανοίγει το σκορ με το πέναλτι του Μακέντα. Ανέκφραστος παρακολουθούσε τον ΟΦΗ να μπαίνει στο δεύτερο ημίχρονο και να πιέζει, χάνοντας ευκαιρίες. Οταν ήρθε η στιγμή του γκολ, όμως, δεν μπορούσε να συγκρατηθεί. Ενα δυνατό «γκοοοοολ» βγήκε από το στόμα του αντιπροέδρου του ΟΦΗ. Ενα ακόμα πιο δυνατό στο 2-1 της ομάδας του. Και μια μεγάλη αγκαλιά με τρεις ανθρώπους της ομάδας όταν πια ο ΟΦΗ έκανε το 3-1 με τον Γιακουμάκη και «υπέγραψε» τη μεγάλη νίκη.

Μια νίκη που είναι η δεύτερη για τον ΟΦΗ μέσα στη χρονιά απέναντι στον Παναθηναϊκό και μάλιστα με το ίδιο σκορ. Οι Πράσινοι εμφανίστηκαν χειρότεροι ακόμα και από εκείνο το παιχνίδι, δεν κατάφεραν να κάνουν ούτε μία κλασική ευκαιρία προς την εστία των Κρητικών και αν δεν έκανε το πέναλτι ο Ποτουρίδης στον Μακέντα, πιθανότατα δεν θα είχαν σκοράρει. Σε όλο το δεύτερο ημίχρονο έβλεπαν τους φιλοξενούμενους να κάνουν ό,τι θέλουν, οι αντιδράσεις της άμυνας ήταν… παιδικές, ο Διούδης βρέθηκε σε τραγική μέρα και η έλλειψη βασικών παικτών, όπως ο Μπουζούκης, ο Χατζηγιοβάνης, ο Κουλιμπαλί, ο Μαυρομμάτης έδειξε για ακόμα μια φορά πως ο Παναθηναϊκός έχει πολύ «κοντό» ρόστερ, που χρειάζεται ενίσχυση το καλοκαίρι.

Ο Γιώργος Δώνης μίλησε για ένα κακό παιχνίδι από πλευράς ποιότητας για την ομάδα του, αλλά το χαρακτήρισε και χρήσιμο, εννοώντας προφανώς πως στην αξιολόγησή του για το ρόστερ μπορεί να τον οδηγήσει σε πολλά συμπεράσματα.

Παναθηναϊκός: Διούδης, Παντελάκης, Κολοβέτσιος, Οικονόμου, Αποστολάκης (61′ λ.τ. Καμπετσής), Δώνης, Στάικος, Χατζηθεοδωρίδης, Αλτμαν (28′ λ.τ. Κάτσε), Μακέντα, Μουνιέ (68′ Αρμενάκας).

ΟΦΗ: Σωτηρίου, Μπράουν, Ποτουρίδης, Γιαννούλης, Κοροβέσης, Νάστος, Νέιρα, Κουτσιανικούλης (46′ Ντίνας), Σασί (78′ Γιακουμάκης), Βαζ (88′ Κυριακίδης), Φερέιρα.