Είμαι προοδευτικός…

Είμαι ένας προοδευτικός που θέλει να προσαρμόσει την κοινωνία στη δική του αδυναμία προσαρμογής. Πασχίζοντας να επιβιώσω στην εξουσία καλλιεργώ το αντίστροφο, δηλαδή τον πολιτικό αυτοκτονικό ιδεασμό. Θέλοντας να κάνω πλιάτσικο στη σοσιαλδημοκρατία, αντίθετα τη συσπειρώνω. Είμαι κατά του εθνικισμού και γι’ αυτό συνεργάζομαι με τον Καμμένο. Είμαι κατά του εθνικισμού, αλλά ενθαρρύνω τον εθνικισμό των Σκοπιανών. Και αφού γλείψω τον Τραμπ, τραβώ μετά και μια διαδήλωση στην αμερικάνικη πρεσβεία για να στανιάρω.

Ναι, είμαι προοδευτικός. Εχω καθαρότητα θέσεων. Εχω το ηθικό πλεονέκτημα της μειονεξίας. Ο,τι θυμάμαι χαίρομαι. Και οραματίζομαι έναν προοδευτικό πόλο. Ποια η σχέση με το πόλο; Δεν ξέρω. Πάντως είμαι προοδευτικός: μισώ  την ανάπτυξη, τις τράπεζες, μισώ την εξελιγμένη Ευρώπη, απεχθάνομαι (κατά βάθος) την τεχνολογία, σιχαίνομαι τα κινητά. Είμαι κομφορμιστής, γνώρισα μόνο μια γυναίκα στη ζωή μου (τη σύζυγο), είμαι αντιρρησίας οδήγησης, και φοβάμαι τα τηλεοπτικά κανάλια. Θέλω να επιστρέψουμε σε μια πρωτοχριστιανική κοινωνία με γαϊδουράκια, να καλλιεργούμε ραδίκια, ν’ ακούμε μόνο Στελάρα και να μαζεύουμε ρομαντικά άνθη μη-με-λησμόνει δίπλα στα ρυάκια.

Δεν μπορώ καν να οδηγήσω ένα κωλοαυτοκίνητο, αλλά μπορώ να καθοδηγήσω την Ευρώπη. Πολλοί από μας φοβούνται ακόμα και τον οδοντογιατρό, ωστόσο θα νικήσουμε τον φασισμό. Αρκετοί έχουμε χαλασμένα δόντια, όπως αυτός ο Λατούς, ένας Ιουλιανός Παραβάτης της αποανάπτυξης. Αμα τον ρωτήσεις πώς μπορεί να γίνει αυτό, ομολογεί ότι αποτελεί Ουτοπία. Μόλις στριμωχτούμε από ερωτήσεις καταφεύγουμε σε κάποια θολή Ουτοπία, γιατί αυτό ακούγεται ουμανιστικό. Προοδευτικό. Αμα επικαλεστείς την Ουτοπία είσαι μέσα. Σου συγχωρούνται τα πάντα. Ακόμα και το να παίρνεις τη σύνταξη της προγιαγιάς σου.

Είμαι προοδευτικός. Κι αυτό σημαίνει ότι έχω ιδεολογία η οποία δεν επηρεάζεται από καμιά πραγματικότητα, κανένα γεγονός, οπότε δεν την αλλάζω με τίποτε. Είμαι ιδεολογικά ανέγγιχτος, εφόσον μπορώ και προσαρμόζω την ερμηνεία του κάθε συμβάντος κατά βούληση, έτσι ώστε να ταιριάξει, τελικά, με την ιδεολογία μου. Ο,τι και να συμβεί μπορώ να το μεταλλάξω στο αντίθετό του, να το ακυρώσω, να το διαστρέψω κι έτσι να ‘ρθει να βιδώσει στον ιδεοκαταναγκασμό μου και να τον επαληθεύσει.

Τίποτε δεν επηρεάζει την αμεριμνησία της πίστης μου. Και δέκα τάξεις νηπίων αν σφαγούν, και εκατό άνθρωποι αν καούν, δεν έχουν καμιά σημασία, εφόσον μπορώ να νοηματοδοτήσω και αυτό το γεγονός (θεωρώντας το αποτρόπαιο, ή απαραίτητο) ανάλογα με το συμφέρον του κόμματος. Δεν υπάρχει, τελικά, κανένα γεγονός, κανένα συμβάν, παρά μόνο εκείνα που επικυρώνουν την εμμονή μου. Ολα τα άλλα εξαερώνονται. Τι Πλαστήρας τι Παπάγος, τι κιθαρίστας, τι ντράμερ.

Είμαι προοδευτικός. Και όλοι συνωμοτούν εναντίον μου. Ο παγκόσμιος ιμπεριαλισμός δεν κάνει άλλο όλη μέρα, παρά να βυσσοδομεί εις βάρος μου. Είμαι κυκλωμένος από εχθρούς. Η τεχνολογία με απειλεί. Παντού υπάρχουν ταξικά μάτια που με παρακολουθούν. Η ανάπτυξη με υπονομεύει. Η Ιστορία επίσης. Η ιδιωτική τηλεόραση. Η επιχειρηματικότητα. Ο Τύπος. Προτείνω να τα καταργήσουμε όλα. Να πάρουμε και την εξουσία εκτός απ’ την κυβέρνηση. Προτείνω να αφήσουμε τον γάμο και να πάμε για πουρνάρια. Να αγκαλιάσουμε τη γη, τα φιλάμε τα αντίδια, ή να κάνουμε περιαστικό λαχανόκηπο και να τσαπίζουμε σιωπηλοί την αιωνιότητα.

Είμαι προοδευτικός και ως εκ τούτου γυρίζω συνέχεια στο παρελθόν. Γι’ αυτό λέω: μόνο με τον Πλουμπίδη θα κάνουμε έφοδο στο μέλλον. Τον Λοΐζο, τον Κόκκαλη (The bone collectors), άντε και με λίγο Φώτη Αγγουλέ. Είμαι προοδευτικός και σκέφτομαι: μήπως να ξαναρχίσουμε να χορεύουμε και γιάνκα; Γιατί όχι, είναι ένας χορός που ευνοεί την χαρούμενη ομαδικότητα (ο τσάμικος είναι ακροδεξιός, εθνικιστικός).

Είμαι αφοσιωμένος στον κάποτε Εμφύλιο. Απεχθάνομαι την αλλαγή και την εξέλιξη, είμαι κολλημένος στον Μεσοπόλεμο. Ο πολιτισμός με ασύλληπτη πολυπλοκότητα ταξιδεύει ιλιγγιωδώς μπροστά (με τα καλά και τα κακά του) αλλά εγώ θέλω να παγώσει η Ιστορία στη φάση της εμμονής μου, κι έτσι να προκύψει η συλλογική ευτυχία. Πρέπει να αλλάξουμε την ανθρώπινη φύση, να αναχαιτίσουμε όλα όσα έχουν συγκροτήσει μέχρι τώρα τη δομή και τις επιδιώξεις της ανθρωπότητας κάνοντας την αφαίρεση: αφαιρείς όλες τις κατακτήσεις του ανθρώπινου πνεύματος και σταθμεύεις μόνο στα κακά, πιστεύοντας πως αν ξαναρχίσουμε απ’ την αρχή δεν θα καταλήξουμε στα ίδια. Δεν έχει σημασία αν αυτό αντίκειται ακόμα και στο αλφαβητάριο του Διαφωτισμού, τον οποίο συχνά επικαλούμαι χωρίς να ξέρω τι είναι. Πρέπει να ξαναρχίσουμε απ’ τον τροχό. Να βάλουμε κρατικούς ινστρούχτορες που θα ελέγχουν και θα παρεμποδίζουν την πρόοδο και την ανάπτυξη – και ποιοι θα είναι αυτοί; Ποιος θα αποφασίζει; Το κόμμα, βέβαια. Και τα ευτυχή έθνη, πλέον, θα συναγωνίζονται σε φτώχεια, ποιο θα μείνει πιο πίσω.

Είμαι προοδευτικός, με την έννοια που το θέτει ο κυρ Φανούρης. Δεν αντέχω τους Ευρωπαίους, οι μπούρκες όμως μου είναι συμπαθείς, είναι προοδευτικές, είναι φεμινισμός. Δεν αντέχω την Ευρώπη κι όταν με ρωτούν για άλλο πρότυπο, απαντώ: Η Βενεζουέλα, φυσικά. Η Βενεζουέλα, όπου υποσιτίζεται το 95% του πληθυσμού, έφυγαν 3,5 εκατ. κάτοικοι πρόσφυγες για να σωθούν, φυλακίζεται η αντιπολίτευση, βασανίζονται οι αντιφρονούντες και καταργείται η Βουλή. Γη Χαναάν. Τι να μας πει και η Βιέννη μπροστά στο Καράκας;

Τι να κάνουμε, είμαι προοδευτικός. Είμαι υπέρ του ταξικού φθόνου, του περιθωρίου, της απομόνωσης, του φτωχομπινεδισμού, της ελεημοσύνης, των μερισμάτων, της απροκάλυπτης δωροδοκίας – διαπλοκής (για να μας ψηφίσουν) και έχω αδυναμία στις πράσινες γέφυρες. Γαλάτσι, Γαλάτσι, Μοράλες και Απάτσι.

Είμαι προοδευτικός κι έχω εμμονή με την εξουσία. Για να μην ξεκαβαλήσω θα κάνω τα πάντα. Θα δώσω τα πάντα. (Για να τα ξαναπάρω). Δεν υπάρχει καμιά πραγματικότητα. Η μόνη πραγματικότητα είναι η εμμονή μου. Χάρε Κρίσνα.