Σκηνικό

Πριν από μερικές εβδομάδες βρέθηκα στη Μαδρίτη. Προσπαθούσα να συνεννοηθώ με έναν ταξιτζή για τα προβλήματα της Ρεάλ αφού ως γνωστόν οι Ισπανοί δεν το έχουν με τις ξένες γλώσσες.

Και για τη μεν Ρεάλ δεν βγάλαμε άκρη. Αλλά μόλις κατάλαβε ότι ήμουν Ελληνας ενθουσιάστηκε.

– Kolotoumba! Kolotoumba, φώναξε ξεκαρδισμένος.

Κατάλαβα ότι έχουμε κατοχυρώσει ένα νέο διεθνές brand name – μετά το souvlaki και το malakas.

Χθες το πρακτορείο Bloomberg (που δεν είναι τίποτα καλαμπουρτζήδες) χαρακτήρισε τον Τσίπρα «ειδικό στην ακύρωση δημοψηφισμάτων» (στην κωλοτούμπα δηλαδή…) επειδή εξηγούσε στους άλλους στις Βρυξέλλες ότι το Brexit μπορεί να αντιστραφεί.

Προφανώς του έχει βγει το όνομα.

Εντυπωσιάζομαι όμως όταν διάφοροι στην Ελλάδα και την Ευρώπη επικαλούνται την «κωλοτούμπα» του 2015 για καλό. Κάτι σαν ένδειξη σωφροσύνης.

Και για τους Ευρωπαίους, το καταλαβαίνω. Κέρδισαν. Οταν έχεις ξεφτιλίσει τον άλλο, δίνεις κι ένα φιλάκι.

Αλλά στην Ελλάδα; Ποιος σοβαρός άνθρωπος μπορεί να αισθανθεί υπερήφανος από τη στάση ενός Πρωθυπουργού που ξεπούλησε σε ένα βράδυ όχι μόνο όσα έλεγε έως τότε αλλά και την ψήφο του ελληνικού λαού τον οποίο ο ίδιος έβαλε να ψηφίσει;

Απέναντι στην «κωλοτούμπα» έχουν διαμορφωθεί τρεις τάσεις.

Πρώτον, εκείνοι (κυρίως συριζαίοι…) που θεωρούν ότι δεν μπορούσαμε να κάνουμε αλλιώς. Ωραία, αλλά γιατί έως τότε μας έλεγαν ότι μπορούμε;

Δεύτερον, εκείνοι που αθωώνουν την κωλοτούμπα επειδή ο Τσίπρας προσγειώθηκε στην (κατ’ αυτούς) σωστή πλευρά. Ωραία, αλλά ποιος είπε ότι κάθε τέλος ιστορίας ρεφάρει ό,τι προηγήθηκε;

Τρίτον, εκείνοι που βοήθησαν τον Τσίπρα να προσγειωθεί στα μαλακά. Προ ημερών ο Μεϊμαράκης είπε ότι διαφωνεί με τον χαρακτηρισμό «κωλοτούμπα» διότι κατ’ αυτόν ο Πρωθυπουργός πήρε μια «απόφαση ουσίας».

Ομολογώ ότι δεν καταλαβαίνω πού το είδε, ούτε τι θέλει να πει, ούτε γιατί ψάχνει ελαφρυντικά. Αλλά δεν έχει και ιδιαίτερη σημασία διότι δεν βλέπω πολλούς να συμμερίζονται αυτήν την άποψη.

Δικαίως  Ή αδίκως, αρέσει ή δεν αρέσει, η κωλοτούμπα σφράγισε τον Τσίπρα και θα περάσουν πολλά χρόνια να τη βγάλει από πάνω του.

Οχι επειδή δεν έπραξε τελικά το ενδεδειγμένο. Προφανώς κατάλαβε ότι δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά και φοβήθηκε.

Αλλά επειδή έστησε ένα ολόκληρο σκηνικό (διαπραγματεύσεις, δημοψήφισμα, συμβούλια αρχηγών, ξενύχτια κ.λπ.) και μάλιστα με τεράστιο κόστος για τη χώρα προκειμένου να υποχρεώσει την αντιπολίτευση να μοιραστεί το κόστος της κωλοτούμπας μαζί του.

Είναι το ίδιο που πήγε να κάνει και με τις Πρέσπες αλλά τώρα οι άλλοι τον είχαν πάρει χαμπάρι.

Και το δις εξαμαρτείν…