Δεν είναι αναλώσιμοι

Στην ταινία του Νίκου Παναγιωτόπουλου «Delivery», που το 2005 έλαβε μέρος και στο επίσημο διαγωνιστικό τμήμα του Φεστιβάλ Βενετίας, ένας νεαρός διανομέας πίτσας που τον υποδύεται, ο Θάνος Σαμαράς, διασχίζει την Αθήνα, αγωνίζεται, ακούει, ονειρεύεται, ερωτεύεται και στο τέλος τιμωρεί τον «ευεργέτη» του. Η ταινία είχε αποσπάσει πολύ καλές  κριτικές. Και θα ήταν σπάνια – είχε γράψει ο «Ριζοσπάστης» – αν ο σκηνοθέτης δεν είχε αρκεστεί στην παρατήρηση ότι η καρέκλα έχει τέσσερα ποδάρια, αλλά μας είχε εξηγήσει και το γιατί.

«Μου έχει συμβεί να με υποδεχτεί γυναίκα ημίγυμνη, ζευγάρι που πλακώνεται την ώρα που το παιδί τους ανοίγει την πόρτα, γιαγιά να με καλέσει μέσα για να φάμε παρέα, παππούς να μου δώσει δώρο για τις γιορτές, αλλά ποτέ δεν αντιδρώ ούτε ανταποκρίνομαι, είτε έτσι είτε αλλιώς, γιατί πάντα βιάζομαι. Εχω κιόλας στο μυαλό μου την επόμενη παραγγελία και το επόμενο πουρμπουάρ».

Είχε πολύ κόσμο χθες στις μοτοπορείες των ντελιβεράδων στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη. Οι άνθρωποι αυτοί είναι οργισμένοι: θρηνούν 16 νεκρούς συναδέλφους τους την τελευταία διετία, με τον τελευταίο χθες το μεσημέρι στη Μεσογείων. Είναι και αποφασισμένοι: δεν γίνεται να μην τους παρέχουν οι εργοδότες τους ούτε το μηχανάκι ούτε τα στοιχειώδη μέσα ατομικής προστασίας (κράνος, γάντια, αδιάβροχα) που χρειάζονται για να κάνουν τη δουλειά τους. Δεν γίνεται να σκοτώνονται για 3,5 ευρώ την ώρα.

«Tο πιο κουραστικό είναι η επανάληψη. Η κούρσα, το πρόχειρο παρκάρισμα, η παράδοση του πακέτου, η επιστροφή, η παραλαβή της νέας παραγγελίας και μετά η επόμενη κούρσα. Στο μεταξύ δεν σκέφτομαι τίποτα. Οταν είσαι συνέχεια σε κίνηση, το μυαλό κολλάει, σαν να αδειάζει, σαν να μη συμβαίνει τίποτα μες στο κεφάλι σου, μόνο κενό, μια μεγάλη τρύπα».

Το σύνθημά τους στη χθεσινή απεργιακή τους κινητοποίηση ήταν «Μην παραγγείλεις, φτιάξε μια μακαρονάδα». Ανέβασαν μάλιστα και μια απλή συνταγή, για να βολευτούν προσωρινά ακόμη κι αυτοί που δεν μαγειρεύουν ποτέ. Στις προκηρύξεις που μοίραζαν υπήρχε κι ένα άλλο σύνθημα: «Δεν είμαστε αναλώσιμοι».

«Σουβλάκια δεν τρώω ποτέ. Αηδία με πιάνει και μόνο που το σκέφτομαι. Γενικά, το έτοιμο φαγητό δεν θέλω ούτε να το μυρίζω. Επειδή ξέρω πώς φτιάχνεται, σαν να βγάζουν το άχτι τους αυτοί που το ετοιμάζουν, βρίζοντας μέσα από τα δόντια τους, δεν το θέλω καθόλου. Τα γεμιστά της μάνας μου ονειρεύομαι και κάτι κεφτεδάκια που μου έφερε μια φορά η Λένα». (Από το εξαιρετικό βιβλίο της Αγγελικής Σπανού με τίτλο «Απαρατήρητοι», που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις ΠΟΛΙΣ)

Το πιο εύκολο που μπορούμε να πούμε τέτοιες ώρες είναι ότι «είμαστε όλοι ντελιβεράδες». Αλλά δεν είναι αρκετό, δεν μπορούμε να ξεμπερδέψουμε έτσι, στην επόμενη παραγγελία μας ας είμαστε λίγο πιο ευγενικοί κι ας δώσουμε λίγο μεγαλύτερο πουρμπουάρ. Στη μεθεπόμενη επίσης.