Η σημαία είναι γένους θηλυκού

Η Στέλλα Χριστοδούλου έμαθε από μικρή τι σημαίνει πρωταθλητισμός. Κόρη του Χρήστου Χριστοδούλου, ανιψιά του Φάνη – δύο παίκτες σημαίες στην ομάδα μπάσκετ του Πανιωνίου, με τεράστια προσφορά και στην Εθνική – δεν ήθελε και πολύ να μυηθεί στον αθλητισμό, έστω και σε διαφορετικό άθλημα.

Η ίδια έχει παραδεχτεί ότι τα μαθήματα που πήρε από τον πατέρα της και τον θείο της, τη βοήθησαν στη δική της επαγγελματική καριέρα στον χώρο του βόλεϊ. Η Στέλλα, ακολούθησε τη μεγαλύτερη κατά τρία χρόνια αδελφή της, Ελένα, που επίσης επέλεξε το βόλεϊ και μάλιστα κατέκτησε δύο πρωταθλήματα και ένα κύπελλο με τον Παναθηναϊκό. Οι γονείς τους, δεν είχαν καμία αντίρρηση σε ό,τι αφορά την επιλογή τους: «Αντίθετα και οι δύο πίστευαν ότι το βόλεϊ ταιριάζει περισσότερο στα κορίτσια, οπότε τα πράγματα κύλησαν ομαλά», έχει πει η Στέλλα.

Πείσμα

Η θητεία της στον Ολυμπιακό, την οδήγησε στον δρόμο του πρωταθλητισμού και έμαθε να διεκδικεί με πείσμα κάθε διάκριση.

«Κάθε χρονιά, υπάρχει η ίδια αγωνία και θέληση για να σηκώσω το τρόπαιο. Είμαι ευλογημένη που η θητεία μου με έχει φέρει στον Ολυμπιακό». Αυτά είναι λόγια που τα έχει επαναλάβει αρκετές φορές, ύστερα από κατάκτηση κάποιου τίτλου.  Στις Σέρρες, πρόσθεσε στη συλλογή της άλλο ένα μετάλλιο, το όγδοο για να βρεθεί στην πρώτη θέση της λίστας με τις νικήτριες του κυπέλλου, παρέα με τη Ρούξι Ντουμιτρέσκου. Ωστόσο, το βράδυ του Σαββάτου, τα συναισθήματά της σηκώνοντας το τρόπαιο ήταν ανάμεικτα. Δεν ήταν μόνο δάκρυα χαράς για έναν ακόμα τίτλο, αλλά και έντασης και λύπης, για τον τραυματισμό της φίλης της, «αδελφή μου», την αποκάλεσε, Κατερίνας Γιώτα. Οταν ενημερώθηκε ότι είχε ψηφιστεί ως πολυτιμότερη παίκτρια του τελικού, απάντησε: «Νιώθω MVP για τη δύναμη που είχα να ξεπεράσω τον τραυματισμό της Κατερίνας. Οταν τραυματίστηκε έπαθα σοκ. Είπα στα κορίτσια ότι θα παίξουμε για την Κατερίνα κι έτσι έγινε». Η διεθνής πασαδόρος έχει μάθει να ζει την ένταση. Το περυσινό καλοκαίρι ήταν από τα πιο έντονα των τελευταίων χρόνων. Επειτα από μία σκληρή χρονιά, που ολοκληρώθηκε με τον πλέον ιδανικό τρόπο, ένα ιστορικό τρεμπλ, το πρώτο στο γυναικείο βόλεϊ (πρωτάθλημα, κύπελλο και Τσάλεντζ Καπ), ο χρόνος για ξεκούραση ήταν ελάχιστος, λόγω των υποχρεώσεων με την εθνική ομάδα. Κι όμως, στο τέλος η κόπωση είχε ξεχαστεί καθώς είχε έρθει η μεγάλη επιτυχία της πρόκρισης της Εθνικής στην τελική φάση του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος, έπειτα από 18 χρόνια. Η Στέλλα Χριστοδούλου είχε την τύχη να είναι παρούσα – σε διάστημα τεσσάρων μηνών – σε δύο ιστορικές στιγμές για το άθλημα. Με τον Ολυμπιακό και την εθνική ομάδα και έδειξε έτοιμη να ξαναζήσει στον ίδιο ρυθμό και την επόμενη χρονιά. Μετά το τέλος των υποχρεώσεων με τον Ολυμπιακό, θα έρθει η σειρά της Εθνικής: «Εύχομαι αυτό που πετύχαμε, να είναι μόνο η αρχή», είχε πει μετά την οριστικοποίηση της πρόκρισης.

«Πραγματική αρχηγός»

Σε όλα αυτά τα χρόνια, η Στέλλα κέρδισε τον θαυμασμό και την εκτίμηση των προπονητών της, αλλά και των συναθλητριών της. Ο Μπράνκο Κοβάτσεβιτς, προπονητής του Ολυμπιακού τα τελευταία χρόνια, την έχει χαρακτηρίσει «πραγματική αρχηγό», ξεχνώντας τη συνήθειά του να μη μιλάει ξεχωριστά για κάθε αθλήτρια. Για να το κάνει, όμως, σίγουρα ο τρόπος που αγωνίστηκε η Χριστοδούλου σε εκείνο το ματς στο Βουκουρέστι, ήταν ξεχωριστός.

Η ίδια αποδέχτηκε από την αρχή τον ρόλο της αρχηγού: «Στις δύσκολες στιγμές, η αρχηγός πρέπει να βγαίνει μπροστά ώστε να βρίσκονται οι λύσεις στο εσωτερικό της ομάδας και να μη βγαίνουν προς τα έξω τα προβλήματα»,  είχε πει πριν από τέσσερα χρόνια, στον απολογισμό της χρονιάς κι ενώ ο Ολυμπιακός είχε κατακτήσει το δεύτερο νταμπλ στην ιστορία του τμήματος.

Οσο για τους ατομικούς τίτλους; Αλλο τίποτα… Τελευταίος, ήταν το έπαθλο στις Σέρρες, ως  MVP του τελικού. Μεταξύ άλλων, όμως, έχει να θυμάται, από την περυσινή χρονιά, τον αντίστοιχο τίτλο στους τελικούς του Τσάλεντζ Καπ, στους οποίους η ελληνική ομάδα κατέκτησε το τρόπαιο.