Η ρητορική του μίσους

Το Ιντερνετ είναι το λυχνάρι που άνοιξε για να ξεχυθεί στην ατμόσφαιρα το τζίνι του μίσους. Με την έκρηξη των social media και τη δυνατότητα να βγάζει ο καθένας τα απωθημένα του, εις επήκοον ενός τεράστιου κοινού άνθησε το «σπορ» της κατάρας και του «ψόφου» εναντίον εκείνου που πρεσβεύει τη διαφορετική άποψη. Για πρώτη φορά, άλλωστε, στην ιστορία της ανθρωπότητας, μπορεί κάποιος να γίνει πομπός μηνυμάτων και το μέγεθος του ακροατηρίου του να είναι αντιστρόφως ανάλογο της θέσης που έχει στην κοινωνική κλίμακα. Με λίγα λόγια, στην ψηφιακή εποχή, μπορείς να είσαι ένα τίποτα, αλλά οι απόψεις σου να έχουν απείρως μεγαλύτερη απήχηση από εκείνες ενός επιστήμονα ή ενός πνευματικού ανθρώπου. Διότι προφανώς οι τιποτένιοι στον κόσμο είναι πολύ περισσότεροι σε απόλυτους αριθμούς από τους ωραίους ανθρώπους.

Αυτό αποδείχτηκε και στο ΣΕΦ στο ματς Ολυμπιακός – Ζαλγκίρις, όχι ακριβώς ψηφιακά, αλλά με το πανό που καλούσε τους γαύρους να θυμηθούν «τον θρίαμβο της Παιανίας». Οπου «θρίαμβος», η δολοφονία ενός οπαδού του Παναθηναϊκού. Και κανείς δεν τόλμησε να πει το αυτονόητο. Ούτε οι διοικούντες την ΚΑΕ που ήταν μέσα στον χώρο. Κανένας δεν ενοχλήθηκε τόσο πολύ πια, ώστε να διαμαρτυρηθεί για αυτό το αίσχος. Και φυσικά, εδώ υπάρχει ατόφιο μίσος, χωρίς καμία ρητορική. Οπως ατόφιο μίσος υπήρχε και σε ανάλογα περιστατικά με οπαδούς του Παναθηναϊκού αλλά και άλλων ομάδων που είχαν όρεξη να κάνουν αστειάκια με νεκρούς αντιπάλους. Το μόνο που υπήρξε ήταν η εισαγγελική παρέμβαση που ζήτησε να διερευνηθεί το συμβάν προκειμένου να βρεθούν οι αυτουργοί της πράξης και να αποδοθούν κατηγορίες με βάση τον αθλητικό νόμο – κοινώς, φέξε μου και γλίστρησα.

Είναι δεδομένο ότι όλα αυτά τα φαινόμενα αποκαλύπτουν μία κοινωνία σε απόλυτη σήψη. Ανθρώπους που το πιο ενδιαφέρον που έχουν στη ζωή τους είναι να γιορτάζουν στις επετείους της ντροπής για αυτούς που σκότωσαν. Ανθρώπους χωρίς παρελθόν και – προφανώς – χωρίς μέλλον. Μία κατάσταση που κανένας εισαγγελέας δεν μπορεί να διορθώσει. Θα έλεγα κάτι για παιδεία, κώδικες ηθικής και πανανθρώπινες αξίες αλλά με τις υπάρχουσες συνθήκες θα ήταν γραφικό. Το θέμα δεν ξεκινάει από κάπου συγκεκριμένα. Από όπου προσπαθείς να το πιάσεις, ανακαλύπτεις από κάτω κάποια άλλη παθογένεια που προϋπάρχει. Τι μπορούμε να συζητάμε όταν είσαι πρόεδρος σε μία ομάδα της οποίας οι οπαδοί σηκώνουν ένα πανό που ειρωνεύεται τη μνήμη ενός αντιπάλου και εσύ δεν τολμάς να ψελλίσεις μια λέξη – ούτε καν για να υπερασπιστείς την επένδυσή σου; Και για ποιον λόγο ακριβώς θα πρέπει εγώ να εξηγήσω στο παιδί μου που με ρωτάει, τι σημαίνει «ο θρίαμβος της Παιανίας»;