«Ηχηρό όχι»

Τελικά, τα – κατά το δημοσιογραφικό κλισέ – ηχηρά όχι στις προτάσεις για μια θέση στη συριζαϊκή ευρωλίστα είναι πιο πολλά από όσα φανταζόμασταν. Δεν αρνήθηκε μόνο ο Παναγιώτης Γιαννάκης ή η Χάρις Αλεξίου στο κυβερνών κόμμα να προσφέρουν λίγη από την προσωπική τους λάμψη στο μάλλον αδιάφορο ευρωψηφοδέλτιό του. Δεν γύρισε την πλάτη στους πρώην συντρόφους του μόνο ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης. Αρνητική ήταν κι η Μαρία Ρεπούση, σύμφωνα πάντα με χθεσινό ποστ της ιδίας. «Δεν επιθυμώ» έγραψε «πια να είμαι υποψήφια στις ευρωεκλογές, διότι εκτιμώ ότι δεν έμεινε ικανός χρόνος για να υποστηρίξω όπως θα έπρεπε την υποψηφιότητά μου. Παράλληλα εργάζομαι σε μια θέση απαιτητική και δεν διαθέτω κανέναν μηχανισμό υποστήριξης, ούτε κομματικό ούτε βουλευτικό». Εσπευσε, ωστόσο, να διευκρινίσει στο πανελλήνιο που αγωνιούσε ότι πίστευε και πιστεύει «στο εγχείρημα συγκρότησης μιας μεγάλης προοδευτικής συμμαχίας με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ». Οσοι διατείνονται πως γνωρίζουν το παρασκήνιο υποστηρίζουν ότι ενοχλήθηκε που δεν ανακοινώθηκε το όνομά της προχθές.

Μικρό κακό

Εξού κι επισήμανε εμμέσως με την κίνηση αυτή πως η παρουσία της «στις σχετικές διεργασίες από όποια θέση και αν χρειαστεί» δεν πρέπει να θεωρείται και δεδομένη. Παρότι άλλοι λένε ότι προγραμματιζόταν να ανακοινωθεί με τα λοιπά σύμβολα του προοδευτικού χώρου τύπου Ραγκούση και Δανέλλη στην τελευταία φουρνιά υποψηφίων. Η αντισύριζα προσέγγιση ερμηνεύει τη ρεπουσική άρνηση ως χαστούκι στον ΣΥΡΙΖΑ. Οι θιασώτες της παρασύρονται μάλλον από το αντισύριζα μένος τους στην εκτίμηση της δυναμικής μιας υποψηφιότητας της ιστορικού. Στη μοναδική εκλογική μάχη που έχει δώσει, τον Μάιο του 2012, με τη ΔΗΜΑΡ πήρε 1.680 σταυρούς στην Α’ Πειραιά. Στις ευρωκάλπες, όμως, εκλογική περιφέρεια είναι όλη η επικράτεια. Ο πρώτος σε σταυρούς ευρωβουλευτής του 2014, Μανώλης Γλέζος, είχε ξεπεράσει τις 440.000 ψήφους. Κι αν κρίνει κανείς από το ποιοι κατέλαβαν τότε τις 21 ελληνικές έδρες στο Ευρωκοινοβούλιο η αναγνωρισιμότητα ή ο κομματικός μηχανισμός παίζουν καταλυτικό ρόλο. Με άλλα λόγια, δύσκολα ο ΣΥΡΙΖΑ θα κέρδιζε μια έδρα στις Βρυξέλλες χάρη σε εκείνη. Μικρό, άρα, το κακό.