Χωρίς αυτόν δεν υπάρχει

Είναι ασφαλώς παράξενο να είσαι ποδηλάτης και να σε υποδέχεται μια πόλη ως ανεπιθύμητο. Αλλά δεν είναι λιγότερο παράξενο να είσαι διπλωμάτης και να έχεις την ίδια υποδοχή. Αντίθετα, είναι πιο παράξενο ακόμη και όταν ο ανεπιθύμητος διπλωμάτης είναι ένας αμερικανός πρεσβευτής με περιβολή ποδηλάτη. Είναι παράξενο να συμμετέχει ο Τζέφρι Πάιατ σε έναν ποδηλατικό γύρο στην Πάτρα και ο δήμαρχος να αναρτά ένα πανό σε ένα δημοτικό κτίριο της πόλης με την επιγραφή «Ανεπιθύμητος ο πρέσβης του αμερικανικού ιμπεριαλισμού στην πόλη μας», το οποίο υπογράφει η Επιτροπή Ειρήνης Πάτρας – Δυτικής Αχαΐας.

Δεν είναι η αδυναμία συγχρονισμού με την εποχή που κάνει όλα αυτά να φαίνονται παράξενα. Είναι και η αδυναμία συγχρονισμού με την τρέχουσα επικαιρότητα. Η Αμερική του Ντόναλντ Τραμπ δεν είναι ακριβώς μια ιμπεριαλιστική αυτοκρατορία, ο βολικός εχθρός που θα ήθελε ένας κομμουνιστής δήμαρχος για να μπορεί να κρεμάει τα αντιιμπεριαλιστικά πανό του. Η Αμερική του Τραμπ δεν εξαπλώνεται, απομονώνεται. Είναι μια Αμερική που αισθάνεται πως δεν έχει καμία δουλειά στη Συρία και αμφισβητεί τη χρησιμότητα του ΝΑΤΟ. Μια Αμερική των μεσοδυτικών πολιτειών και των κλειστών συνόρων, λευκή και πρησμένη από τα μπάρμπεκιου, περιχαρακωμένη από δυο ωκεανούς και ένα τείχος.

Από αυτήν την άποψη, το ΚΚΕ και ο δήμαρχός του έχουν μείνει χωρίς εχθρό. Εχουν μείνει και επειδή η εγγενής αδυναμία συγχρονισμού τους όχι μόνο με την εποχή αλλά ακόμη και με την τρέχουσα επικαιρότητα δεν τους επιτρέπει να δουν ότι η Ρωσία εκδηλώνει τις ιμπεριαλιστικές φιλοδοξίες χωρίς καν τον μανδύα της ανθρωπιστικής επέμβασης ή ότι η νέα αποικιοκρατική δύναμη της Αφρικής δεν είναι κάποια δυτική χώρα, αλλά η Κίνα. Ως γνήσιο τέκνο του, ο κομμουνιστής δήμαρχος βολεύεται στα παλιά αφηγήματα του κόμματος. Οχι επειδή ο αντιαμερικανισμός είναι ο σοσιαλισμός των ηλιθίων, όπως ήθελε εκείνο το τσιτάτο του Ζακ Ζιλιάρ. Αλλά επειδή χωρίς τον αντιαμερικανισμό του το κόμμα δεν υπάρχει.