Η πικρή γεύση της ανοησίας

Η γερμανική κουζίνα δεν είναι σπουδαία. Αλλά, στο μέτρο που δεν αποτελείται μόνο από λουκάνικα, είναι και κάπως υποτιμημένη. Ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, για παράδειγμα, διάλεξε κεφτεδάκια από μοσχαρίσιο κρέας στο «Γεύμα με τους Φαϊνάνσιαλ Τάιμς». Το πιάτο, πληροφορεί τους αναγνώστες τους η εφημερίδα, είναι τυπικό βερολινέζικο. Η γεύση τους δεν είναι κακή. Και πάντως είναι πολύ καλύτερη από τη γεύση που άφησαν όσα είπε στη συνέντευξη ο πρώην υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας. Αυτά, πάλι, τι γεύση είχαν;

Κανονικά θα έπρεπε να έχουν τη γεύση της ξαναζεσταμένης σούπας. Ο Σόιμπλε δεν είπε κάτι που δεν έχει ξαναπεί. Είπε ότι η Ελλάδα δεν θα έπρεπε να υιοθετήσει το κοινό νόμισμα – καμία πρωτοτυπία. Είπε ακόμη πως εκείνος ήταν υπέρ της προσωρινής αποχώρησης της χώρας από τη ζώνη του ευρώ – σιγά το νέο. Είπε τέλος ότι είχε προτείνει την προσωρινή έξοδο από το 2009 στον Γιώργο Παπακωνσταντίνου, ότι κάθε τόσο επανερχόταν με την πρόταση και ότι το καλοκαίρι 2015 συγκρούστηκε με την Ανγκελα Μέρκελ επειδή, αντίθετα από εκείνη, εκείνος ήθελε να πετάξει την Ελλάδα έξω από το ευρώ – μα το ξέραμε. Γιατί λοιπόν όσα ξαναείπε ο Σόιμπλε δεν έχουν τη γεύση της ξαναζεσταμένης σούπας; Γιατί η γεύση που αφήνουν θα είναι πάντα πικρή όσες φορές και αν τα ξαναπεί;

Αδυναμία

Την απάντηση είχε δώσει ήδη από τον περασμένο Σεπτέμβριο ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, όταν τα βερολινέζικα κεφτεδάκια λιάζονταν ακόμη σε κάποιο γερμανικό λιβάδι: «Μία από τις αδυναμίες μας το πρώτο εξάμηνο, για την οποία έχω κι εγώ ευθύνη, ήταν ότι αυτό που θεωρούσαμε εμείς ρίσκο για την ευρωζώνη κι επομένως διαπραγματευτικό όπλο για μας, αποτελούσε επιθυμία του κ. Σόιμπλε» είχε δηλώσει ο έλληνας υπουργός Οικονομικών σε συνέντευξή του στην ηλεκτρονική εφημερίδα newpost και στον δημοσιογράφο Τάσο Τσιφόρο.

Δωρεάν

Αν αφήνουν δηλαδή αυτή τη γεύση οι δηλώσεις Σόιμπλε, είναι επειδή η κυβέρνηση που υποσχέθηκε να καταργήσει τα Μνημόνια με έναν νόμο και ένα άρθρο έπαιξε το παιχνίδι του Σόιμπλε. Και το έπαιξε μολονότι ο Ευάγγελος Βενιζέλος είχε αποκαλύψει πως ο ίδιος ως υπουργός Οικονομικών και ο τότε πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου είχαν δεχθεί ανάλογη πρόταση με μπόνους 50 δισεκατομμυρίων ευρώ για την ελληνική οικονομία. Ο,τι δεν δέχθηκε, με άλλα λόγια, η μία κυβέρνηση έναντι οικονομικού ανταλλάγματος, ήταν έτοιμη να το κάνει η άλλη εντελώς δωρεάν. Και με τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε να μην απολαμβάνει χαλαρός, ως πρόεδρος της γερμανικής Βουλής πια, το τυπικό βερολινέζικο πιάτο του, αλλά να φτάνει στα πρόθυρα της παραίτησης το 2015 γι’ αυτό που αποσοβήθηκε την τελευταία στιγμή: ένα εντελώς αυτοχειριακό και βαθιά τραγικό Grexit. Ξαναζεσταμένη σούπα; Μακάρι να ήταν. Αλλά είναι η γεύση της πολιτικής ανοησίας.

Ο ΣΙΣΥΦΟΣ
Το λέει ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε στην κατακλείδα του «Γεύματος»: «Πρέπει να δείτε τον Σίσυφο σαν έναν ευτυχισμένο άνθρωπο, επειδή τίποτε από αυτά που κάνουμε στην πολιτική δεν διαρκεί για πάντα. Κινείς τα πράγματα για λίγο και πηγαίνουν μπροστά ή αρχίζουν να κυλούν προς τα πίσω. Ετσι είναι η ζωή». Στο Βερολίνο μπορεί να δει κανείς τη φράση αυτή ως ένα απόσταγμα σοφίας. Αλλά στην Αθήνα, κι έπειτα από δέκα χρόνια κρίσης, ο Σίσυφος παραμένει το σύμβολο μιας συλλογικής δυστυχίας.