Οι παντόφλες και… ο Λούσιας

Οταν πρωτοδιάβασα για την 90χρονη γιαγιά που συνελήφθη από την Αστυνομία επειδή πουλούσε παράνομα (;) τερλίκια, κρατήθηκε επί ώρες στο τμήμα, ταλαιπωρήθηκε, «τραμπουκίστηκε» από τους αστυνομικούς καθώς της έπαιρναν αποτυπώματα, ήρθε στο μυαλό μου, από τα νεανικά μου αναγνώσματα, ο Λούσιας. Ο ήρωας στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Νίκου Χουλιαρά, ένα παιδί διανοητικά καθυστερημένο που μεγάλωνε στην Ηπειρο τα πρώτα μετεμφυλιακά χρόνια και που, με το απλοϊκό μυαλό και τον αποσπασματικό λόγο του, έλεγε μεγάλες αλήθειες. Θυμήθηκα πώς είχε «κάψει» τον νου μου η φράση του: «Ηταν ένας αστυνομικός που έδερνε έναν και μετά ήρθε και ένας άλλος και ήταν δύο αστυνομικοί που έδερναν έναν». Η αυθαιρεσία της (αστυνομικής εν προκειμένω) εξουσίας με μία περιγραφή «άδεια» από περίτεχνες λέξεις αλλά πλήρης μεστών νοημάτων. Μια «διανοητικά καθυστερημένη» άποψη περί πάταξης του εγκλήματος που κυνηγάει ανήμπορες γιαγιάδες και δεν τολμάει να διαπεράσει τη λεπτή κόκκινη γραμμή των Εξαρχείων.

Και μετά αναλογίστηκα τον παραλογισμό αυτού που «κάρφωσε» τη γιαγιά διότι δεν μπορώ να φανταστώ ότι συνελήφθη ύστερα «από παροκολούθηση ημερών». Το βράδυ δηλαδή πήγε σπίτι του και κοιμήθηκε ήσυχος διότι έσωσε την ελληνική οικονομία από τον χαμένο ΦΠΑ των τερλικιών; Αλλά και αυτόν που, μέσα στο τμήμα, είχε το κουράγιο να σηκώσει το κινητό και να καταγράψει τη σκηνή αλλά όχι το σθένος να επέμβει υπέρ της γιαγιάς. Και μετά σκέφτηκα ότι αυτή η 90χρονη γυναίκα είναι θέμα της λαογραφίας, όχι της αστυνομίας – τουλάχιστον μας θύμισε τα τερλίκια, κάτι μεταξύ πλεκτής παντόφλας και κάλτσας. Και ύστερα τι πραγματικά συμβαίνει όταν η, ανεξαρτήτως ηλικίας, νεανικότητα σμίγει με το φιλότιμο. «Δεν το έκανα για το χρήματα αλλά για να νιώθω ότι προσφέρω κάτι» είπε η γυναίκα.

Στο τέλος όμως θυμήθηκα ότι η εξουσία είναι σαν τη μαρμελάδα που, πιθανόν, να έλεγε και ο Λούσιας. Οσο λιγότερη έχεις τόσο περισσότερο την απλώνεις.