Δεν είμαστε ίδιοι

Θυμάστε το 2011 εκείνον το μαθητή που μούντζωνε στην παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου τους επίσημους και τον χειροκροτούσε ολόκληρο το αντιμνημονιακό μπλοκ; Θυμάστε τους αγανακτισμένους που κυνηγούσαν τους μνημονιακούς προδότες, τους υποτακτικούς του Δ΄ Ράιχ και των οργάνων του; Θυμάστε ότι στη Θεσσαλονίκη ματαιώθηκε η παρέλαση και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Κάρολος Παπούλιας, ουσιαστικά εξεδιώχθη; Θυμάστε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ επιδοκίμαζε τον όχλο και τα συνθήματά του, ότι ο Πάνος Σκουρλέτης με ανακοίνωσή του θεωρούσε ότι τα έκτροπα ήταν αντάξια της επετείου;

Προσωπικώς δεν μπορώ να ξεχάσω. Δεν ξεχνώ ότι αυτοί που σήμερα κυβερνούν είναι στην κυβέρνηση ακριβώς επειδή προσέβαλαν τους πολιτικούς αντιπάλους τους ως ξεπουλημένους και προδότες. Υπόσχονταν ότι θα σκίσουν τα Μνημόνια με ένα νόμο και ένα άρθρο, αλλά όταν πήραν την εξουσία παραλίγο να στείλουν αδιάβαστη τη χώρα – το τι θα μας συνέβαινε μπορεί κανείς να το υποθέσει βλέποντας σήμερα τα παθήματα της Βρετανίας και υπολογίζοντας το μέγεθος της οικονομίας μας αλλά και τη γειτνίαση της χώρας μας με την Τουρκία. Στο τέλος, υπέγραψαν το δικό τους, αχρείαστο ώς την επέλασή τους Μνημόνιο, και συνέχιζαν να κυβερνούν προσπαθώντας να δείξουν στους Ευρωπαίους ότι έχουν μεταστραφεί κι ότι είναι καλά παιδιά. Προς τούτο, έκλεισαν τη Συμφωνία των Πρεσπών, φροντίζοντας να δείξουν ότι εκτός από καλά παιδιά είναι και διεθνιστές – κι ότι όλοι οι υπόλοιποι είναι ξεπουλημένοι εθνικιστές. Πήραν πολλά μπράβο γιατί είναι διεθνιστές. Εχουν όμως ένα θέμα, δεν μπορούν να τα μεταφράσουν σε ψήφους…

Λίγο πριν από τις εκλογές, το κυβερνητικό παραμύθι εξαντλείται. Εξαντλούνται και οι συμβολισμοί – ο πιο πρόσφατος, ο συμβολισμός των ευκλεών ονομάτων, κατέρρευσε με την αγοραία περίπτωση της Λοΐζου, έμεινε απλώς μια ακόμα υποστηρικτική σέλφι του Πρωθυπουργού με κάποια που έκλεβε το ελληνικό Δημόσιο. Εξαντλείται όμως και η ανοχή του πληθυσμού. Για να εμφανιστούν δημοσίως τα μέλη της κυβέρνησης χρειάζονται πια φρουρούς. Δεν είναι ωραίο αυτό – κι ας θερίζουν ό,τι βλακωδώς έσπειραν.

Πάντως, κανείς απ’ όσους αποδοκίμαζαν τη βία και τον εθνικιστικό λαϊκισμό των «αγανακτισμένων» δεν χαίρεται σήμερα με τα παθήματα του ΣΥΡΙΖΑ. Και δεν χαίρεται επειδή κανείς δημοκράτης δεν μπορεί να χαίρεται με την ανάδυση ενός νέου εθνικιστικού ριζοσπαστισμού, που δικαιολογεί νέες ακρότητες. Ελπίζω ότι η αντιπολίτευση δεν θα μπει στον πειρασμό να επιδοκιμάσει και να ανεχτεί αντιδημοκρατικές συμπεριφορές. Δεν είμαστε όλοι ίδιοι.