Με δύναμη από τη Θεσσαλονίκη

Η ιδέα μάς έρχεται από τη Βόρεια Ελλάδα. Εκεί, με επίκεντρο τη Θεσσαλονίκη, ξεκίνησε το Thessaloniki Walking Tours, μια δράση που ενσωματώνει δύο τάσεις της νέας εποχής. Αφενός την καλλιέργεια μιας πιο φιλικής σχέσης του πολίτη με την πόλη στην οποία ζει, μαθαίνοντας καλύτερα τη φανερή, την επίσημη, αλλά και την «κρυμμένη», την ανεπίσημη ιστορία της, αφετέρου το περπάτημα ως lifestyle και όχι μόνο για λόγους άθλησης. Ετσι, το TWT καθιέρωσε πρωτότυπους θεματικούς περιπάτους, χάπενινγκ που περιγράφονται ως «εμπειρίες πόλης» αλλά και ιδιαίτερου ενδιαφέροντος πολιτιστικά σεμινάρια.

Τώρα λοιπόν η δημοσιογράφος και δημιουργός αυτής της πλατφόρμας Εύη Καρκίτη συνεργάζεται με τον συγγραφέα και δημοσιογράφο Ηλία Μαγκλίνη και τον συγγραφέα Θανάση Τριαρίδη και μας συστήνουν το Athens Walking Stories. Περίπατοι και εξορμήσεις στην Αθήνα μέσα από τις οποίες επιχειρείται μια άλλη οπτική περιήγησης στο αστικό τοπίο. Η θεατή και αθέατη πόλη μέσα από τις ιστορίες των διάσημων και μη ανθρώπων της, τα ήθη της, τις παραδόσεις της, τα σημεία της που έγιναν στέκια. Μια ομάδα ειδικών συνεργατών σχεδιάζουν και επιμελούνται αυτές τις περιηγήσεις που ξεκινούν την Κυριακή 7 Απριλίου με τον συγγραφέα Σταύρο Ζουμπουλάκη που ακολουθεί τα αθηναϊκά βήματα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη και τον «στεναγμό των πενήτων».

Ο σκιαθίτης συγγραφέας έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στην Αθήνα και σε αυτήν αναφέρονται πολλά από τα διηγήματά του. Ενα μέρος στο οποίο σύχναζε ήταν το καφενείο της Πλατείας Δεξαμενής στο Κολωνάκι όταν – στην αρχή του προηγούμενου αιώνα – ήταν ακόμη «καφενεδάκι» και το περιτριγύριζαν «σπιτάκια» που έμοιαζαν σκαρφαλωμένα στους πρόποδες του Λυκαβηττού. Εκεί μάλιστα έχει βγει και μία από τις τρεις φωτογραφίες του που κυκλοφορούν όλες κι όλες, αυτή με το σκυφτό κεφάλι και τα σταυρωμένα χέρια που εικονογραφεί το προσωνύμιο «κοσμοκαλόγερος». Την έβγαλε ο Παύλος Νιρβάνας που όχι μόνο έπεισε τον Παπαδιαμάντη να φωτογραφιστεί, αλλά και να πάρει αυτήν την πόζα. Αμήχανος ο συγγραφέας της «Φόνισσας» του έλεγε να βιαστεί – και μάλιστα στα γαλλικά για να μην τον καταλάβουν οι περίεργοι που είχαν μαζευτεί – διότι είχαν γίνει θέαμα. Και όταν τελείωσε, παρότι δήλωνε άσχετος περί φωτογραφίας, τον ρώτησε: «Κόδακ είναι η μηχανή σου;».

Η περιήγηση ξεκινάει στις 11 το πρωί και τελειώνει στις 2 το μεσημέρι, με σημείο συνάντησης την εκκλησία του Αγίου Ελισσαίου, στάση μετρό Μοναστηράκι, και θα επαναληφθεί τη Μεγάλη Τρίτη στις 4 το απόγευμα. Συμμετοχή: 15 ευρώ.

Ο καφές της διαφορετικότητας

Μοιάζει με σπίτι. Ενα μεγάλο, πολύχρωμο σπίτι, χωρίς διαχωριστικά ανάμεσα στα δωμάτια, γι’ αυτό και στον ίδιο χώρο μπορεί κάποιος να δει από μηχανήματα μέχρι τραπέζια φαγητού και αναπαυτικές αναπαλαιωμένες πολυθρόνες. Βρίσκεται στην οδό Τριφυλίας και Λάμψα, πίσω από το Γηροκομείο Αθηνών, στο πάρκο ΚΑΠΑΨ (Κέντρο Αποκατάστασης Πολιτών Αναπήρων Ψυχικού). Πήγα εκεί κάποιο βράδυ, καλεσμένη από φίλους, και έτσι έμαθα την ιστορία του. Στο ίδιο κτίριο, στα τέλη της δεκαετίας του 1950, λειτουργούσε κέντρο αποκατάστασης αναπήρων του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και του Εμφυλίου και τα μεγάλα μηχανήματα που υπάρχουν σήμερα στον χώρο είναι αυτά στα οποία εξασκούνταν σε κάποια τέχνη εκείνοι οι άνθρωποι.

Μιλάω για το Μύρτιλλο που λειτουργεί εκεί από το 2016 (παλαιότερα βρισκόταν στο Νέο Ηράκλειο) μετά την παραχώρηση του κτιρίου από τον Δήμο της Αθήνας. Και είναι ένα καφέ και εστιατόριο που απασχολεί αποκλειστικά άτομα με αναπηρία. Μια σημαντική πρωτοβουλία ειδικά σε μια εποχή που η αγορά εργασίας λειτουργεί με πολύ σκληρούς, γι’ αυτά τα άτομα, όρους. Εδώ όμως η αναπηρία γίνεται ευκαιρία για να αποδείξουν οι άνθρωποι πως, όταν θέλουν, μπορούν. Τα παιδιά της ομάδας σε καλωσορίζουν και σε περιποιούνται σαν να πηγαίνεις στο σπίτι τους – νομίζω ότι κάπως έτσι το νιώθουν άλλωστε. Είναι αδύνατον να μην πιάσεις κουβέντα μαζί τους, να μην ακούσεις με πόση υπερηφάνεια διηγούνται τις ιστορίες τους, πώς σε ξεναγούν στον χώρο που έχουν διακοσμήσει, πώς σου εξηγούν ότι όλες οι παρασκευές είναι χειροποίητες και γίνονται στην κουζίνα τους. Εμείς δοκιμάσαμε μια τυρόπιτα, σαλάτα, αρνάκι στον φούρνο με πατάτες και καρυδόπιτα που με έκαναν να νιώσω ότι μίκρυνα και βρέθηκα στα οικογενειακά τραπέζια της μητέρας μου. Ξαναπήγα όμως για να δοκιμάσω τους εξαιρετικούς φρέσκους χυμούς.

Γλυκιά ζωή

Οταν ήμασταν παιδιά, το εναρκτήριο «λάκτισμα» της εαρινής περιόδου ήταν το πρώτο παγωτό. Ανήκω, βλέπετε, στη γενιά που μετρούσαμε τα παγωτά που τρώγαμε, ως μια ασυνείδητη αποτίμηση της ανεμελιάς. Μετά μεγαλώσαμε, αρχίσαμε δίαιτες και πλέον μετρούσαμε θερμίδες. Η αγάπη μας για το παγωτό όμως έμεινε για να δίνει γεύση στη νοσταλγία. Αλλωστε ο κορυφαίος μετρ του παγωτού Alain Chartier, παρότι γνωρίζει πολύ καλά τα μυστικά της παρασκευής του, πιστεύει ότι ένας από τους λόγους που μας αρέσει είναι το ότι συνδέεται με τις παιδικές αναμνήσεις. Βραβευμένος με τον τίτλο του καλύτερου τεχνίτη παγωτοποιού στη Γαλλία (MOF), το επόμενο Σάββατο 30 Μαρτίου θα βρίσκεται στη χώρα μας καλεσμένος από τη frulatti.gr και μαζί με τον Maurizio Paci θα μιλήσουν, σε επαγγελματίες και μη, για τη γλυκιά τέχνη τους. Στους Μύλους Λούλη, στο Κερατσίνι.

Κωνσταντίνα Τάκαλου, ηθοποιός

Τι μου αρέσει στην Αθήνα

Παρότι χτυπημένη από την κρίση και με πληγωμένο τον κοινωνικό ιστό η πόλη διατηρεί μια παράλογη ομορφιά μέσα μου. Οι βόλτες στις στοές της Σταδίου, Πανεπιστημίου, Ακαδημίας που το πρωί σφύζουν από κόσμο και τα απογεύματα νεκρώνονται, με μαγεύουν. Τα καφέ των  Μουσείων Μπενάκη (που «βλέπει» το Ζάππειο), του Εθνικού και Βυζαντινού Μουσείου είναι συχνοί προορισμοί και προσδιορισμοί. Οι βόλτες στον Υμηττό με  αναζωογονούν, το Φάληρο μου υπενθυμίζει πως η πόλη έχει θάλασσα και η Φωκίωνος Νέγρη σκαλίζει τις μνήμες μου. Οι πλατείες του ευρύτερου κέντρου που σε αφήνουν να ξεκουραστείς, να αφουγκραστείς την πόλη, να δεις ουρανό δυστυχώς έχουν εγκαταλειφθεί στην τύχη τους και δεν πηγαίνω συχνά. Πολλές φορές κάθομαι στα παγκάκια στις στάσεις λεωφορείων, έτσι καταλαβαίνω πιο πολύ τι συμβαίνει στον άνθρωπο, σε μένα, στην ασημαντότητα και τη σημαντικότητά μας.