Κι αν παραπεμφθεί ο Τραμπ;

H ανακοίνωση πριν από λίγες ημέρες ότι ο επικεφαλής της Επιτροπής Δικαιοσύνης της αμερικανικής Βουλής, Τζέρολντ Νάντλερ, ζητά από 81 υπηρεσίες, εταιρείες και άτομα που γνωρίζουν τη συμπεριφορά της κυβέρνησης Τραμπ ήταν, με τον τρόπο της, μοναδική. Παρότι οι Ρεπουμπλικανοί το απέφευγαν επί δύο χρόνια, είναι πια ξεκάθαρο ότι ο Δημοκρατικός βουλευτής της Νέας Υόρκης σχεδιάζει ακροάσεις που θα μοιάζουν πολύ με τις διαδικασίες για την παραπομπή του προέδρου με το ερώτημα της αποπομπής από το αξίωμά του.

Ο ίδιος ο Νάντλερ σημείωσε όσον αφορά την πιθανή έξωση της οικογένειας Τραμπ από τον Λευκό Οίκο ότι «ακόμα δεν έχουμε όλα τα στοιχεία». Ομως το αίτημα της επιτροπής φαίνεται πως έχει στόχο να συλλέξει όσα είναι γνωστά για οποιαδήποτε ατοπήματα ή ακόμα και παραπτώματα της οικογένειας Τραμπ και κατόπιν να εξετάσει πού οδηγούν όλα αυτά. Ο Τραμπ χαρακτήρισε το αίτημα «επιχείρηση ψαρέματος στα τυφλά», γεγονός πάντως που δεν αποκλείει να πιάσει η επιτροπή μεγάλη ψαριά.

Ηδη πάντως έχει ξεκινήσει έντονη συζήτηση μεταξύ των Δημοκρατικών στο Κογκρέσο για το εάν η προώθηση της παραπομπής του Τραμπ, ακόμα και εάν συλλεγούν στοιχεία, είναι καλή ιδέα. Τα επιχειρήματα εναντίον της παραπομπής ξεκινούν από τα πολύ πρακτικά, ότι δηλαδή ο Πενς ως πρόεδρος μπορεί να είναι χειρότερος και φθάνουν στα διαδικαστικά, μια και η παραπομπή Τραμπ θα σημαίνει ότι δύο στους τέσσερις τελευταίους προέδρους θα έχουν παραπεμφθεί. Και καθώς τα άρθρα της παραπομπής μπορούν να περάσουν με απλή πλειοψηφία στη Βουλή, κάθε πρόεδρος από τούδε και στο εξής θα ρισκάρει να παραπεμφθεί μόλις η αντιπολίτευση αποκτήσει την πλειοψηφία. Αυτό θα μπορούσε να δημιουργήσει διαρκή κυβερνητική παράλυση και παρότι ο Τραμπ δεν ενδιαφέρεται για να διαφυλάξει τους δημοκρατικούς θεσμούς, οι ίδιοι οι θεσμοί στις ΗΠΑ θα έπρεπε.

Ενα κοινό σημείο σε όλα τα επιχειρήματα εναντίον της παραπομπής, είναι σαν να προέρχεται από παλιά ταινία γουέστερν, όταν οι εκπρόσωποι του νόμου έλεγαν για τους ζωοκλέφτες: «Πολύ τους πέφτει να τους κρεμάσουμε». Στην προκειμένη περίπτωση, η παραπομπή φαίνεται ως πολύ επίσημη, πολύ τεχνική διαδικασία για να βάλει τέλος στον τραμπισμό. Ο Τραμπ, παρατηρεί ο Ανταμ Γκόπνικ στο «New Yorker», θα πρέπει να ηττηθεί στις κάλπες – οποιοσδήποτε άλλος τρόπος θα ανοίξει πολλά πεδία «αντεκδίκησης» και θα πείσει περαιτέρω τους ψηφοφόρους του ότι το «βαθύ κράτος» συνωμοτεί εναντίον του. Και βέβαια, με δεδομένο ότι η Γερουσία ελέγχεται από τους Ρεπουμπλικανούς, το να ξεκινήσει μια διαδικασία στη Βουλή που θα τελειώσει άδοξα με αθώωση στη Γερουσία δεν είναι καλή ούτε για τους Δημοκρατικούς ούτε για τις ΗΠΑ. Το θέμα σχολίασε και η πρόεδρος της Βουλής, Νάνσι Πελόζι, λέγοντας πως «εάν δεν υπάρξει κάτι πολύ σημαντικό, που θα ταρακουνήσει και τα δύο κόμματα» δεν πιστεύει πως η παραπομπή πρέπει να προχωρήσει.

Ολα αυτά τα επιχειρήματα έχουν βάση. Ενας πρόεδρος Πενς θα συνέχιζε να διορίζει υπερσυντηρητικούς δικαστές, να περιορίζει τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων και να αγνοεί την κλιματική αλλαγή – ίσως, μάλιστα, πιο αποτελεσματικά, καθώς είναι πιο ικανός να λειτουργεί χωρίς να κοιτάει συνεχώς ειδήσεις ή να μιλάει ασταμάτητα στους φίλους του στο τηλέφωνο. Ομως υπάρχει και ο αντίλογος. Ακόμα κι έτσι, πειράζει; Δεν βρίσκεται στην καρδιά της δημοκρατίας το γεγονός ότι οι πολίτες επιλέγουν το πρόγραμμα του κόμματος που τους εκφράζει ή ότι πρέπει να δεχθούν τις πολιτικές του κόμματος που βρίσκεται στην εξουσία, ακόμα κι αν διαφωνούν; Το επιχείρημα για την αποπομπή του Τραμπ από την προεδρία δεν βρίσκεται στους νόμους που θέλει να προωθήσει αλλά στην πλήρη αδιαφορία για την έννοια του κράτους δικαίου.

Οποιοδήποτε από καμιά δεκαριά πράγματα που έχει κάνει ο Τραμπ, εάν τα είχε προωθήσει οποιοσδήποτε άλλος πρόεδρος θα είχαν προκαλέσει κατακραυγή και αιτήματα για παραπομπή, εάν όχι για άμεση παραίτηση. Από την απόλυση του διευθυντή του FBI και κατόπιν την παραδοχή του σε δημοσιογράφο αλλά και στον ρώσο υπουργό Εξωτερικών ότι το έκανε για να θέσει τέλος στην έρευνα που γίνεται για πιθανή συνέργεια συμβούλων του στην προεκλογική εκστρατεία με Ρώσους. Εχει όλα τα χαρακτηριστικά μιας από τις κατηγορίες – παρακώλυση δικαιοσύνης – για τις οποίες αποπέμφθηκε από τον Λευκό Οίκο ο Ρίτσαρντ Νίξον, προσπαθώντας να εμποδίσει το FBI να διερευνήσει την διάρρηξη στο κτίριο Ουότεργκεϊτ, επικαλούμενος ψεύτικούς λόγους «εθνικής ασφαλείας».

Το καλύτερο επιχείρημα για την παραπομπή είναι η εθνική ενότητα, όσο κι αν αυτό ακούγεται παράδοξο. Οι Αμερικανοί θα πρέπει να μπορούν να συμφωνούν ότι, παρότι όλες οι απόψεις θα πρέπει να συζητούνται, κάποιες συμπεριφορές είναι εκτός ορίων. Μέσα στο Ρεπουμπλικανικό κόμμα υπάρχουν και εκείνοι που μπορούν να κατανοήσουν τη διαφορά μεταξύ του συντηρητισμού και της αλλοπρόσαλα επικίνδυνης συμπεριφοράς.

Σε κάθε περίπτωση, η Βουλή ίσως ξεκινήσει τις διαδικασίες για παραπομπή σύντομα. Εκτός από τις έρευνες που ήδη διεξάγονται, εισαγγελείς στη Νέα Υόρκη κάλεσαν σε κατάθεση πριν από λίγες ημέρες τον ασφαλιστή του Τραμπ, λόγω των όσων αποκαλύφθηκαν από τον πρώην δικηγόρο του προέδρου, Μάικλ Κοέν. Και οι έρευνες συνεχίζονται…