Η κλεψιά είναι μεταδοτική

Μια λέξη, μια φράση που λέγεται τυχαία, που συμβαίνει να την ακούει ένας μόνον άνθρωπος, ενώ κάλλιστα θα μπορούσε, αν δεν δημιουργούνταν η κατάλληλη περίσταση, ούτε ο ένας αυτός να την έχει ακούσει, εικονογραφεί πολλές φορές σύνολη την κατάσταση μιας χώρας. Το ηθικό, το πνευματικό και κοινωνικό της επίπεδο, πολύ περισσότερο μάλιστα σε σχέση με τον λόγο ενός μεγαλόσχημου πολιτικού που σκοπό έχει να μας κάνει να καταλάβουμε τι ακριβώς συμβαίνει στον τόπο μας. Το κόστος της διαδρομής με το ταξί από τα γραφεία των «ΝΕΩΝ» και του «Βήματος», χαμηλά στη Συγγρού, ώς την πλατεία Κολωνακίου, τις βραδινές ώρες, είναι γύρω στα 6,50 ευρώ.

Στον αιφνιδιασμό μας όταν ο οδηγός μας είπε ότι οφείλουμε 8,50 ευρώ -τόσο έγραφε το ρολόι – και αφού του είπαμε τι πληρώνουμε καθημερινά, η αντίδρασή του ομολογουμένως υπήρξε πολύ ήπια, δεν έδειξε να αμφισβητεί ότι ήταν δυνατόν να λέμε ψέματα, σχεδόν φαινόταν να αναρωτιέται πώς συνέβη κάτι τέτοιο. Για να ανατρέψει τελείως τη συμπαθητική εικόνα που εξέπεμπε ώς εκείνη τη στιγμή, λέγοντας αφού εγκαταλείπαμε το ταξί, τη φράση «Πηγαίνετε στους γιατρούς και σας παίρνουν και το παντελόνι που φοράτε και ξεσπάτε στους ταξιτζήδες για πενήντα λεπτά». (Μετέβαλε το ποσό των δύο ευρώ σε πενήντα λεπτά σαν να ήταν κάτι μηδαμινό και να μην αντιστοιχούσε σε ένα χοτ-ντογκ ή σε ενάμισι φύλλο εφημερίδας). Ούτε λίγο ούτε πολύ αυτό που εννοούσε ο οδηγός του ταξί ήταν πως από τη στιγμή που χρειάζεται να ξεβρακωθεί κανείς για να πληρώσει ένα γιατρό, νομιμοποιούνταν ο ίδιος να παρανομήσει, δηλαδή να κλέψει κανονικότατα έναν επιβάτη. Δηλαδή «αφού όλοι κατά την εκτίμησή μου κλέβουνε το να μην μπεις στον σχετικό “χορό” σε εμφανίζει το λιγότερο ως κορόιδο».

Το μεγάλο δίδαγμα της κρίσης που θα έπρεπε να είναι ότι με το να φαντάζεται κανείς πως κλέβοντας κάνει απλώς τη δουλειά του, θα έρθει κάποια στιγμή που θα έχουν δεθεί όλοι χειροπόδαρα ώστε να μην μπορούν να εξυπηρετήσουν τον εαυτό τους καν στα στοιχειώδη, φαίνεται να μην περνάει από το μυαλό κανενός. Αν μπορεί να ειπωθεί, με τη συμπεριφορά του ο οδηγός του ταξί «καθιέρωνε» το αξίωμα ότι τα πράγματα όταν λειτουργούν συγκριτικά τα λιγότερο δυσώδη και απεχθή αθωώνονται.

Είχε πει πρόσφατα ένα υψηλόβαθμο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ με αφορμή τον Ακη Τσοχατζόπουλο ότι «έχουμε κάνει την αυτοκριτική μας έως αυτομαστιγώματος». Καμιά αντίρρηση. Ξέχασε όμως να πει το ίδιο υψηλόβαθμο στέλεχος ότι με τη ζημιά που έχει προκληθεί σε όσα κοινωνικά στρώματα ήταν επιρρεπή στη λαμογιά, την απάτη και την κλεψιά – που δεν θα τολμούσαν ποτέ να εκφραστούν με έναν αντίστοιχο τρόπο μέσα σε ένα έστω σχετικά υγιές πολιτικό κλίμα – τι μέλλει γενέσθαι; Οταν κατορθώσουμε να συνειδητοποιήσουμε ως κάτι τελείως απτό το νήμα που συνδέει τον οποιοδήποτε πολιτικό έχει βάλει το δάχτυλο – ποιο δάχτυλο; και τα δύο χέρια – στο μέλι με τον οδηγό του ταξί που υπολόγισε ότι αφού κλέβουν όλοι μπορεί ανετότατα να κλέβει και ο ίδιος, τότε ίσως αρχίσουμε να συνερχόμαστε.