Μεταφράζοντας τον Φροστ

Τα μεταφρασμένα ποιήματα του κορυφαίου Ρόμπερτ Φροστ (1874 – 1963) που παρουσιάζει σήμερα η στήλη ακούστηκαν την περασμένη Τετάρτη, στην τελευταία από τις όπως πάντα φροντισμένες βραδιές τού «Με τα λόγια (γίνεται)». Συγκεκριμένα, στην πέμπτη εκδήλωση της όγδοης περιόδου τους και στο πλαίσιο του καθιερωμένου ετήσιου αφιερώματος στην αμερικανική ποίηση για τον εορτασμό του Μήνα της Ποίησης, σε συνεργασία με το Hellenic American College (HAEC). Από τη στιγμή που η μουσικότητα συνάντησε την υποβλητική υπαρξιακή αγωνία των στίχων του – και εδώ ο ίαμβος στο «Stopping by woods on a snowy evening» μπορεί να λειτουργήσει σαν συμπύκνωση – ο Φροστ πέρασε στη χορεία των «παγκόσμιων» ποιητών. Στο αφιέρωμα, οι εξής 14 έλληνες ποιήτριες και ποιητές διάβασαν μεταφράσεις τους ειδικά για την περίσταση: Ορφέας Απέργης, Μαίρη Γιόση, Μυρσίνη Γκανά, Αντωνία Γουναροπούλου, Γιάννης Δούκας, Λένια Ζαφειροπούλου, Λευτέρης Ζαχαριουδάκης, Παναγιώτης Ιωαννίδης, Λένα Καλλέργη, Δήμητρα Κωτούλα, Στέργιος Μήτας, Αρτεμις Μιχαηλίδου, Χριστιάνα Μυγδάλη και Κώστας Πλησιώτης. Δημοσιεύονται μεταφράσεις τριών εξ αυτών.

ΕΧΩ ΓΝΩΡΙΣΕΙ ΤΗ ΝΥΧΤΑ

Είμαι κάποιος που έχει γνωρίσει τη νύχτα.

Εχω βγει να περπατήσω στη βροχή κι επέστρεψα μες στη βροχή.

Εχω περπατήσει πέρα κι από το τελευταίο φως της πόλης.

Εχω διανύσει με το βλέμμα μου τον πιο θλιβερό δρόμο της πόλης.

Εχω προσπεράσει τον φύλακα στη νυχτερινή περιπολία του

Χαμηλώνοντας τα μάτια, για να μη δώσω εξηγήσεις.

Εχω σταθεί ακίνητος πνίγοντας τον ήχο των βημάτων μου

Καθώς από μακριά μια σπασμένη φωνή

Εφτανε στ’ αφτιά μου πάνω από τα σπίτια, από έναν άλλο δρόμο,

Μα όχι για να με καλέσει ή να με αποχαιρετήσει.

Κι ενώ ακόμα πιο μακριά, σε ένα απόκοσμο ύψος,

Ενα φωτεινό ρολόι στον ουρανό

Εδειχνε πως η ώρα ούτε σωστή ούτε λάθος ήταν.

Είμαι κάποιος που έχει γνωρίσει τη νύχτα.

μτφ. Μαίρη Γιόση

ΑΧΝΗ ΧΙΟΝΙΟΥ

Καθώς ο κόρακας

Τίναξε πάνω μου

Αχνη χιονιού

Απ’ το έλατο

Μου άλλαξε όλη

Της καρδιάς τη διάθεση

Και έσωσε κομμάτι

Μέρας που αναθεμάτισα.

μτφ. Παναγιώτης Ιωαννίδης

ΔΙΑΒΗΤΗΣ ΤΗΣ ΣΕΛΗΝΗΣ

Μύχια ξεγλίστρησα στην παύση αυτή που στάζει, τι βρίσκεται

Σε δυο νεροποντές ανάμεσα να δω.

Διαβήτη ακτίνες έριχνε με μάσκα η σελήνη

Μεσάνυχτα μες στην αχλή σε κωνικό βουνό,

Σαν να ήτανε η τελική εκτίμηση δική της∙

Και όπως  μες στα σκέλη της έγινε η μέτρησή της,

Εστεκε το βουνό ακίνητο στο φως, σαν δοξασμένο.

Οπως θα έκλεινε στα χέρια της η αγάπη πρόσωπο λατρεμένο…

μτφ. Χριστιάνα Μυγδάλη