Τελευταία ζαριά {CR}

Οι πασχαλινές μετρήσεις και προγνώσεις του Χριστόφορου Βερναρδάκη ίσως μεταβάλλουν την εικόνα, αλλά αυτή την ώρα ο Αλέξης Τσίπρας εμφανίζεται να έχει λάβει τις αποφάσεις του και να πάρει πάνω του ρίσκο, μεταθέτοντας το μεγάλο ραντεβού στις κάλπες για τον Οκτώβριο. Το ρίσκο, βέβαια, έχει να κάνει με τα αποτελέσματα στις εκλογές για την Ευρωβουλή και την Αυτοδιοίκηση. Κι αν σε δήμους και σε περιφέρειες τα αποτελέσματα μπορεί να χωρούν διάφορες αναγνώσεις και να ξεγελάσουν, στις ευρωκάλπες τα πράγματα θα είναι σαφέστερα: Χωρίς ένα διαχειρίσιμο αποτέλεσμα, εν ολίγοις μια ήττα που θα αντέχεται, όχι μόνον θα έχει προεξοφληθεί μια εκλογική καταστροφή, αλλά θα είναι αμφίβολο εάν η κυβέρνηση – σε κατάσταση πλήρους αποσύνθεσης και με την κοινωνική κατακραυγή να αποτυπώνεται σε εκλογικά ποσοστά – μπορεί όντως να σταθεί έως το φθινόπωρο. Στο συριζαϊκό στερέωμα δεν λίγοι εκείνοι που ανησυχούν ότι το Μαξίμου, ελπίζοντας σε μια φθινοπωρινή ανάταση, κινδυνεύει να μεταφέρει τις εθνικές κάλπες από τον Μάιο στον Ιούνιο.

Ενα δεύτερο συμπέρασμα που προκύπτει από αυτόν τον εκλογικό σχεδιασμό είναι ότι στο πρωθυπουργικό επιτελείο δεν είναι έτοιμοι για εθνικές εκλογές τον Μάιο, τουλάχιστον δεν αισιοδοξούν ότι θα αποφευχθεί η παράδοση εξουσίας. Συνεπώς, ο Τσίπρας κινείται πλέον με στόχο να τερματίσει το κοντέρ τον Οκτώβριο, εναποθέτοντας ελπίδες περισσότερο σε ένα καλοκαιρινό θαύμα και όχι σε μια ρεαλιστική βάση για ανατροπή της κατάστασης. Είναι κατανοητό ότι – και στην πολιτική – η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. Κι αν υπάρξει θαύμα, αυτό μπορεί να προέλθει μόνον μέσα από μια θερινή «έκρηξη» στο πεδίο της Οικονομίας και από μια συλλογική αμνησία για τη Συμφωνία των Πρεσπών, ιδίως στους ψηφοφόρους του Βορρά. Υπό την προϋπόθεση, επισημαίνεται εκ νέου, ότι οι ευρωεκλογές δεν θα έχουν δώσει στην κυβέρνηση τη χαριστική βολή.

Σε κάθε περίπτωση, οι πρωθυπουργικές αποφάσεις φαίνεται πως έχουν πείσει τη Γερουσία της Κουμουνδούρου να μην επιμείνει για τη ζαριά του Μαΐου, με τις πενταπλές κάλπες. Οι πιέσεις σε αυτή τη φάση θα υποχωρήσουν, η κυβέρνηση και το κόμμα θα στραφούν στη Βουλή και το νομοθετικό έργο που βρίσκεται στα σκαριά, ενώ θα ενταθεί και η προσπάθεια αφύπνισης του κομματικού μηχανισμού, μήπως αυξηθεί η καθηλωμένη από καιρό συσπείρωση. Το πλάνο βρίσκεται ήδη στα χέρια του Νίκου Βούτση, που ελέγχει και το χρονοδιάγραμμα. Μετά τη συνταγματική αναθεώρηση και πριν φύγει ο Μάρτιος, η κυβέρνηση θα ανεβάσει έργο με τις γερμανικές αποζημιώσεις, ενώ θα τρέχουν παράλληλα οι ρυθμίσεις από το μεταμνημονιακό «κοινωνικό πακέτο», με τις 120 δόσεις για τη ρύθμιση οφειλών, κόκκινα δάνεια κ.ά. Στις δημόσιες παρεμβάσεις, ο Πρόεδρος της Βουλής δεν αφήνει πλέον ανοικτά εκλογικά παράθυρα και δείχνει κι αυτός το φθινόπωρο – προσπαθώντας να συνταχθεί και με την αισιοδοξία των ενοίκων του Μαξίμου, όπως και να συμμετάσχει στις διεργασίες για το «προοδευτικό μέτωπο» που μπορεί κάτι να φέρει στις κάλπες.

Εκ θέσεως, ο Βούτσης θα είναι κεντρικός πρωταγωνιστής στις εβδομάδες που έπονται. Και, μέσα σε ένα κλίμα που θα πολωθεί ακόμη περισσότερο, μπορεί να βρεθεί εκ νέου στο στόχαστρο μιας αντιπολίτευσης που πρόσφατα απειλούσε με πρόταση μομφής. Πιθανότατα κι ο ίδιος να σκληρύνει τη στάση του. Γιατί μεγαλύτερη σημασία από την εικόνα «συνθηκολόγησης» με το Μαξίμου ως προς τον εκλογικό ορίζοντα, δεν αποκλείεται να έχει η δική του δημόσια παρεμβατικότητα – που πυκνώνει. Μια εξήγηση γι’ αυτό είναι ότι για την επιβίωση στην Α’ Αθήνας είναι αναγκαίο το κυνήγι του σταυρού. Μια δεύτερη, ότι ο Βούτσης βλέπει να σφαλίζονται τα εκλογικά παράθυρα του Μαΐου, αλλά οι χαραμάδες παραμένουν ανοικτές. Στις 20 Απριλίου η Βουλή θα κλείσει για το Πάσχα. Ο Βούτσης θα ξέρει νωρίτερα εάν θα την ξανανοίξει.