Η αφηρημένη Αριστερά και η εμπράγματη Δεξιά{CR}

Αριστερός είναι αυτός που απλώς δεν είναι ωμός δεξιός, γεράκι του νεοφιλελευθερισμού; Και τι είδους νεοφιλελεύθερος είναι αυτός που κηρύττει λιγότερο κράτος, όταν η παραγωγική δραστηριότητα δεν έχει ούτε την ορμή, ούτε την ποιότητα να το υποκαταστήσει; Ο fake νεοφιλελευθερισμός στην πατρίδα μας δεν υποσκελίζει ένα δεξιό πολιτικό, πιο ελεήμονα ή πιο ευαίσθητο κοινωνικά, αλλά αποτελεί μια ιδεολογική παπαγαλία πάνω σε μια παραγωγική ισχνότητα. Ιδεολογία που φύεται σε μια διαφορετικών χαρακτηριστικώνοικονομία. Πιο αχνή, πιο άσαρκη. Το σίγουρο είναι ότι η σκληροπυρηνική ρητορική της μεικτής, υβριδικής, διάσπαρτης (και όχι συγκεντρωμένης σε ένα κόμμα) νεοδεξιάς, φοβίζει. Απέναντι στην κούφια (και άδεια από παραγωγική δύναμη) ωμότητα του αργοπορημένου Φρίντμαν, αναδύεται δειλά ένας «ευκτικός λόγος», ένας λόγος του σπάνιου δημοκρατικού «υποτυπώδους», του ελάχιστου. Μια ήσυχη ζωή, χωρίς συγκρούσεις στο δυσεύρετο κέλυφος του αστικού κράτους. Να το αριστερό χαράκωμα.

Γνωρίζουμε, βεβαίως, ότι πίσω από τις κοινοτοπίες του δεξιού χώρου για «λιγότερο κράτος, απελευθέρωση της αγοράς, δημιουργικές δυνάμεις κ.λπ.» κρύβεται ο πιο συγκεντρωτικός κρατισμός, οι κολλητοί προμηθευτές επιλεγμένοι από διορισμένους, από τα πιο προστατευμένα κομματικά, δικά μας παιδιά». Οι συντηρητικές δυνάμεις στον τόπο μας σε μεγάλο βαθμό στοιχειοθέτησαν το αντίθετο αυτού που ισχυρίζονται.

Τι επιλέγει να αντιτάξει στη δεξιά κοινοτοπία η Αριστερά; Αμυνα στη γραμμή του ελάσσονος ή δικαιωματικά στερεότυπα. Η μετακίνηση της συντηρητικής παράταξης σε μια ανελαστική, «νεοφιλελευθερίζουσα» ρητορική, είναι εξίσου αδύναμη ιδεολογικά, με τον λόγο του ευσεβιστικού δικαιωματισμού που καταλαμβάνει μεγάλο μέρος της αριστερής φιλολογίας.

Ο δικαιωματισμός δεν είναι η πάλη για τα δικαιώματα, ούτε η συγκρότηση του λογικού και αξιωματικού τους σώματος, αλλά αυτονόμηση, απόσπαση δικαιώματος. Η σύνοδος της προσωπικής ή κλαδικής επιθυμίας με την κοινωνική αποδοχή της δεν αποτελεί αυτοδικαίως συλλογική αντίληψη. Πρόκειται για συνέλευση, μια συνεκδήλωση, μια παραλληλία κατηγορημάτων.

Η νομικά τεκμηριωμένη διεκδίκηση διαφόρων επαγγελματικών κλάδων, των εισοδημάτων που χάθηκαν κατά τη διάρκεια της κρίσης και μάλιστα αναδρομικά, είναι σίγουρο ότι μεταθέτει χρηματοδοτήσεις των νέων επιτηδευματιών, των μορφωμένων πιτσιρικάδων της νεοφυούς επιχειρηματικότητας κ.λπ. Το νομικά θεμελιωμένο ταυτίζεται με το δίκαιο; Η διεκδίκηση που αψηφά τη διεκδίκηση του άλλου, η διεκδίκηση που βρίσκεται σε ανταγωνιστική σχέση με το δίκιο του διπλανού, καταλήγει στη θεμελίωση ενός αδίκου δικαίου.

Γιατί τα αναλυτικά εργαλεία της Αριστεράς έχουν υποχωρήσει, ενώ η ίδια ευνοείται από τη συχνή κτηνωδία του ελαστικού, μεταδημοκρατικού  καπιταλισμού; Ισως διότι για πολλά χρόνια υποκατέστησε την ιδεολογία, με την αναφορικότητα – αναλόγως του ρεύματος και του εκκλησιάσματος. Η Δεξιά είχε την πραγματικότητα (το εμπεδωμένο κράτος, τους διορισμούς και τις διευθετήσεις) δεν χρειαζόταν την ιδεολογική παραγωγή. Η Αριστερά, αντίθετα, έπρεπε να βρει αφηγηματικά και αισθητικά στοιχεία για την  πολιτική συγκρότηση του λόγου της. Αυτό την οδήγησε σε ένα λόγο διάφανο, αραχνοΰφαντο. Μοιραία θα αναζητούσε στον λογικό μπρουταλισμό του δικαιώματος, το σχήμα και τη λογική μάζα που της έλειπαν. Και της λείπουν.

Ο Δημήτρης Σεβαστάκης είναι βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ, Νομού Σάμου