Ο μονόλογος της Φιρντάους

«Συνειδητοποίησα πως μισούσα τους άντρες και πως για χρόνια φοβόμουν να παραδεχτώ τούτο το μυστικό. Περισσότερο μισούσα τον άντρα που προσπαθούσε να μου κάνει κήρυγμα, που ισχυριζόταν πως ήθελε να με γλιτώσει απ’ τη ζωή μου. Τον απεχθανόμουν γιατί θεωρούσε τον εαυτό του ανώτερο από μένα και ικανό να με σώσει. Επαιρνε τον ρόλο του λυτρωτή, του ήρωα – ρόλο που δεν τολμούσε βέβαια να παίξει υπό άλλες συνθήκες. Δοκίμαζε τον ρόλο του, τάχα ανώτερος και ευγενής, λέγοντάς μου την ίδια στιγμή πως εγώ ήμουν μια ξεπεσμένη. “Κοίτα τι ευγενής που είμαι. Το επίπεδό μου είναι τέτοιο που προσπαθώ να σε βγάλω απ’ τον βούρκο, τσούλα” έλεγε μέσα του.

Απέρριπτα τον ρόλο του ήρωα που ήθελαν να παίξουν. Κανείς τους δεν ήταν εκεί, παρών, να με σώσει όταν ήμουν παντρεμένη κι ο άντρας μου με έδερνε και με κλωτσούσε…».

(Από το άρτι εκδοθέν «Φιρντάους» της Ναουάλ Αλ Σααντάουι, εκδ. Δώμα, μτφ. Ελένη Καπετανάκη. Πρόκειται για την αφήγηση της αιγύπτιας ηρωίδας το βράδυ πριν από την εκτέλεσή της, σε ένα από τα πολυμεταφρασμένα κείμενα της φεμινιστικής γραμματείας).