Η ωραία της ημέρας επιστρέφει

Η μόδα στην υπηρεσία εκείνης που τη φοράει. Μεγάλη αλήθεια και σπουδαία επιστροφή στη σημασία που έχουν τα ρούχα για να τονίσουν κοινωνικές αποστάσεις με όρους συμβατικής κομψότητας. Και η γαλλική μπουρζουαζία της δεκαετίας του ’70 επέστρεψε στο Παρίσι των ξεσηκωμένων Κίτρινων Γιλέκων για να πάρει εκδίκηση, από τους πειραματισμούς του νεανικού streetwear. Με τον Εντί Σλιμάν να δείχνει ως «νέο» τo παλιό ύφος του οίκου Celine.

Ολα αυτά αποτιμούν την εβδομάδα μόδας που ξεκίνησε στο Παρίσι όπου οι σχεδιαστές και οι συλλογές τους έδειξαν ότι υπάρχει κάτι συγκεκριμένο, νέο και διαφορετικό. Αυστηρά κομψό, ραμμένο, δυναμικό. Οπως η σειρά των παλτό και τα σμόκιν κοστούμια του Αντονι Βακαρέλο στον Yves Saint Laurent με στοιχεία από το σαφάρι τζάκετ του ’70 που φορούσε η ανδρόγυνη περσόνα και μούσα της εποχής Μπέτι Κατρού. Υπήρχε επίσης κάτι όμορφο με τη σύγχρονη ματιά των ρευστών κατευθύνσεων απροσδιοριστίας του φύλου (Rick Owens). Ναι, το έχουμε κατανοήσει και συνεχίζουμε να ενδιαφερόμαστε για ρούχα που δένουν μεταξύ τους, που φοριούνται υβριδικά, σε επάλληλες στρώσεις (Υ Project, Paco Rabanne, SW10, Marine Serre) και σε χρώματα με σχέδια λουλουδιών (Dries Van Noten, Chloe, Jacquemus) ή σκωτσέζικα καρό (Dior, Loewe, Off – White).

Εκτός από τις τεχνικές λεπτομέρειες των προδιαγραφών υπάρχει και η άλλη ανάγνωση των ρούχων. Τα οποία αποκτούν (ξανά) μία σχέση με τον γυναικείο πληθυσμό, με τη δυναμική τους, τις ανάγκες του και τις επιθυμίες του να γυρίσει σελίδα αποχαιρετώντας την ήρεμη, διαλλακτική εικόνα θηλυκότητας του παρελθόντος.

Το 2020 η γυναίκα ορίζει το πεδίο των σχέσεών της, εκφράζει ανοιχτά τις απόψεις της, επικαλείται τη διαφορετικότητά της. Η μόδα δείχνει ότι είναι ένα ζήτημα κουλτούρας, ένας κόσμος που τον τρέφουν τόσο οι αναφορές, οι ανταποκρίσεις και οι ρήξεις, όσο και η επίσκεψη στο παρελθόν, αλλά και η σύνδεση με τους προωθητικούς μηχανισμούς του αύριο.

Το έδειξαν οι γεωμετρίες, τα ίχνη καρυκώματος, οι βελονιές τρυπώματος πάνω σε tailored υβρίδια της συλλογής Maison Martin Margiela. Ο δημιουργός τους, Τζον Γκαλιάνο, φαίνεται να βρήκε το νήμα της ανασυγκρότησης του σχεδιαστικού του ταλέντου για το οποίο έγινε διάσημος πριν από 25 χρόνια. Τα νέα παλτό της συλλογής είχαν την αυστηρή κομψότητα της αγγλικής παράδοσης των ραφτάδων της Savile Raw με τον χαρακτηριστικό στρογγυλό ανεβασμένο ώμο. Τα νέου τύπου πανωφόρια – σακάκια Maison Martin Margiela έδειχναν πατρόν από ανδρικά παντελόνια να μετατοπίζονται από την περιοχή του ανδρικού καβάλου και να στέκονται σαν ανοιχτά πέτα στον λαιμό.

Στο ύφος της Μαρία Γκράτσια Κιούρι για τον Christian Dior υπάρχει ένα επινοημένο σχέδιο γυναικείας ενδυνάμωσης που κάθε σεζόν το εμπλουτίζει με ρούχα αλλά και με αναφορές σε γυναίκες καλλιτέχνες με φεμινιστικό αποτύπωμα. Το εύρημα της σεζόν ήταν λοιπόν η επανερμηνεία του διάσημου αρχειακού Dior ταγιέρ με το Bar Jacket του 1957. Η εβαζέ φούστα, η τονισμένη μέση, η εφαρμοστή γραμμή του τζάκετ εμφανίστηκαν στην πασαρέλα με γκρι μουσελίνες, κόκκινο μαύρο καρό και μαύρο δέρμα. Η αναφορά της στις απεικονίσεις των Τέντι Γκερλς, της θαρραλέας νεολαίας κοριτσιών τα οποία τη δεκαετία του ’50 θεωρούνταν ανεπίτρεπτα τολμηρά και απείθαρχα, έδωσαν το στίγμα της συλλογής της. Την οποία υπέγραψε σκηνογραφικά και άνοιξε με ποιητική απαγγελία η ιταλίδα φεμινίστρια καλλιτέχνις των 70s με το ανδρικό όνομα Τομάσο Μπίνγκα.