«Η δημοτική του Χρηστομάνου έχει μουσική μέσα της»

Στην εποχή της, δηλαδή στις αρχές του 1900, είχε σκανδαλίσει τους αναγνώστες. Η «Κερένια κούκλα» του Κωνσταντίνου Χρηστομάνου αποτελούσε έναν νεωτερισμό στην ελληνική λογοτεχνία με τη δημοτική γλώσσα και την τολμηρότητα του θέματος. Εναν αιώνα αργότερα γίνεται όπερα σε δύο πράξεις από τον συνθέτη Τάσο Ρωσόπουλο πάνω στο λιμπρέτο του Γιάννη Σβώλου στην Εναλλακτική Σκηνή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής. Η μουσική διεύθυνση είναι του Νίκου Βασιλείου και η σκηνοθεσία του Σίμου Κακάλα. «Είχα το έργο πάντα στο μυαλό μου. Είχα πολλές φορές εμπλακεί με την ανάγνωσή του, είχε κάποια στοιχεία τα οποία υπαγόρευαν τη μεταγραφή του σε όπερα όπως ο λυρισμός, η υπερβολή, ο συμβολισμός και η ποιητικότητα που έχει ο Χρηστομάνος. Εχει πολύ ενδιαφέρον και είμαι πολύ χαρούμενος που είναι ένα μέρος της προσπάθειας που κάνει η Λυρική μέσα από την Εναλλακτική Σκηνή για τη δημιουργία νέου ρεπερτορίου. Η βελτίωση του είδους προκύπτει με νέα έργα και μόνο» τονίζει ο συνθέτης στο «Νσυν».

Με έμπνευση από τη γραφή του Χρηστομάνου, ο Ρωσόπουλος δημιούργησε μια όπερα γεμάτη σύμβολα, λυρισμό και αγάπη για τη ζωή. «Η όπερα είναι ένα τρίτο έργο που μεταφέρει τη δική μου ανάγνωση στο βιβλίο του Χρηστομάνου. Ο πρώτος άξονας στον οποίο βασίστηκα είναι μια αντιπαράθεση, το δίπολο ζωής και θανάτου. Αυτό υπάρχει στο βιβλίο και ήθελα να δείξω πόσο δυσδιάκριτα είναι μερικές φορές τα όριά του. Το άλλο στοιχείο που με ενδιέφερε πολύ έχει να κάνει με τον χρόνο, ο οποίος ουσιαστικά είναι ασταμάτητος σε όλο το έργο. Πολλές φορές συνδυάζεται με τη μοίρα, η οποία δεν έχει λογική. Ολοι οι ήρωες του έργου παθαίνουν κάτι χωρίς να φταίνε, ούτε μπορούν να εξηγήσουν γιατί το παθαίνουν. Ο χρόνος είναι βίαιος τόσο γι’ αυτούς που χάνουν τη ζωή όσο και γι’ αυτούς που τη ζουν. Τέλος, ένα τρίτο στοιχείο ήταν πως αυτή η γλώσσα που χρησιμοποίησε ο συγγραφέας την περίοδο του γλωσσικού ζητήματος, μια γενναία δημοτική, μπορούσε να έχει από μόνη της μια μουσική. Αυτή δημιούργησε το υπόλοιπο ηχητικό περιβάλλον του έργου» επισημαίνει ο δημιουργός.

ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΜΟΥΣΙΚΗ. Αν και η σκηνοθετική προσέγγιση του Κακάλα δημιουργεί ένα απόκοσμο σύμπαν από γκόθικ στοιχεία, κινηματογραφικές εικόνες, ρεαλιστικές μάσκες και αναμνήσεις από μια Αθήνα άλλης εποχής, ο Ρωσόπουλος έχτισε τη μουσική του με πιο ποιητική διάθεση. «Ο σκοπός μου ήταν να δίνει την αίσθηση ότι είναι μια σύγχρονη μουσική. Αλλά ταυτόχρονα μ’ ενδιαφέρει πολύ να αφορά την ανάμνηση και τη συγκίνηση του ακροατή. Δεν εστιάζω τόσο πολύ στην πρωτοπορία όσο σ’ έναν ήχο που να είναι σημερινός. Επίσης με ενδιαφέρουν κάποια στοιχεία που έχουν να κάνουν με την αφαιρετικότητα που μπορεί να έχει μια παραδοσιακή μουσική. Δηλαδή ένας μινιμαλισμός που προκύπτει απ’ τον μινιμαλισμό της παράδοσης και τον αμερικανικό μινιμαλισμό, τον μινιμαλισμό της μεγαλούπολης» καταλήγει.