Ο πήχης

Οι αντιρρήσεις, ήπιες ή βίαιες, για όσα είπε ο Νίκος Αλιβιζάτος στη συνέντευξή του στο «Lifo» είναι τριών ειδών. Η μία αφορά το περιεχόμενο. Μα είναι δυνατόν να θεωρεί ο καθηγητής ότι ο Τσίπρας πιάνει πουλιά στον αέρα; Να κατηγορεί τη Γεννηματά για έλλειψη γενναιοδωρίας; Ή να είναι τόσο επιεικής με τον Παπαντωνίου;

Ναι, είναι, για λόγους πολιτικούς, ιδεολογικούς ή συναισθηματικούς. Και σε αυτόν τον τόπο πρέπει κάποτε να μάθουμε να ακούμε, να συζητάμε και να προσπαθούμε μέσα από τις διαφωνίες μας να φτάνουμε στη σύνθεση, όχι στην αποκαθήλωση. Αυτό δεν ισχύει ασφαλώς για τον κάθε πρωταγωνιστή της πολιτικής σκηνής: τι να συζητήσεις με τον Καμμένο ή με τον Πολάκη; Οι απόψεις μιας προσωπικότητας σαν τον Νίκο Αλιβιζάτο, αντίθετα, έχουν πάντα ενδιαφέρον, είτε συμφωνείς είτε διαφωνείς μαζί τους. Εκτός αν…

Εκτός αν τον υποπτεύεσαι ότι κάτι κρύβει. Οτι πίσω από τις τοποθετήσεις του υπάρχει ένα σχέδιο. Κι ακόμη χειρότερα: ότι προσαρμόζει τις τοποθετήσεις του σε αυτό το σχέδιο. Θέλει, ας πούμε, να αναλάβει πόστο στον ΣΥΡΙΖΑ και για τον σκοπό αυτό κολακεύει τον αρχηγό του. Ή θέλει να αρπάξει το ΚΙΝΑΛ από τη Γεννηματά και γι’ αυτό εκφράζει την απαισιοδοξία του για την επιβίωση του κόμματος αυτού με τη σημερινή του μορφή.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο έγκριτος συνταγματολόγος έχει κάνει ορισμένες σκέψεις και έχει οδηγηθεί σε ορισμένα συμπεράσματα: η Κεντροαριστερά δεν τραβάει, ο ΣΥΡΙΖΑ και η ΝΔ έχουν πολλά και αλληλοσυγκρουόμενα πρόσωπα, η πόλωση είναι επικίνδυνη. Ως αποτέλεσμα αυτού του προβληματισμού, ενδεχομένως να σκέπτεται να αναλάβει ενόψει των εκλογών και κάποια πολιτική πρωτοβουλία, διαθέτει άλλωστε σχετική εμπειρία. Από το σημείο αυτό όμως μέχρι να κατηγορείται ότι ξεπουλιέται ή να χαρακτηρίζεται «πρόθυμος» ή «μετριότητα», η απόσταση είναι τεράστια. Κι όποιος αποπειράται να τη διανύσει θα πρέπει να έχει στοιχεία, αλλιώς προβαίνει σε δολοφονία χαρακτήρων.

Η τρίτη αντίρρηση αφορά τους κινδύνους που ενέχει η διατύπωση των απόψεων αυτών στη σημερινή συγκυρία, όταν δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ ρίχνει τα δίχτυα του στην Κεντροαριστερά. Πρόκειται για το γνωστό επιχείρημα: πρόσεχε τι θα πεις και πώς θα το πεις, γιατί μπορεί να χρησιμοποιήσουν κάποιοι τα λόγια σου για σκοπούς με τους οποίους δεν συμφωνείς. Και να θυμάσαι, εσύ ο φιλελεύθερος, ότι αυτό που προέχει σήμερα είναι να πέσει ο ΣΥΡΙΖΑ. Τα άλλα θα τα βρούμε.

Μόνο που ο Αλιβιζάτος δεν εξαρτά τον πολιτικό του λόγο από το όνομα του πολιτικού ή της εφημερίδας που μπορεί να τον αξιοποιήσει. Εκφράζεται πάντα με σαφήνεια και ενίοτε με γενναιότητα, όπως όταν κατακεραύνωσε τη Χρυσή Αυγή στο δικαστήριο. Φιλοδοξίες έχει: τον γοητεύει, ας πούμε, η Ευρωβουλή. Αλλά τον πήχη της προσωπικής του ηθικής τον έχει τοποθετήσει, δεκαετίες τώρα, πολύ ψηλά. Α, και δεν κυνηγάει πόστα.