«Και παράδεισος, και παράπονο»

Οι τίτλοι δεν κρύβουν πάντα ερμηνείες και μηνύματα, δίνουν όμως κάποιες εξηγήσεις για το σώμα του έργου και το τι πρόκειται ν’ ακολουθήσει. Αυτό επιδιώκει η νέα μουσική παράσταση του Θέμου Σκανδάμη «Ουρανόσαυρος εξ», μέσα από την οποία ονειρεύεται μια πτήση πάνω από την πόλη. Για τον ιδιαίτερο τραγουδοποιό το νέο του εγχείρημα, που πρόκειται να παρουσιάσει στο αθηναϊκό κοινό, κρέμεται, όπως λέει, «σαν φουστανάκι στην κρεμάστρα του. Το θέμα είναι ν’ αναδεικνύεται το φουστάνι».

Ετσι φτιάχνει τον δικό του ηχητικό καμβά για να ταιριάζει τα μπλουζ με τον Ακη Πάνου και τα συρματικά της Καρπάθου, τον κόσμο του Λέοναρντ Κοέν με του Μάρκου Βαμβακάρη και των Talking Heads, αλλά και τα ολοκαίνουργια κομμάτια που έγραψε και θα συμπεριληφθούν στον επερχόμενο δίσκο του.

Μέσα από το νέο του άλμπουμ εξηγεί ότι «προσπαθώ να αφηγηθώ τον ήχο από τα βότσαλα που φτάνει στα αφτιά όταν βυθίζεις τα αφτιά σου στο νερό, πλέοντας ανάσκελα σε μπάνιο νυχτερινό. Να μεταφέρω κάτι από την πάχνη του ονείρου που έχει κανείς στο μέτωπο την ώρα που φτιάχνει τον πρώτο καφέ της ημέρας. Να διεκδικήσω τη νωχέλεια και τη βραδύτητα, όχι ως αντίθετο της εργατικότητας, αλλά ως προϋπόθεση βάθους και αντίβαρο στην πάντα τυφλή βιασύνη, που πολύ με βασανίζει. Να εξηγήσω δηλαδή τι κάθομαι και χάσκω όλη μέρα».

ΕΠΙΡΡΟΕΣ. Αλλά πού εντάσσει ο Θέμος Σκανδάμης αυτές τις εικόνες και πού «ανήκουν» οι μελωδίες με τις οποίες τις ντύνει; «Η μουσική μου είναι ένα μείγμα ετερόκλητων επιρροών, πολλές από τις οποίες μου διαφεύγουν κιόλας, μαζί με ένα προσωπικό στοιχείο που μεταλλάσσεται διαρκώς καθώς το αναζητώ. Πράγματι οι λεζάντες συχνά αποπροσανατολίζουν αντί να βοηθούν, ιδιαίτερα όταν μιλάμε για το πεδίο της τέχνης, όπου το τελικό αντικείμενο σχηματίζεται μεταξύ του έργου και του ακροατή. Καλό είναι να αφήνουμε τα πράγματα λίγο ανοιχτά».

Τι κατεύθυνση έχει η πορεία των δημιουργών και δη εκείνων που επιδιώκουν ν’ αφηγηθούν όσα τους καίνε σε ένα τόσο θολό τοπίο; Για τον Θέμο Σκανδάμη, ιδανική και ολοκληρωμένη απάντηση είναι δύσκολο να δοθεί, αφού, όπως λέει, «δεν ξέρω αν ήταν και ποτέ καθαρό το τοπίο. Ούτως ή άλλως καλά το λέει ο Ελύτης ότι δεν υπάρχει καλλιτέχνης που να μη βιώνει τρομαχτικό χάσμα ανάμεσα στον κόσμο όπως τον οραματίζεται, και στον κόσμο όπως τον συναντάει. Υπάρχει πάντα και παράδεισος και παράπονο. Αλλος μιλάει για το ένα κι άλλος για το άλλο, όμως όλοι εμπεριέχουμε και τα δύο. Δουλειά μου είναι να είμαι ειλικρινής προς τα φαντάσματά μου. Σε αυτά απαντάω».

Ποιες αγωνίες και εικόνες της εποχής της αποτυπώνει η γενιά του στα δημιουργήματά της; «Δεν είμαι σε θέση να μιλήσω εξ ονόματος της γενιάς μου, γιατί δεν είμαι σίγουρος σε ποια γενιά ανήκω. Συνομιλώ καλλιτεχνικά προφανώς με την εποχή μου, αφού σε αυτήν ζω, αλλά ταυτόχρονα – και αυτή είναι η χάρη της τέχνης – συνομιλώ και με το παρελθόν και με το μέλλον. Είναι μια καταπληκτική δυνατότητα του τραγουδιού, της μουσικής και της τέχνης γενικότερα, και μου φαίνεται πάντα κρίμα να τη θυσιάζω στον βωμό της επικαιρότητας».

INFO: Rabbithole, Γερμανικού 20, Μεταξουργείο, τηλ. 210-5249.903, τις Τετάρτες του Μαρτίου, στις 21.30