Δημοκρατία και (αν)ασφάλεια

Ηταν 14 Ιουλίου 1992. Τα γραφεία του περιοδικού «Ταχυδρόμος» όπου δούλευα τότε, βρίσκονταν στην οδό Κορνάρου, έναν μικρό δρόμο που ένωνε την Καραγεώργη Σερβίας με την Ερμού. Λίγο πιο πάνω, κοντά στο υπουργείο Οικονομικών, είχε ανοίξει ένα καινούργιο σαντουιτσάδικο όπου, εκείνο το απόγευμα, πηγαίναμε με έναν συνάδελφο για καφέδες και σάντουιτς. Περπατούσαμε ήδη στην Καραγεώργη Σερβίας όταν έσκασε η ρουκέτα του Κουφοντίνα που δολοφόνησε τον Θάνο Αξαρλιάν. Πολλές φορές και για πολλές αιτίες σκέφτηκα από τότε πως αν κάποιος συνάδελφος δεν μας είχε καθυστερήσει για να μας πει να του φέρουμε έναν καφέ, αν το ασανσέρ ήταν στον όροφό μας και δεν το περιμέναμε, αν δεν είχαμε χαζέψει μία βιτρίνα κάτω από το γραφείο, αν, αν, αν, εμείς θα περνούσαμε τη μοιραία στιγμή από τη μοιραία γωνία. Από τότε έως σήμερα δεν έχω αισθανθεί ούτε για μια στιγμή τυχερή λόγω εκείνων των συγκυριών. Το αντίθετο, συνειδητοποίησα την τραγικότητα του να εξαρτάται η ζωή και η αρτιμέλειά σου από τη συγκυρία της στιγμής. Και αυτό συμβαίνει όταν η βία σουλατσάρει ανενόχλητη στους δρόμους.

Από τότε μέχρι σήμερα τα πράγματα έχουν αλλάξει προς το χειρότερο. Και τα τελευταία χρόνια έχει φτάσει στο μη περαιτέρω. Πριν από λίγες μέρες, περιμένοντας να μπούμε σε ένα θέατρο κοντά στο Πολυτεχνείο, τα μάτια μας έτσουξαν από τα δακρυγόνα ενώ γύρω μας ακούγονταν οι εκρήξεις των μολότωφ. Στα σπίτια των φίλων μας που μένουν στα Εξάρχεια δεν μπορούμε να πάμε πλέον. Και από την Πατησίων δεν περνάμε τα Σαββατόβραδα. Τις τελευταίες ημέρες είναι πολλές οι περιπτώσεις που οι συγκυρίες στις οποίες αναφέρθηκα πιο πάνω θα μπορούσαν να μην ήταν ευνοϊκές για κάποιον πολίτη που θα βρισκόταν τη λάθος στιγμή στο λάθος σημείο. Στο αστυνομικό τμήμα της Ακρόπολης, στο τουρκικό προξενείο στη Θεσσαλονίκη, στο Παπαστράτειο κολυμβητήριο, στα σημεία που κάνει πιρουέτες επαναστατικότητας ο Ρουβίκωνας, εκεί που σκάνε αυτοκίνητα στον αέρα, αφού και οι ξένες μαφίες που ξέρουν πια ότι η Ελλάδα είναι ξέφραγο αμπέλι λύνουν εδώ τις διαφορές τους. Δεν ξέρω τι επιταγές εξαργυρώνει ή τι γραμμάτια προπληρώνει η κυβέρνηση ώστε να κάνει ότι δεν βλέπει τον ελέφαντα της βίας. Ξέρω όμως ότι αυτό το φαινόμενο κορυφώθηκε επί αντιμνημονιακού αγώνα, το όχημα που έφερε τον ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία. Αλλά κυρίως ξέρω ότι δημοκρατία χωρίς ασφάλεια δεν υφίσταται.