Μαθήματα στον υπουργό

Κανονικά, ο υπουργός Παιδείας θα έπρεπε να πανηγυρίζει. Επιτέλους, δικαιώθηκε. Επιτέλους, βρέθηκαν οι ρωμαλέοι για να βάλουν τάξη στα πανεπιστήμια. «Στα πανεπιστήμια», εξηγούσε ο υπουργός πέρυσι τον Ιούνιο στον Σκάι με διδακτικό ύφος, «αυτά τα θέματα λύνονται από μέσα, αν υπάρχει ένα ρωμαλέο φοιτητικό κίνημα και σύλλογος καθηγητών». Τον Οκτώβριο, πια, είχε αγανακτήσει. «Πού είναι το φοιτητικό κίνημα;» αναρωτιόταν στον «Ελεύθερο Τύπο» με αφορμή κατάληψη στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. «Πού είναι οι φοιτητές να διεκδικήσουν τους χώρους και την ακαδημαϊκή ειρήνη;».

Ε, να τοι. Ο καθηγητής του ΑΠΘ Ορέστης Καλογήρου (φωτογραφία) επέμενε να κάνει το μάθημά του ενώ δεχόταν επί δεκαπέντε λεπτά απειλές από καμιά δεκαριά φοιτητές κάποιου «συντονιστικού». Οι εκατό του μαθήματος παρέμειναν στις θέσεις τους και προσπαθούσαν να παρακολουθήσουν το μάθημα. Ο καθηγητής έγραφε στον πίνακα, οι συντονιστικοί έσβηναν. Οι συντονιστικοί τον έσπρωχναν, ο καθηγητής συνέχιζε τη δουλειά του. Στο τέλος αποχώρησαν μάλλον αποκαμωμένοι. Το ρωμαλέο φοιτητικό κίνημα και ο καθηγητής τους είχαν νικήσει.

Παράδειγμα
Κανονικά, λοιπόν, ο υπουργός Γαβρόγλου θα έπρεπε να ευχαριστήσει δημοσίως τον καθηγητή Καλογήρου. Να τον εξάρει για τη στάση του, να τον συγχαρεί για το σθένος με το οποίο ακολούθησε τις υπουργικές οδηγίες του, να τον υποδείξει ως παράδειγμα προς μίμηση για όλους εκείνους τους φοιτητές και τους καθηγητές που, αλίμονο, δεν έχουν γίνει ακόμη ρωμαλέοι. Αλλά ο υπουργός δεν έκανε τίποτε απ’ όλα αυτά. Παρά την ασφάλεια όχι μόνο των 500 χιλιομέτρων που χωρίζουν την Αθήνα από τη Θεσσαλονίκη, αλλά και της σιδερένιας πύλης του υπουργείου του, προτίμησε τη σιωπή. Ισως επειδή δεν είναι να τα βάζεις με τους συντονιστικούς ούτε από εκεί. Ή επειδή μπορεί να αντιλαμβάνεται ότι ο επόμενος ρωμαλέος μπορεί να μη «συνεχίσει ήρεμα και χωρίς να απαντά στις προκλήσεις να λύνει την άσκηση», όπως έκανε ο καθηγητής Καλογήρου, αλλά να πάει ένα βήμα παραπέρα μαζί με τους φοιτητές του. Μόνο που το επόμενο βήμα δεν είναι άλλο από την αυτοδικία. Είναι, με άλλα λόγια, η στιγμή που το σποραδικό χάος θα δώσει τη θέση του στο γενικευμένο χάος.

Η νάρκη
Αν ο υπουργός σιωπά, είναι επειδή στην πραγματικότητα κανένας από τους φοιτητές και τους καθηγητές δεν πάτησε τη νάρκη που πέταξε στα πανεπιστήμια ο Γαβρόγλου. Κανένας δεν θέλει να παριστάνει τον ρωμαλέο. Το πρόβλημα ωστόσο παραμένει. Ο καθηγητής Καλογήρου υπερασπίστηκε με την επιμονή του τις δύο θεμελιώδεις προϋποθέσεις ύπαρξης και λειτουργίας ενός πανεπιστημιακού ιδρύματος: την ακαδημαϊκή γνώση και την ακαδημαϊκή ελευθερία. Αλλά για να το κάνει, χρειάστηκε να κάνει και τη δουλειά του Γαβρόγλου. Χρειάστηκε, εκτός από το μάθημα στους φοιτητές του, να κάνει και ένα μάθημα στον υπουργό. Στον αφόρητα διδακτικό και ιδεοληπτικά αδρανή υπουργό.

ΤΟ ΔΩΡΟ
«Σε 15 λεπτά έφυγαν» γράφει ο καθηγητής Ορέστης Καλογήρου (φωτογραφία) στον προσωπικό του λογαριασμό στο Facebook. «Το μάθημα ολοκληρώθηκε κανονικά. Στο τέλος του μαθήματος με πλησίασε μια πρωτοετής φοιτήτρια και μου είπε “Θέλω να σας ευχαριστήσω θερμά. Σήμερα μας δώσατε ένα μεγάλο μάθημα ζωής”. Εκανα μεγάλη προσπάθεια να κρύψω τον λυγμό συγκίνησης που με κατέλαβε. Είναι το μεγαλύτερο δώρο για έναν δάσκαλο». Ελπίζει κανείς και το μεγαλύτερο γι’ αυτόν τον υπουργό.