Περί αρίστων

Τα πειραματικά σχολεία – τα μόνα δημόσια όπου αξιολογούνται οι καθηγητές γι’ αυτό και έχουν τους καλύτερους – βρίσκονται στον «αέρα», όπως διαβάζω στο ρεπορτάζ της Μάρνυς Παπαματθαίου. Αποτέλεσμα ενός παραλογισμού που ακροβατεί πάνω στο τεντωμένο σχοινί της ιδεοληψίας εναντίον της αριστείας και στη διαστρεβλωμένη άποψη που έχουν στα σωματεία των εκπαιδευτικών για την αξιολόγηση των μελών τους. Πώς να σχολιάσεις όμως το αδιανόητο; Το καλύτερο σχόλιο θεωρώ ότι είναι η περιγραφή του. Τι έχουμε εδώ λοιπόν; Καθηγητές που αρνούνται πεισματικά να αξιολογηθούν. Που αρκούνται στο πρώτο πτυχίο και δεν προσμετρούν ως προσόντα τα μεταπτυχιακά των συναδέλφων τους. Δηλαδή εκπαιδευτικούς που στέκονται σθεναρά απέναντι στην έννοια της εκπαίδευσης, που δεν τη θεωρούν απαραίτητη. Η συνωμοσία της μετριότητας. Θα μπορούσε να είναι ωραίος τίτλος για ταινία, αλλά εδώ μιλάμε για την πραγματική ζωή. Και μάλιστα για τον πολύ ευαίσθητο χώρο της Παιδείας. Μην το πολυζαλίζουμε. Παιδεία σημαίνει το μέλλον μίας χώρας.

Ποιας χώρας όμως; Μια βόλτα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης φτάνει για να πεισθεί κάποιος ότι σε αυτήν τη χώρα ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού θεωρεί την αριστεία βρισιά. Ακόμη και αν δεν αφορά την πλειοψηφία, η τοξικότητα αυτής της άποψης δηλητηριάζει τη λογική. Αλλά κυρίως, βολεύει την ελληνική παθογένεια του «μη θίγετε τα κακώς κείμενα». Το «κακώς» μικρή σημασία έχει προκειμένου να διατηρηθούν οι ακαμψίες πίσω από τις οποίες ταμπουρώνονται οι ανεπάρκειες. Βλέπετε δεν είναι λίγοι οι εκπαιδευτικοί που θεωρούν ότι τα σχολεία υπάρχουν για να εξασφαλίσουν επαγγελματικά τους ίδιους και όχι για να μορφώσουν τα παιδιά (εξάλλου τι αξία έχει η μόρφωση σε μια χώρα της οποίας η κυβέρνηση θεωρεί την περπατησιά στους κινηματικούς δρόμους πιο σημαντική από τα πτυχία;).

Επειδή όμως η αξιολόγηση εμπεριέχει την αξία, θα ήθελα να ρωτήσω έναν από τους καθηγητές που αρνούνται να αξιολογηθούν, θα εμπιστεύονταν την υγεία του παιδιού τους σε έναν μη άξιο γιατρό; Μια δική τους υπόθεση σε έναν μη άξιο δικηγόρο;