«Απεύθυνση»

Τι συνέβη κι ο Τσίπρας αισθάνθηκε αβάστακτη ανάγκη για «απεύθυνση ενός πλατιού καλέσματος»;

Η μια εξήγηση είναι ότι έπαθε Νοτοπούλου. Ακουσε την υποψήφια δήμαρχο Θεσσαλονίκης να υπόσχεται ότι θα «επανανοματοδοτήσουμε» και σου λέει «κάτσε να κάνω κι εγώ μια πλατιά απεύθυνση να τρελάνω τον Μπαμπινιώτη».

Η άλλη εξήγηση είναι ότι χάνει, ότι ξέρει πως χάνει, και ως εκ τούτου προσπαθεί να πιαστεί από όπου μπορεί.

Υποψιάζομαι ότι η δεύτερη εξήγηση είναι πιο σοβαρή.

Ακριβώς επειδή «ο στεναγμός της ήττας του ακούγεται παντού» (που λέει κι η ποιήτρια Φώφη…), ο Πρωθυπουργός είναι ικανός να ντυθεί ακόμη και βουδιστής φακίρης – αν πίστευε ότι στην Ελλάδα υπάρχει βουδιστικό ακροατήριο.

Προς το παρόν υποδύεται τον «προοδευτικό νέο». Σου λέει, κάποιος μπορεί να τσιμπήσει.

Γιατί όμως ο Τσίπρας βγήκε στη ζητιανιά; Τι ελπίζει να κερδίσει; Τι μπορούν άραγε να του προσφέρουν πέντε-δέκα σουρταφέρτες αμφιλεγόμενης υπόληψης και ανύπαρκτης επιρροής;

Ακόμη κι αν έχει στο μυαλό του κάποιο «μέτωπο εκλογικής σωτηρίας» του ιδίου και του κόμματός του, η μέθοδος που επέλεξε πλήττει τελικά τον ΣΥΡΙΖΑ περισσότερο κι από όσο πλήττει την ελληνική γλώσσα.

Για τρεις λόγους.

Πρώτον επειδή τέτοιες «πλατιές απευθύνσεις» επιβεβαιώνουν στη συνείδηση του κόσμου το κύριο χαρακτηριστικό που (σύμφωνα με όλες τις ποιοτικές έρευνες) αποδίδεται ήδη στον Πρωθυπουργό.

Οτι είναι κωλοτούμπας. Και ότι με μεγάλη ευκολία γλείφει εκεί που έφτυνε. Από τη Μέρκελ έως το ΠΑΣΟΚ.

Δεύτερον επειδή τέτοιου τύπου προσκλητήρια δεν πείθουν κανέναν σοβαρό άνθρωπο όταν γίνονται παραμονές εκλογών κι όταν ο ντελάλης είναι σε ελεύθερη πτώση.

Ολοι καταλαβαίνουν ότι ομολογεί πως χάνει. Και προσπαθεί να κρυφτεί μήπως σωθεί.

Τρίτον επειδή τα μεγάλα ρεύματα, όπως είναι τώρα το «φύγετε!», δεν αντιμετωπίζονται με αστειότητες τύπου Μπίστη ή Μουζέλη.

Υπάρχει όμως κι ένας τέταρτος λόγος που εκθέτει το ανελλήνιστο προσκλητήριο του Πρωθυπουργού: συσπειρώνει εκείνους εναντίον των οποίων στρέφεται.

Το ΚΙΝΑΛ, που ήταν ελαφρώς χαμένο τους τελευταίους μήνες, βρήκε ξαφνικά πάθος ύπαρξης και λόγο φανατισμού αφού απέκτησε έναν εχθρό. Και στην πολιτική, ως γνωστόν, τίποτα δεν συνεγείρει περισσότερο από έναν καλό εχθρό.

Καταλαβαίνουν άραγε στο Μαξίμου ότι εξελίσσονται στον καλύτερο χορηγό της Φώφης; Αγνοώ. Αλλωστε τα υπόγεια δυσκολεύονται σε σύνθετους συλλογισμούς.

Αλλά αν νομίζουν ότι θα αλλάξουν τους συσχετισμούς με τον Μωραΐτη, τον Παπαχριστόπουλο και τη Μαριλίζα, μάλλον τα έχουν χαμένα.

Ενώ αν πιστεύουν ότι θα τους αλλάξουν με τον Λιάκο, τον Κουίκ, τον Βαλντέν και τη Μεγαλοοικονόμου, τότε μάλλον είναι για δέσιμο.