Κίνητρο

Ποια είναι η μεγαλύτερη δύναμη για έναν αθλητή και ακόμη σωστότερα, για έναν γεννημένο πρωταθλητή; Να έχει διαρκώς υψηλό κίνητρο. Να θέλει συνεχώς να βρίσκεται στο επίκεντρο και να κατακτά κορυφές.

Συμβαίνει αυτό με τον Στέφανο Τσιτσιπά.

Ο έλληνας πρωταθλητής έχει βάλει στόχο να καθιερωθεί στην πρώτη δεκάδα των καλύτερων του τένις και αν συνεχίσει έτσι, θεωρείται βέβαιο πως θα τα καταφέρει. «Μετά το αυστραλιανό όπεν είχα χάσει τη φλόγα μου», ομολόγησε ο Τσιτσιπάς αμέσως μετά τη νίκη του στο τουρνουά της Μασσαλίας. Δεν ήταν παράδοξο.

Αλλωστε, το ντεπόζιτο αδειάζει όταν έχει πάει κάποιος πολύ ψηλά.

Και ο Τσιτσιπάς στη Μελβούρνη έφτασε στον ημιτελικό και εκεί τον σταμάτησε ένας θρύλος, ο Ναδάλ. Πώς να μη νιώσει γεμάτος;

Στη Σόφια και το Ρότερνταμ δεν πήγε καλά, δεν έφτασε τόσο μακριά όσο μπορούσε με βάση τις δυνατότητές του. Ενοχλήθηκε. Το κράτησε μέσα του. Εψαξε και αναζήτησε νέο κίνητρο ώστε να μη μείνει στου δρόμου τα μισά.

Η απόδοσή του στο όπεν της Μασσαλίας, το χαμόγελό του μετά την επιτυχία και η γνωστή του τσαντίλα όταν έχανε κάποιους εύκολους πόντους, επιβεβαιώνουν ότι ο Τσιτσιπάς περισσότερο από το Κύπελλο και τη χρηματική αμοιβή, βρήκε αυτό που αληθινά αναζητούσε: τη δίψα να κυνηγήσει το όνειρό του, να ακουμπήσει την κορυφογραμμή του παγκόσμιου τένις.

Οσο διαθέτει τη δίψα αυτή, τίποτα δεν μπορεί να τον φοβίσει.

Ταβάνι του είναι ο ουρανός. Το γνωρίζουμε. Τώρα το μαθαίνουν και οι υπόλοιποι που ασχολούνται με το τένις και παρακολουθούν από κοντά τη διαδρομή αυτού του παιδιού που συνεχίζει να ρίχνεται στη μάχη των τουρνουά χωρίς να κουράζεται και δίχως να το σκέφτεται δεύτερη φορά. Είπαμε, ξαναβρήκε το κίνητρό του. Δεν μας το απέδειξε στη Μασσαλία;