Το παραμύθι των «Ορνίθων»

«Δεν το συνήθιζε να φυγομαχεί ο Αριστοφάνης. Ολα τα έργα που μας σώζονται από την πρώτη περίοδο της δημιουργίας του είναι μαχητικά και στενά δεμένα με την επικαιρότητα. Γιατί ξαφνικά οι Ορνιθες ν’ αποτελέσουν εξαίρεση;… Στο γύρισμα από το 415 στο 414, όταν ο Αριστοφάνης ολοκληρώνει και υποβάλλει τους Ορνιθες στον επώνυμο άρχοντα, ένας από τους δύο στρατηγούς της Σικελικής εκστρατείας, ο Αλκιβιάδης, κατηγορούμενος για τη διακωμώδηση των Ελευσινίων μυστηρίων, έχει αυτομολήσει στη Σπάρτη, οι επιχειρήσεις στη Σικελία τραβούν σε μάκρος, και η έκβασή τους, μετά την παρέμβαση των Λακεδαιμονίων, είναι αμφίβολη, οι δίκες των Ερμοκοπιδών εκκρεμούν, στο μεγαλύτερο μέρος τους στρατός και στόλος πολεμούν μακριά, όλο και περισσότεροι ολιγαρχικοί βρίσκουν ευκαιρίες να εντείνουν την προπαγάνδα τους… Ο Κωμικός οδηγήθηκε σε κάτι διαφορετικό. Παραμερίζοντας την άμεση επικαιρότητα, θέλησε τη δύσκολη ώρα να συμπαρασύρει τους Αθηναίους σε μια φανταστική έξοδο, για να διασκεδάσουν τις έγνοιες τους, ν’ αποδράσουν από την πόλη, να πλανηθούν στην εξοχή, να χτίσουν με τα πουλιά μιαν ουτοπία, να βιώσουν σαν σε όνειρο ένα παραμύθι…».

Από τα Επιλεγόμενα του Φάνη Ι. Κακριδή στην αναθεωρημένη έκδοση «Αριστοφάνους Ορνιθες», ΠΕΚ, 2019