«Σέβομαι τα έργα, {CR}όχι τη μανιέρα»

Μοιάζει με υπερβολή, αλλά αν μπορούσε η περσινή χρονιά της Εθνικής Λυρικής Σκηνής να συμπυκνωθεί σε μία παράσταση, τότε αυτή θα ήταν η «Λουτσία ντι Λαμερμούρ». Η πρώτη συμπαραγωγή με τη Βασιλική Οπερα του Λονδίνου, όπου η κεντρική ηρωίδα λειτουργούσε ως αντίστιξη στον σκοτεινό ανδροκρατούμενο κόσμο, έγινε μία από τις μεγαλύτερες καλλιτεχνικές και εισπρακτικές επιτυχίες του 2018. Το έργο του Γκαετάνο Ντονιτσέτι, σε σκηνοθεσία Κέιτι Μίτσελ, επαναλαμβάνεται από την ερχόμενη Κυριακή στη Λυρική. Τον πρωταγωνιστικό ρόλο θα ερμηνεύσουν σε διπλή διανομή οι υψίφωνοι Βασιλική Καραγιάννη και Χριστίνα Πουλίτση. Μαζί τους στη σκηνή και ο τενόρος Γιάννης Χριστόπουλος. Η νέα προσθήκη σε σχέση με την περσινή παράσταση είναι ο ανερχόμενος γάλλος μαέστρος, Πιερ Ντιμουσό, τον οποίο συναντήσαμε στις πρόβες.

Η ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ ΜΙΑΣ ΕΠΙΤΥΧΙΑΣ. Δεν φοβόμουν αλλά ανησυχούσα λίγο για το πώς θα βρω τη θέση μου μέσα στην ομάδα αλλά με καλωσόρισαν όλοι και τώρα νιώθω ότι έχουμε κάτι άλλο. Οπότε αυτή η πρόκληση για μένα ήταν να βρω την κατάλληλη θέση και να μην κάνω μια αναβίωση της αναβίωσης. Να μην αντιγράψω ό,τι έγινε πέρυσι. Αλλά να έχω μια ευκαιρία να δω το κομμάτι και τη μουσική εκτέλεση από διαφορετική οπτική, να δοκιμάσω κάτι άλλο και να ανανεώσω την ευαισθησία σας στο κομμάτι. Μπορεί να προκαλεί φόβο σε κάποιους αλλά για εμένα η όπερα είναι όσα συμβαίνουν στη σκηνή. Δεν θέλω το κοινό να κοιτάζει τον μαέστρο, την ορχήστρα ή να βλέπει τις παραμέτρους που μας χωρίζουν. Επομένως χαίρομαι που όλο είναι εστιασμένο στη σκηνή και μπορούμε να πιστεύουμε στο θέαμα. Να πιστεύουμε στην ιστορία που λέει η Μίτσελ. Με κάνει να χαίρομαι που δεν είναι μια όπερα όλο παρτιτούρες και μουσική. Γιατί η Μίτσελ αναρωτιέται και εκτός παρτιτούρας. Δεν αλλάζει κάτι στο μήνυμα αλλά προσθέτει πράγματα.

ΜΟΝΤΕΡΝΑ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ. Προσωπικά αισθάνομαι ότι είναι απαραίτητο επειδή όλοι παίζουμε παλιά κομμάτια και αν δεν θέλουμε να καταλήξουμε «μουσειακό είδος» πρέπει να βρούμε μια σχέση ανάμεσα σε αυτά τα αριστουργήματα και την εποχή μας. Επομένως αν η όπερα δεν μιλάει για τους σύγχρονους καιρούς, αν οι άνθρωποι δεν μπορούν να αναγνωρίσουν κάτι από τους εαυτούς τους επί σκηνής, τότε νομίζω ότι χάνουμε την ουσία. Νομίζω ότι εμείς οι νέοι είμαστε απαραίτητοι για το ρεπερτόριο. Σέβομαι πολύ την αρχική σύνθεση αλλά όχι τη μανιέρα. Εχω δουλέψει με πολλούς μαέστρους, τη δουλειά των οποίων αγαπάω και τους οποίους σέβομαι πολύ. Ωστόσο η απάντησή τους στο γιατί έγιναν με συγκεκριμένο τρόπο κάποια πράγματα, ήταν επειδή έτσι το έκαναν αυτοί, έτσι το βίωσαν. Εγώ τώρα όμως χρειάζομαι να βιώσω τα πάντα μόνος μου. Κι αν θέλεις να κάνεις τον εαυτό σου να τα βιώσει όλα πρέπει να ξεκινήσεις από την αρχή, από κάτι καινούργιο. Γι’ αυτό κι εγώ αναζητώ μια κριτική προσέγγιση. Να έχω όλες τις αυθεντικές παρτιτούρες, και ν’ ακούω τις παραδοσιακές εκτελέσεις ενώ προσπαθώ να τις αμφισβητήσω. Ρωτάω τον εαυτό μου γιατί είναι εδώ, τι φέρνουν στην ερμηνεία κι αν το βρω καλό, τότε χαίρομαι που το κρατάω. Κι αν κάποιες φορές νομίζω πως είναι άσχημο για το μήνυμα που προσπαθούμε να περάσουμε, αισθάνομαι ελεύθερος να το παραλείψω. Αν βρίσκεσαι εδώ για το ίδιο πράγμα που έχουν κάνει και οι παλιότεροι όλα τα περασμένα χρόνια, τότε γιατί είσαι εδώ;