Πώς η ΑΕΚ έφτασε στο Ρίο

Από τις χαμηλές κατηγορίες των τελευταίων χρόνων, στη Βραζιλία και στo final 4 του Παγκόσμιου μπάσκετ και του Διηπειρωτικού. Οπως για όλα υπάρχει εξήγηση, έτσι λοιπόν συμβαίνει και με την ΑΕΚ. Αν αναλογιστεί κανείς τι έχει πετύχει η Ενωση στο μπάσκετ την τελευταία διετία, δεν μπορεί παρά να βγάλει το καπέλο στον πρόεδρό της, Μάκη Αγγελόπουλο. Ενας από τους φίλους της ομάδας που παρακολουθούσε πριν από λίγα χρόνια την ιστορική ομάδα να διεκδικεί σε μπαράζ με τον Ηρακλή στο κλειστό των Τρικάλων την άνοδο από τη Β’ Εθνική στην Α2! Μιλάμε για την πρώτη ελληνική ομάδα που κατέκτησε ευρωπαϊκό τρόπαιο (Κύπελλο Κυπελλούχων 1968) και μάλιστα με αμιγώς ελληνική σύνθεση. Αυτή η ομάδα, λοιπόν,  η πρώτη που έβγαλε στον δρόμο τους Ελληνες και δημιούργησε ρεκόρ για το βιβλίο Γκίνες με τους χιλιάδες θεατές (80.000) που γέμισαν το Παναθηναϊκό Στάδιο έπαιζε μπαράζ ανόδου. Τότε μια μικρή χούφτα ανθρώπων πανηγύρισε εκεί στα Τρίκαλα (Απρίλιος 2013) τη νίκη με 83-76 στην παράταση επί του Ηρακλή. Και τότε ο Μάκης Αγγελόπουλος είχε πάρει σχεδόν την απόφασή του. Ανεξάρτητα από τις δυσκολίες είχε την επιμονή και πέρυσι έζησε αξέχαστες στιγμές (με την κατάκτηση του Τσάμπιονς Λιγκ και του κυπέλλου Ελλάδας) και συνεχίζει να επενδύει, γνωρίζοντας ότι δεν παίξει στην Ευρωλίγκα. Ανεξάρτητα αν πάρει τίτλο.

Και τίτλοι δεν είναι μόνο τα κύπελλα, αλλά είναι και η παρακαταθήκη της ιστορίας που αφήνει πίσω (όπως η ταινία «1968»), όπως και το γήπεδο που οραματίζεται για την ομάδα και θα γίνει πράξη. Κάπως έτσι η ΑΕΚ έφτασε από τα Τρίκαλα να παίζει στο Ρίο! Στον τελικό του Διηπειρωτικού πρωταθλήματος, μια ομάδα που πήγε με όχημα τις επιτυχίες της στην άλλη άκρη του κόσμου και άφησε το στίγμα της τις τελευταίες τρεις ημέρες!