«Με λένε Εριάννα και μόλις έχασα τη ζωή μου»

Ακόμα και για ένα σποτάκι ενάμισι λεπτού θυσιάζει τρεις σχολικές ώρες. Δίνει χρόνο στους πρωταγωνιστές να προβάρουν τα λόγια τους, προσαρμόζει την αίθουσα στις ανάγκες του σεναρίου και προγραμματίζει αρκετά εξωτερικά γυρίσματα. Οσο για το μοντάζ και τη μουσική επιμέλεια, είναι αποκλειστικά δική του ευθύνη στα ελεύθερα απογεύματά του. Κάπως έτσι, παιδιά του Δημοτικού εμφανίζονται on camera για να μεταδώσουν συγκινητικά μηνύματα για τον σχολικό εκφοβισμό, τα τροχαία ατυχήματα, ακόμα και για το Κυπριακό. Εμπνευστής και δημιουργός των σποτ (με χιλιάδες προβολές στο YouTube), ο 32χρονος αναπληρωτής δάσκαλος Νίκος Γαλάνης, ο οποίος εργάζεται στη Σκάλα Λακωνίας και ήδη «υπογράφει» πέντε μαθητικά βίντεο.

«Εδώ και χρόνια έχω ως χόμπι τη φωτογραφία, ενώ πάντα μου άρεσε ο κινηματογράφος. Πρέπει λοιπόν να είμαι ο πιο τυχερός ερασιτέχνης σκηνοθέτης και σεναριογράφος: Εχω μικρούς ηθοποιούς χωρίς καν να κάνω κάστινγκ!» λέει αστειευόμενος. Την τελευταία τριετία ο πατρινός εκπαιδευτικός εργάζεται στη Λακωνία, έχοντας περάσει από ορεινά και απομονωμένα χωριά της Ελλάδας και από την Κρήτη: «Οι αναπληρωτές είμαστε για χρόνια με τη βαλίτσα στο χέρι».

Η τελευταία «παραγωγή» του δασκάλου και 18 παιδιών της Γ’ τάξης του 2^ου Δημοτικού Σχολείου της Σκάλας, αφορά στα τροχαία. Το βίντεο είχε τουλάχιστον 4.000 προβολές σε λιγότερο από ένα 24ωρο. «Στην περιοχή μας σημειώθηκαν πέρυσι αρκετές τραγωδίες στην άσφαλτο, γι’ αυτός μας άγγιξε το θέμα. Δυστυχώς χάθηκε και ο θείος ενός μαθητή» εξηγεί και σημειώνει για την οκτάχρονη πρωταγωνίστρια: «Η Εριάννα είναι καλή μαθήτρια και όπως αποδείχθηκε πολύ καλή ηθοποιός! Αυτή τη φορά είχαμε δύσκολο σενάριο με σκληρά λόγια και εικόνες. Ανάμεσα σε άλλα, η μικρούλα έπρεπε να ξαπλώσει στο οδόστρωμα, προσποιούμενη το θύμα τροχαίου. Γενικώς όμως τα παιδιά μπαίνουν εύκολα σε ρόλους, αφοσιώνονται και το κάνουν με χαρά. Επιζητούν άλλωστε τη δημιουργικότητα. Σκοπός είναι να ευαισθητοποιήσουν τον κόσμο. Γιατί στη μαθητική ταινία η Εριάννα είναι από τους τυχερούς. Στην πραγματική ζωή όμως…». Το βίντεο με τίτλο «Ο χρόνος δεν γυρίζει πίσω» ανοίγει με τα λόγια του κοριτσιού: «Με λένε Εριάννα και πριν από πέντε λεπτά έχασα τη ζωή μου. Με χτύπησε ένα αυτοκίνητο καθώς περπατούσα έξω από το σχολείο μου. Ευτυχώς αυτό που βλέπετε είναι βίντεο και πατώντας ένα κουμπί ο χρόνος θα γυρίσει πίσω. Στην πραγματικότητα όμως ο χρόνος δεν γυρίζει πίσω».

Είναι το δεύτερο σποτ που δημιουργείται από μαθητές του συγκεκριμένου σχολείου. Προηγήθηκαν τα παιδιά της Δ’ τάξης με το βίντεο «Ολα αυτά που μας ενώνουν» για το Κυπριακό. «Είναι εύκολο να χωρίζεις τους ανθρώπους σε κατηγορίες. Να τραβάς διαχωριστικές γραμμές. Να δημιουργείς πλευρές. Εδώ είμαστε εμείς. Και εκεί είναι αυτοί. Αυτοί που εμπιστευόμαστε και αυτοί που αποφεύγουμε…» ακούγεται ο αφηγητής και καταλήγει «αυτά που μας ενώνουν είναι περισσότερα από αυτά που μας χωρίζουν».

Τον περασμένο Ιούνιο, ο αναπληρωτής δάσκαλος συνεργάστηκε και με άλλο δημοτικό σχολείο της Λακωνίας για μια «ταινία» μικρού μήκους – βουτιά στο παρελθόν: «Λεγόταν «Αχ, αφτό το αυ» και είχε βραβευτεί από το Μουσείο Σχολικής Ζωής και Εκπαίδευσης σε εκδήλωση στο Μουσείο της Ακρόπολης. Ετσι οι πρωταγωνιστές, πρωτάκια του δημοτικού στα Νιάτα και τον Αγιο Δημήτριο Λακωνίας, μια περιοχή 700 κατοίκων το πολύ, βρέθηκαν για πρώτη φορά έξω από το χωριό τους. Για πρώτη φορά είδαν μεγάλους δρόμους, φωτεινούς σηματοδότες! Στο τέλος μένει και αυτό πέρα από τα μηνύματα που διαδίδουμε». Το 2016, όταν ο Πατρινός εργαζόταν στο δημοτικό σχολείο Κουνάβων στο Ηράκλειο της Κρήτης, δημιουργήθηκαν τα πρώτα δύο βίντεο, το ένα με αφορμή την πανελλήνια ημέρα κατά του bullying («Το τρένο») και το άλλο για το προσφυγικό. Ειδικά το τελευταίο, το μεγαλύτερο σε διάρκεια καθώς φτάνει τα οκτώμισι λεπτά, ονομάστηκε «SOSίβιο» και δείχνει όσα συμβαίνουν στο σχολείο με την άφιξη ενός προσφυγόπουλου. Μάλιστα τότε (Ιούνιος του 2016) τα παιδιά της Α’ τάξης είχαν προτιμήσει να γυρίσουν το σποτ παρά να οργανώσουν καλοκαιρινή γιορτή.