Με τη φανέλα της Φώφης

Μπορεί να ισχύει για τους γερμανούς ποδοσφαιριστές, όπως ορκιζόταν ο Γκάρι Λίνεκερ. Δεν ισχύει όμως για τους γερμανούς Σοσιαλδημοκράτες: στο τέλος δεν κερδίζουν αυτοί, κερδίζουν οι άλλοι. Οι επίγονοι του Βίλι Μπραντ και του Χέλμουτ Σμιτ μετρούν συνεχώς ήττες. Και όπως γνωρίζουν όλοι, από το ποδόσφαιρο έως την πολιτική, η ήττα φέρνει εσωστρέφεια και γκρίνια. Με άλλα λόγια, η γερμανική Σοσιαλδημοκρατία δεν είναι στα καλύτερά της. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως το σημερινό ταξίδι της Φώφης Γεννηματά στο Βερολίνο στερείται νοήματος. Το αντιλαμβάνεται κανείς, κατ’ αρχάς, από τα πρόσωπα που θα συναντήσει. Το ένα είναι η πρόεδρος του SPD Αντρέα Νάλες, το άλλο ο υπουργός Οικονομικών και αντικαγκελάριος Ολαφ Σολτς (φωτογραφία). Γιατί έχει σημασία; Οχι μόνο επειδή στη γερμανική πρωτεύουσα χτύπησε κάποτε για πρώτη φορά η καρδιά της ευρωπαϊκής Σοσιαλδημοκρατίας. Αλλά κι επειδή, ποδοσφαιρικά μιλώντας, μπορεί οι γερμανοί σοσιαλδημοκράτες να σέρνονται εντός έδρας, αλλά εκτός έδρας εξακολουθούν να παίζουν μπάλα. Και παίζουν σε πολλά γήπεδα. Και στο γήπεδο της πολιτικής και σε εκείνο της οικονομίας.

Δανεικός

Το έχει ζήσει στο πετσί του κάποιος που προέρχεται από τη χώρα του αθλητικού fair play, όπως ο Γκάρι Λίνεκερ: το παιχνίδι καμιά φορά μπορεί να γίνει πολύ βρώμικο. Το έχει ζήσει στο πετσί της και η Φώφη Γεννηματά που τον περασμένο Νοέμβριο είδε τη Νάλες να καλεί τον Αλέξη Τσίπρα σε διημερίδα του SPD στο Βερολίνο. Η Νάλες δόξασε εντός έδρας έναν Τσίπρα, ο οποίος δεν έχει κανένα πρόβλημα να φορέσει τη φανέλα της Σοσιαλδημοκρατίας όχι απλώς ως δανεικός αλλά σαν να γεννήθηκε με αυτήν στην αγκαλιά του. Το νόημα του ταξιδιού της Γεννηματά επομένως είναι να βρει τη θέση της στην ομάδα. Είναι να αποκαταστήσει τη σοσιαλδημοκρατική τάξη παίρνοντας τη φανέλα από τον Τσίπρα.

Ο στόχος δεν είναι ανέφικτος. Είναι όμως φιλόδοξος εάν λάβει υπόψη του κανείς ότι οι γερμανοί σοσιαλδημοκράτες δείχνουν μαγεμένοι από τον δανεικό. Δείχνει η Νάλες που δήλωσε ότι «χρειαζόμαστε φωνές όπως του Τσίπρα». Και δείχνει και ο Ούντο Μπούλμαν, ο επικεφαλής των σοσιαλδημοκρατών στο Ευρωκοινοβούλιο που στήριξε δημόσια τον Αλέξη Τσίπρα και τον Ζόραν Ζάεφ για το Νομπέλ Ειρήνης. Και ο Ολαφ Σολτς; Εδώ δεν είναι μόνο ποδόσφαιρο και πολιτική, είναι και οικονομία. Ο Σολτς δεν μαγεύεται από τον Τσίπρα φύσει – ανήκει στη δεξιά πτέρυγα του SPD. Και δεν μαγεύεται και θέσει – ως υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας στηρίζει τις βαριές μεταρρυθμιστικές ατζέντες και μόνο.

Θα μπορέσει να πείσει η επικεφαλής της ελληνικής Σοσιαλδημοκρατίας τους γερμανούς σοσιαλδημοκράτες ότι και η ψυχή της ομάδας μπορεί να γίνει και καλή οικονομική ατζέντα έχει; Μένει να φανεί. Τίποτε δεν αποκλείει πάντως να παίξουν μπάλα όλοι μαζί. Και στο τέλος να κερδίσει η Φώφη…

Η ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ

Γίνεται η Γεννηματά να κερδίσει τον τακτικιστή Τσίπρα; Εκεί όπου τελειώνουν οι τακτικές στο παιχνίδι, αρχίζει το «έντεκα αυτοί, έντεκα εμείς». Το δόγμα Αλέφαντου δεν είναι σύστημα τακτικής, είναι ένεση ψυχολογίας. Οι γερμανοί σοσιαλδημοκράτες δεν σκίζουν από ψυχολογία – έχουν λόγους να φοβούνται μια ιλιγγιώδη πτώση στα ποσοστά τους που στη σοσιαλδημοκρατική αργκό έχει περάσει διεθνώς ως «πασοκοποίηση». Το αυθεντικό ΠΑΣΟΚ, από την άλλη, έχει ζήσει την πασοκοποίησή του κι αυτό που δεν θέλει να ζήσει είναι η εξαφάνισή του. Αλλά εδώ δεν έχει και τόση σημασία μια ψυχολογία τύπου Αλέφαντου. Εχει το ένστικτο επιβίωσης.