Oh captain, my captain

Η περίπτωση του εκπαιδευτικού Νίκου Γαλάνη είναι μια ευκαιρία να αναδειχθεί για άλλη μια φορά (που, σε αυτήν την περίπτωση, ποτέ δεν είναι περιττή) η σχέση δάσκαλου και μαθητή. Μια πυρηνική σχέση, η πιο σημαντική, κατά τη γνώμη μου, έπειτα από αυτήν με τους γονείς, στη ζωή ενός ανθρώπου. Προσωπικά, είχα την ευλογία της ζωής να περάσω από τα χέρια κάποιων εξαιρετικών «δασκάλων» (πάντα θα αναφέρω τη φιλόλογό μου Κική Παπαπέτρου – Μουρσελά). Σήμερα, τόσες δεκαετίες από τότε που έχω τελειώσει το σχολείο, δεν θυμάμαι συγκεκριμένα κάτι που έμαθα από τον ένα ή από τον άλλον δάσκαλό μου. Τις γνώσεις που μου δίδαξαν ή ακόμη και τις πληροφορίες που έμαθα από αυτούς, μπορεί να τις έχω ξεχάσει ή, το πιθανότερο, να τις έχω καταχωρήσει εντός μου ως δικά μου κεκτημένα. Αυτό που με ακολουθεί πάντα όμως είναι η αγάπη για τη γνώση που διδάχθηκα, το να μη ξεχωρίζω αυτά που μαθαίνω σε σημαντικά και ασήμαντα, ο τρόπος να τα αφομοιώνω και το σπουδαιότερο, η συνείδηση ότι η γνώση είναι απέραντη.

Από το «ευ ζην» που έλεγε ότι χρωστούσε ο Μέγας Αλέξανδρος στον Αριστοτέλη, μέχρι τον «Κύκλο των χαμένων ποιητών» που εκτυλίσσεται το 1959 και τον Νίκο Γαλάνη που «ανακάλυψε» η Ελένη Ευαγγελοδήμου έχουν περάσει πολλοί αιώνες που όμως δεν έχουν αλλάξει την ουσία της σχέσης δάσκαλου και μαθητή. Μπορεί αυτή να προσαρμόζεται στις συνθήκες και τις ανάγκες της κάθε εποχής αλλά η ιδανική της διάσταση είναι όχι απλώς να διδάξει αλλά να εμπνεύσει, ξεφεύγοντας από το by the book. Δεν έχω αμφιβολία ότι στις κλειστές κοινωνίες της περιφέρειας κάποιοι μπορεί να ξενίστηκαν από τις πρωτοβουλίες του κυρίου Νίκου που είναι εκτός διδακτέας ύλης. Οπως ξένιζε ο καθηγητής Κίτινγκ που υποδυόταν ο Ρόμπιν Γουίλιαμς. Ομως τέτοιου είδους «δασκάλους» έχουμε ανάγκη στην εποχή μας. Εντός αλλά και εκτός σχολείων. Δάσκαλους – ποιητές και όχι πλέον δάσκαλους – καθοδηγητές.