Ο Ουζουνίδης της ΑΕΚ…

Η παρουσία του Μαρίνου Ουζουνίδη στον πάγκο της ΑΕΚ ολοκληρώθηκε πριν από το τέλος της σεζόν και μάλλον απότομα. Μιας και η παραίτησή του τρεις μέρες πριν από τον κρίσιμο προημιτελικό με τον Ατρόμητο ξάφνιασε πολλούς. Κάπως έτσι, το κεφάλαιο Ουζουνίδης έκλεισε για την ΑΕΚ, με τις απόψεις για το κατά πόσο το πέρασμά του από τους Κιτρινόμαυρους κρίνεται επιτυχές ή όχι να διίστανται.

Το βέβαιο είναι πως είτε για τη μία περίπτωση είτε για την άλλη, υπάρχουν επιχειρήματα που μπορούν να σταθούν στην κουβέντα σχετικά με το πρόσημο που προκύπτει από τα πεπραγμένα του εβρίτη τεχνικού στην Ενωση.

Το… σωσίβιο

Αναμφίβολα η πρόκριση στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ αποτελεί ένα επίτευγμα, που μπήκε στο βιβλίο της σύγχρονης ιστορίας της ομάδας. Οχι τόσο για το «ψήλωμα» της ΑΕΚ σε συλλογικό επίπεδο, όσο για την τεράστια οικονομική ενίσχυση που προέκυψε από την εισροή στα ταμεία της ομάδας ενός ποσού που ξεπερνά τα 20 εκατομμύρια ευρώ.

Το παραπάνω είναι κάτι που αναγνωρίστηκε σε απόλυτο βαθμό από όλο τον οργανισμό ΑΕΚ, αποτελώντας κατά κάποιον τρόπο και το… σωσίβιο που κράτησε τον Ουζουνίδη στον πάγκο της Ενωσης την περίοδο που οι πρωταθλητές βρίσκονταν εν μέσω – αγωνιστικής – τρικυμίας. Ωστόσο, όπως αποδείχθηκε, αυτή η επιτυχία δεν ήταν ικανή για να ξεπεραστούν τα σύννεφα που δημιουργήθηκαν από τον Νοέμβριο στη σχέση του έλληνα προπονητή και της ΑΕΚ.

Η Ενωση έδειχνε μέχρι και την περίοδο των γιορτών να βρίσκεται σε διαρκή πτώση. Με τα αποτελέσματα αλλά και την εικόνα της να πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο. Κάτι που δεν αφορούσε μόνο το αγωνιστικό κομμάτι, αλλά και το ψυχολογικό. Εκεί, φάνηκε πως ο Ουζουνίδης απέτυχε να διατηρήσει τις ισορροπίες στα αποδυτήρια. Η σχέση του με ποδοσφαιριστές διαταράχθηκε, με τον προπονητή της Ενωσης να δείχνει έναν φόβο ανάληψης ευθυνών, που δεν τον χαρακτήριζε μέχρι τότε.

Ειδικά ο τρόπος με τον οποίο «άδειασε» τους Μπακασέτα, Σιμόες και Λαμπρόπουλο έπειτα από την απόφαση της διοίκησης να τους θέσει στο περιθώριο. Κάπου εκεί, άρχισε να χάνεται και το παιχνίδι για τον Ουζουνίδη. Με αρκετούς από τους παίκτες να χάνουν την εμπιστοσύνη προς το πρόσωπό του, ιδίως εκείνοι που ήταν και εκτός πλάνων του. Μιας και στην αξιοποίηση του ρόστερ φάνηκε να υπάρχουν… διακρίσεις. Που για αρκετούς, ακόμα και εντός διοίκησης, σήκωναν κουβέντα.

Διστακτικός

Στην ΑΕΚ γενικώς ο Ουζουνίδης έδειξε έναν φόβο να παρέμβει δραστικά στο αγωνιστικό κομμάτι. Να δοκιμάσει πράγματα, να βάλει τη σφραγίδα του στο προφίλ της Ενωσης, να ρισκάρει. Με αποτέλεσμα η πρωταθλήτρια να μετατραπεί σταδιακά σε μια… φλατ ομάδα, δίχως νεύρο και σπιρτάδα. Η απουσία αυτών των χαρακτηριστικών χρεώνεται στον Ουζουνίδη, με την ομιλία του Δημήτρη Μελισσανίδη στα Σπάτα και την αναφορά του στην ψυχή που θα έπρεπε να δείξουν οι παίκτες στο ματς με τον ΠΑΟΚ να μην είναι τυχαία.

Σε σχέση με τα όσα είχε δείξει στον Παναθηναϊκό, αλλά και στις άλλες ομάδες όπου είχε εργαστεί, ο Ουζουνίδης έδειξε στην ΑΕΚ υπέρ το δέον διστακτικός. Ενδεχομένως επειδή και ο ίδιος αντιλήφθηκε από νωρίς ότι δεν είχε τη στήριξη που έπρεπε από μεριάς διοίκησης. Με το τελευταίο να αποτελεί και έναν από τους λόγους της παραίτησής του, που θα λέγαμε πως έγινε δεκτή από τη διοίκηση χωρίς την παραμικρή προσπάθεια να αναιρεθεί. Με ό,τι μπορεί να συνεπάγεται αυτό.