«Δεν έχασα την πίστη μου στον άνθρωπο»

Αστραφτερά ασημένια, λευκά ή μαύρα μοιάζουν με μικρές παρέες τα γλυπτά του Μαρκ Χατζηπατέρα καθώς έχουν πάρει τη θέση τους στο δάπεδο της γκαλερί a.antonopoulou.art. Στους τοίχους τα ζωγραφικά του έργα γεμάτα χρώματα δημιουργούν μια αίσθηση αισιοδοξίας. Και σίγουρα – πέρα από τη χαρακτηριστική προσωπική γραφή του που αποτυπώνεται στις ιδιαίτερες υβριδικές μορφές που δημιουργεί – η συνολική εικόνα δεν θυμίζει τον πυκνοκατοικημένο, μικροκαμωμένο και σκοτεινό κόσμο της προηγούμενης έκθεσής του, πριν από τρία χρόνια.

«Η αλήθεια είναι πως ήθελα να δημιουργήσω κάτι διαφορετικό με περισσότερη κίνηση στα γλυπτά και πιο έντονο χρώμα στα ζωγραφικά έργα. Το χρειαζόμουν. Το είχα ανάγκη. Ηθελα να αισθανθώ και να μεταδώσω τη χαρά που δίνει το χρώμα» λέει στο «Νσυν» ο Μαρκ Χατζηπατέρας, ο εικαστικός που έχει δοκιμάσει τις δυνάμεις του με επιτυχία τόσο στη διεθνή όσο και την εγχώρια εικαστική σκηνή κι αφήσει τη σφραγίδα του ακόμη και σε έναν σταθμό του Μετρό της Νέας Υόρκης. «Η παλέτα που επέλεξα αποτελεί μια υπόκλιση σε δημιουργούς που αγαπώ όπως ο Ματίς, ο Μιρό και ο Αρπ».

Θα λέγατε λοιπόν πως όλα τούτα τα γλυπτά – που είναι λιγότερο ανθρωπόμορφα σε σχέση με προηγούμενα έργα σας – αποτελούν εξέλιξη στη δουλειά σας κι ένα διάλειμμα από το σκοτεινό σύμπαν που είχατε δημιουργήσει;

Σαφώς έχουν συγγενή στοιχεία με τα προηγούμενα, αλλά είναι περισσότερο αυτόνομα. Μπορεί να παρουσιάζονται σε μικρές ομάδες, αλλά θα μπορούσαν να λειτουργούν και μεμονωμένα, ενώ η προηγούμενη δουλειά μου ήταν ένας οργανωμένος κόσμος. Διάλειμμα είναι, αλλά όχι από το Universal Habitat που είχατε δει. Είναι διάλειμμα από μια δουλειά πολύ προσωπική και δύσκολη που έκανα και την οποία δεν έχω δείξει. Εχει να κάνει με τους βομβαρδισμούς στη Συρία. Ασχολήθηκα με τους θύτες και τα θύματα και έβγαλα από μέσα μου θυμό, πικρία, απογοήτευση. Με βάραινε πολύ η ιστορία αυτών των ανθρώπων που έχουν τόσο υποφέρει όπως και το γεγονός ότι εμείς δεν έχουμε κάνει τίποτα για να σταματήσει αυτή η κατάσταση. Μέσα σε αυτή τη συνθήκη δεν μπορούσα να κάνω ό,τι κάνω συνήθως.

Γιατί δεν εκθέσατε αυτή τη δουλειά;

Ενιωθα ένα έντονο αίσθημα ευθύνης και δεν είχα βρει ούτε τον κατάλληλο χώρο ούτε υπήρχαν οι κατάλληλες προϋποθέσεις για να το κάνω. Δεν ξέρω καν αν έκανα καλά που έφτιαξα αυτά τα έργα. Σκεφτόμουν πολλές φορές ότι έχει παραγίνει αυτή η ιστορία που συνέδεσε την τέχνη με τους πρόσφυγες. Με ενοχλούσε. Και αναλογιζόμουν με ποιο δικαίωμα μπαίνω στη διαδικασία να δημιουργήσω μια σειρά έργων όταν δεν έχω χάσει κάποιον δικό μου.

Ενας από τους ρόλους του καλλιτέχνη δεν είναι όμως και ο σχολιασμός της ιστορικής πραγματικότητας που βιώνει;

Εξαρτάται από τον καλλιτέχνη. Τι κάνει; Καταγράφει την κατάσταση; Την απόγνωση; Ισως κάποιες φορές αντιδρά και προτείνει μια απόδραση.

Ούτε η έκθεσή σας ούτε τα έργα σας αυτή τη φορά έχουν τίτλο. Γιατί;

Διότι δεν ξέρω ακριβώς τι είναι και δεν θα ήθελα να επηρεάσω τον τρόπο που θα τα δει ο θεατής με έναν τίτλο. Είναι μορφές που πηγάζουν από μέσα μου και εμπεριέχουν επιρροές από τον μοντερνισμό, τον σουρεαλισμό, το ντιζάιν, την ιδέα της γραφής, την Ανατολή. Δεν είναι αναγνωρίσιμες. Κάποιες ίσως πλησιάζουν τη φόρμα ενός φυτού ή ενός ζώου. Παρ’ όλ’ αυτά εκπέμπουν μια οικειότητα. Δεν είναι απειλητικές. Ισως επειδή εκφράζουν τις αναζητήσεις μου που δεν είναι άλλες από την ουσία των πραγμάτων στο πέρασμα του χρόνου. Για μένα οι μορφές αυτές είναι μια υπόκλιση στον άνθρωπο και τα επιτεύγματά του. Με ενδιαφέρει να εστιάζω στην καλύτερη πλευρά μας, ασχέτως αν αισθάνομαι έντονη απογοήτευση από τους ηγέτες, τα κόμματα, την πολιτική. Δεν έχω χάσει την πίστη μου στον άνθρωπο.

Μετανιώσατε που αφήσατε τη Νέα Υόρκη και ήρθατε στην πολλά υποσχόμενη Αθήνα του 2002 με αποτέλεσμα να βρεθείτε λίγα χρόνια αργότερα σε μια χώρα βυθισμένη σε μια ατέρμονη κρίση;

Δεν μετανιώνω, αλλά λυπάμαι για ορισμένα πράγματα. Θα ήθελα, για παράδειγμα, τα παιδιά μου να μην αισθάνονται ότι πρέπει να φύγουν στο εξωτερικό για να υλοποιήσουν τα όνειρά τους. Ισως η κρίση να αποτέλεσε έναν σκληρό τρόπο, όμως συνέβαλε στο να μειωθούν οι υπερβολές. Είμαι αισιόδοξος επειδή πιστεύω ότι η Ιστορία κάνει κύκλους. Θα βγούμε από τις δυσκολίες και τότε μπορεί να προκύψουν και αλλαγές προς το καλύτερο. Το ζήτημα είναι ότι δεν ξέρουμε πότε θα συμβεί αυτό.

INFO

a.antonopoulou.art, Αριστοφάνους 20 έως τις 2 Μαρτίου. Αύριο ο καλλιτέχνης θα είναι στην γκαλερί από τις 12.00 έως τις 16.00 για να συνομιλήσει με το κοινό