ΤΑ ΝΕΑ

Mπορούμε να ξεκινήσουμε την ιστορική αναδρομή από το 1991. Η κυβέρνηση του Τζορτζ Μπους του πρεσβύτερου είναι διχασμένη ανάμεσα σ' αυτούς που λένε ότι πρέπει να ενθαρρυνθεί η διάλυση της Σοβιετικής Ενωσης και σ' εκείνους που υποστηρίζουν ότι η ΕΣΣΔ πρέπει να παραμείνει ενιαία για να ελέγχει τα 35.000 πυρηνικά της όπλα. Οσο οι Αμερικανοί συζητούν, οι Ουκρανοί διεξάγουν δημοψήφισμα και αποφασίζουν με συντριπτικό ποσοστό την ανεξαρτησία τους.

Το φάσμα μιας νέας πολλαπλής κρίσης, με αιτία αυτή την φορά τον πόλεμο στην Ουκρανία και τη ρωσική εισβολή, είναι εδώ. Προφανώς οι δραματικές εξελίξεις στο πεδίο των μαχών εκτός του να δυναμιτίζουν το διεθνές δίκαιο, θέτουν και τις ευρωπαϊκές χώρες σε ένα νέο καθεστώς οικονομικής επισφάλειας και δημοσιονομικού εκτροχιασμού. Η Ελλάδα δεν θα μπορούσε […]

Το κοντράστ ήταν έντονο. Oταν εμφανίστηκε στη γιγαντοοθόνη της αίθουσας όπου διεξαγόταν η Διάσκεψη για τον Αφοπλισμό ο Σεργκέι Λαβρόφ, η πλειονότητα των αντιπροσωπειών μάζεψαν τα πράγματά τους κι αποχώρησαν. Το ίδιο συνέβη και λίγο αργότερα, στη συνεδρίαση του Συμβουλίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ

Τα δραματικά γεγονότα και το εν εξελίξει αναθεωρητικό σχέδιο της Ρωσίας με την απαράδεκτη εισβολή δεν ακυρώνει μόνο το Διεθνές Δίκαιο, αλλά, όπως είδαμε αυτές τις ημέρες, θέτει και σε επισφάλεια όλο τον κόσμο. Μεσομακροπρόθεσμα στην πραγματικότητα είναι μπούμερανγκ και για την ίδια τη Μόσχα που πυροδότησε έναν νέου είδους Ψυχρό Πόλεμο.

«Αυτό το πρωινό υπερασπιζόμαστε τη χώρα μας μόνοι. Οπως και χθες, οι ισχυρότερες δυνάμεις του πλανήτη παρακολουθούν από μακριά. Πίεσαν τη Ρωσία οι χθεσινές κυρώσεις; Απ' όσα ακούμε στον ουρανό μας και βλέπουμε στη γη μας, όχι». Με τις δηλώσεις αυτές, που μεταδόθηκαν χθες το πρωί ενώ οι ρωσικές δυνάμεις βομβάρδιζαν το Κίεβο, ο ουκρανός πρόεδρος Βολοντίμιρ Ζελένσκι αποτύπωσε την τραγική μοναξιά της χώρας του. Και έδειξε κατά κάποιον τρόπο το μέλλον που θα μπορούσε να έχει η Ευρώπη αν δεν αναθεωρήσει ριζικά το πλαίσιο της ασφάλειάς της.

Ο πρόεδρος Μακρόν χαρακτήρισε τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία «σημείο καμπής στην ιστορία της Ευρώπης». Ο πρόεδρος Μπάιντεν μίλησε για «αδικαιολόγητη και απρόκλητη επίθεση». Οι ηγέτες της G7 κατηγόρησαν τον Βλαντίμιρ Πούτιν ότι «επανέφερε τον πόλεμο στην Ευρώπη». Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας προειδοποιεί για μια ανθρωπιστική καταστροφή. Για τον ρώσο πρόεδρο, πάλι, η χερσαία εισβολή […]

Το σοβαρό επεισόδιο που σημειώθηκε προχθές το απόγευμα στη θαλάσσια περιοχή ανάμεσα στις Οινούσσες και τη Χίο μεταξύ του τουρκικού αλιευτικού σκάφους, το οποίο παραβίασε τα χωρικά μας ύδατα, και του σκάφους του Λιμενικού σίγουρα δεν εξέπληξε όσους παρακολουθούν στενά την κλιμάκωση της τουρκικής προκλητικότητας το τελευταίο χρονικό διάστημα.

Από την 21η Φεβρουαρίου, το γεωπολιτικό σκηνικό εν συνόλω έχει τεθεί σε νέα ρευστότητα μετά την επικίνδυνη απόφαση της Ρωσίας που στην πραγματικότητα διαμελίζει ντε φάκτο την Ουκρανία και οδηγεί σε επισφάλεια και αποσταθεροποίηση όλη την περιοχή, στην καρδιά της Ευρώπης.

Ολόκληρος ο πλανήτης παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα όσα συμβαίνουν στα ρωσο-ουκρανικά σύνορα. Γιατί σε κάθε γωνιά του γνωρίζουν πως ένας πόλεμος εκεί δεν θα αφορά απλά τις δύο χώρες που βρίσκονται από τη μια και την άλλη πλευρά, θα αφορά την ανθρωπότητα.

Aν το σημερινό φύλλο κυκλοφορούσε δυο - τρεις μέρες πριν, ο τίτλος αυτού του άρθρου θα μπορούσε να είναι «Ενας απολογισμός». Ο Βλαντίμιρ Πούτιν, θα γράφαμε, έγινε το επίκεντρο της παγκόσμιας προσοχής, έφερε στη Μόσχα ηγέτες και υπουργούς, αποσταθεροποίησε την Ουκρανία και απέσπασε από τη Δύση δεσμεύσεις τόσο για μείωση των εξοπλισμών όσο και για αναβολή επ' αόριστον της επέκτασης του ΝΑΤΟ. Κι όλα αυτά, χωρίς να ρίξει ούτε μια πιστολιά.

Στον κοινό τόπο της διπλωματίας ο Νίκος Δένδιας έχει αποκτήσει μια είδους χημεία με τον ομόλογό του Σεργκέι Λαβρόφ. Και αυτό αφού σήμερα εκτός απροόπτου θα βρίσκεται στη Μόσχα, τρίτη φορά σε δύο χρόνια.

Στη θεωρία, ο Αλέξης Τσίπρας δείχνει πως έχει καταλάβει ότι ο χώρος που πρέπει να προσεγγίσει για να «μαζέψει» τη δημοσκοπική διαφορά από τη ΝΔ είναι η μεσαία τάξη, ειδικά αυτή που αυτοπροσδιορίζεται ως κεντρώα.

Το περασμένο καλοκαίρι ο κρατικός μηχανισμός πήρε - με τις μεγάλες πυρκαγιές του Αυγούστου - ένα μάθημα με τον δύσκολο τρόπο: η Πολιτική Προστασία οφείλει να είναι έτοιμη να αντιμετωπίσει ακραία καιρικά φαινόμενα, τις συνέπειες της κλιματικής αλλαγής δηλαδή, οι οποίες είναι πια το παρόν μας και όχι ένα δυστοπικό μέλλον.

Η ρευστή και τεταμένη κρίση μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας έχει και μια παραπέρα διάσταση σε σχέση με το ελληνικό ενδιαφέρον. Τους έλληνες ομογενείς και τους κινδύνους που διατρέχουν. Η συμπαγής ελληνόφωνη κοινότητα, πρέπει να είναι - και είναι - στα «ραντάρ» του δικού μας ΥΠΕΞ και απαιτούνται όλες οι συντονισμένες και έγκαιρες ενέργειες για την προστασία ή ακόμη και τη διευκόλυνση μετακίνησής της. Στη στρατηγική αυτή προφανώς πέραν του επιτελικού σχεδίου της ελληνικής κυβέρνησης πρέπει να περιλαμβάνεται και η ενεργή συμβολή της Πρεσβείας μας στο Κίεβο και του Προξενείου μας στη Μαριούπολη, αλλά και η απόλυτη συνεννόηση με την ουκρανική κυβέρνηση, ακριβώς για να αποφευχθούν βεβιασμένες ή πρόχειρες κινήσεις.

Σε μερικά ερωτήματα οι απαντήσεις είναι δύσκολες, όμως αυτό δεν σημαίνει πως αυτά δεν πρέπει να τίθενται: Τι συμβαίνει τελικά στην ελληνική κοινωνία; Το τελευταίο διάστημα βγαίνουν στην επιφάνεια περιστατικά που ανακατεύουν το στομάχι ακόμα και του πιο ψύχραιμου: η εν ψυχρώ δολοφονία του 19χρονου Αλκη στη Θεσσαλονίκη, οι αποκαλύψεις για το γηροκομείο των Χανίων, η δολοφονία του 7χρονου στην Κυψέλη και η συγκάλυψη του εγκλήματος σκίζουν, το καθένα με τον δικό του τρόπο, λίγο από τον συνεκτικό μας ιστό.

Η κυβέρνηση, σύμφωνα με πληροφορίες των «ΝΕΩΝ», επεξεργάζεται σενάρια για περαιτέρω μειώσεις του φόρου εισοδήματος - και μάλιστα παρεμβάσεις που θα αφορούν τα εισοδήματα από 10.000 μέχρι 40.000 ευρώ, και θα στοχεύουν στην ανακούφιση ειδικά των οικογενειών με ανήλικα παιδιά.

Το ταξίδι του Νίκου Δένδια στη Μόσχα στις 18 Φεβρουαρίου είναι εξόχως κρίσιμο από πολλές απόψεις. Κατ' αρχάς γίνεται στο φόντο μιας κρίσης μεταξύ της Ρωσίας και της Ουκρανίας και σε μια στιγμή που όλα φαίνεται να καθορίζονται από μια ισορροπία του τρόμου με τον κίνδυνο πάντα ευρύτερων αναφλέξεων που θα έχουν συνέπειες για όλους.

Τα μέλη ενός Υπουργικού Συμβουλίου είναι πρώτα υπηρέτες των πολιτών κι έπειτα στελέχη των κομμάτων τους. Ο μέχρι χθες υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων φαίνεται πως ξέχασε αυτόν τον βασικό κανόνα, πρωταγωνιστώντας στο βίντεο όπου ένας πρώην υφυπουργός μιας παλαιότερης γαλάζιας κυβέρνησης του δίνει συμβουλές πελατειακών σχέσεων, ενώ εκείνος αντιδρά στην προσφορά τους σαν πολιτευτής - αποδέχεται, δηλαδή, τη χρησιμότητά τους διά της σιωπής του.

Η ιστορική χειραψία του Ρίτσαρντ Νίξον με τον Μάο Τσετούνγκ πριν από μισόν ακριβώς αιώνα, στις 21 Φεβρουαρίου 1972, άλλαξε τη γεωμετρία του Ψυχρού Πολέμου. Οι ιστορικοί μίλησαν μάλιστα για την «εβδομάδα που άλλαξε τον κόσμο», καθώς η συνάντηση εκείνη συνέβαλε και στην προσέγγιση της Ουάσιγκτον με τη Μόσχα.

Δεν είναι εποχή για να διατηρούνται σκιές και ασάφειες που αφορούν το πολιτικό σύστημα, τη Δικαιοσύνη και τη Δημοκρατία. Το αντίθετο θα σημειώναμε. Είναι εποχή διερευνήσεων μέχρι το κόκκαλο, πίστης στους θεσμούς, ισχυροποίησης της Δημοκρατίας.

Παραφράζοντας τη γνωστή αγγλοσαξονική έκφραση, και χωρίς να πολυκαταλαβαίνουν το νόημά της, τα κόμματα της αντιπολίτευσης αναζητούσαν χθες τον «ελέφαντα στη Βουλή». Σύμφωνα με τον ΣΥΡΙΖΑ, είναι η «πρωτοφανής, αντιδημοκρατική και πραξικοπηματική αφαίρεση του λόγου από έναν βουλευτή». Σύμφωνα με το ΚΙΝΑΛ/ΠΑΣΟΚ, είναι «οι πρακτικές του διπόλου που δεν αφήνουν τις άλλες παρατάξεις να μιλήσουν».

Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, η πανδημία επηρεάζει εδώ και δύο χρόνια την καθημερινή ζωή των πολιτών. Η ανάγκη επιστροφής στην κανονικότητα είναι πλέον πιο επιτακτική από ποτέ, καθώς η κούραση και η παρατεταμένη έκτακτη κατάσταση έχουν επηρεάσει όχι μόνο βασικούς δείκτες του κράτους, αλλά και την ψυχολογία όλων.

Ας είμαστε ειλικρινείς, κανείς δεν περίμενε η τριήμερη κοινοβουλευτική συζήτηση για την πρόταση δυσπιστίας που κατέθεσε ο ΣΥΡΙΖΑ να οδηγήσει σε πολιτικές εξελίξεις - να οδηγήσει, δηλαδή, σε πτώση της κυβέρνησης και εκλογές. Ούτε καν τα πιο πιστά στον Αλέξη Τσίπρα στελέχη του κόμματος της μείζονος αντιπολίτευσης.

Θα ήταν μια ευχάριστη αλλαγή αν οι κύριοι υπεύθυνοι αρκούνταν στο να αναγνωρίσουν τα λάθη τους και να αποζημιώσουν τα θύματα αυτών των λαθών, αντί να προσπαθούν να αποσείσουν τις ευθύνες τους και να κατηγορούν άλλους γι' αυτά που έπρεπε να έχουν κάνει εκείνοι. Τα λάθη είναι ανθρώπινα και οι πολίτες δέχονται τη συγγνώμη ακόμη κι αν έχουν αποκλειστεί για ώρες μέσα στα χιόνια στον ακριβότερο οδικό άξονα της Αθήνας.

Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης ανέβηκε χθες στο βήμα της Βουλής κι ανήγγειλε πως το κόμμα του καταθέτει πρόταση μομφής. Στην ομιλία που προηγήθηκε σήκωσε κατακόρυφα τους αντιπολιτευτικούς τόνους, χρησιμοποιώντας πολλές ρητορικές υπερβολές.

Τις τελευταίες μέρες ξεδιπλώνεται μπροστά μας η εικόνα μιας χώρας που δεν είναι ελκυστική. Οι ανεπάρκειες, τις οποίες παραδέχτηκε και ο Πρωθυπουργός, ως προς την αντιμετώπιση της τελευταίας χιονοκαταιγίδας, ζωγράφισαν με μελανά χρώματα τον πρώτο μήνα του 2022.

Oταν η διαχείριση μιας μεγάλης κρίσης δεν πηγαίνει καλά, ή έστω όσο καλά θα μπορούσε θα πάει, δύο πράγματα γίνονται. Το ένα είναι να αναζητούνται ευθύνες. Και το άλλο, να λαμβάνονται μέτρα ώστε να διορθωθούν οι αδυναμίες.

Η είδηση του βιασμού της 24χρονης στη Θεσσαλονίκη μονοπωλεί για μέρες την επικαιρότητα. Το ενδιαφέρον - κι ο αποτροπιασμός της κοινής γνώμης - είναι εύλογα. Μετράμε μόλις έναν χρόνο από την πρώτη επώνυμη καταγγελία σεξουαλικής κακοποίησης και το ξέσπασμα του #ΜeΤoo στη χώρα. Ωστόσο, όπως έχει δείξει η εμπειρία των τελευταίων δώδεκα μηνών, συχνά άλλου είδους γεγονότα μπορεί να επισκιάσουν τέτοιες υποθέσεις. Γεγονότα που ενίοτε προκαλούνται από τον τρόπο που καλύπτεται ένα τόσο σοβαρό κι ευαίσθητο θέμα ή από τον τρόπο που συζητείται και σχολιάζεται στη δημόσια σφαίρα.

To είχαμε συνηθίσει τόσο πολύ, ώστε το θεωρούσαμε δομικό στοιχείο του πολιτικού μας συστήματος: τα μεγάλα πολιτικά κόμματα που εναλλάσσονταν στην εξουσία ήταν δύο, όχι πάντα τα ίδια, αλλά πάντως δύο, και οι διαφορές που τα χώριζαν ήταν τόσο μεγάλες ώστε οι πιθανότητες ενός Μεγάλου Συνασπισμού α λα γερμανικά ήταν πρακτικά ανύπαρκτες. Για το τρίτο σε δύναμη κόμμα, το μοναδικό ερώτημα ήταν με ποιον θα συνεργαζόταν στην απευκταία περίπτωση που οι εκλογές δεν έβγαζαν αυτοδυναμία.