ΓΙΑ ΤΑ ΘΥΜΑΤΑ

Οι εικόνες του φλεγόμενου πλοίου στα ανοιχτά της Κέρκυρας κυριάρχησαν το Σαββατοκύριακο. Οι πρώτες σκέψεις όλων ήταν στην προστασία και τη διάσωση των επιβατών. Η γρήγορη επέμβαση των Αρχών γλίτωσε πολλές ζωές που ενδεχομένως να είχαν χαθεί άδικα. Οσο όμως οι μέρες περνούν, όλο και περισσότερο επικεντρωνόμαστε στα αίτια της φωτιάς. Γιατί το «Euroferry Olympia», που καπνίζει ακόμα, παραδόθηκε στις φλόγες; Γιατί υπήρχαν επιβάτες στα οχήματά τους; Οι πρώτοι στους οποίους οφείλονται απαντήσεις είναι οι οικογένειες των αγνοουμένων, οι οποίοι ξέρουν πως ο χρόνος δεν είναι με το μέρος τους και πως τα νέα που θα κληθούν να ακούσουν πολύ δύσκολα θα είναι ευχάριστα.

Αν μιλούσαμε για μια φυσική καταστροφή, τότε τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά. Ομως αυτή δεν είναι μια τέτοια περίπτωση, δεν βρισκόμαστε μπροστά σε μια αναπόφευκτη τραγωδία. Η Ελλάδα είναι μια ναυτική χώρα και ένα συντεταγμένο κράτος, με κανόνες και ελεγκτικές διαδικασίες ακόμα και για τους ιδιώτες που δεν τους ακολουθούν. Οι έλεγχοι, επομένως, πρέπει όχι μόνο να είναι τακτικοί αλλά και ενδελεχείς και να μη γίνονται στο πόδι. Δεν νοείται μέσα σε οκτώ χρόνια να γινόμαστε μάρτυρες δύο πανομοιότυπων δυστυχημάτων. Κάτι θα έπρεπε να έχει αλλάξει από το 2014, από τότε που το «Norman Atlantic» έπιασε φωτιά στην Αδριατική. Οχι για τα όσα έγιναν μετά την πυρκαγιά, αλλά για τα όσα έπρεπε να γίνουν πριν.

Τα ατυχήματα στη θάλασσα σχεδόν πάντα έχουν θύματα. Πάνω από όλα είναι ο θρήνος των οικογενειών που κάνει υποχρέωση τον σωστό έλεγχο.