Το νούμερο 2 μού φέρνει εφιάλτες

Τα τελευταία χρόνια το νούμερο 2 μού φέρνει εφιάλτες με διλήμματα που με κυνηγάνε σαν κατάρα και μου γεννούν την υποψία ότι είμαι μισή, κουλή, κουτσή, ότι κάτι μου λείπει τέλος πάντων. Και σήμερα είναι 22/2/22 κι αν ήμασταν σε αμερικανικό θρίλερ θα ήταν η μέρα που θα ζωντάνευε το όνειρο και τεράστια δυάρια θα φλέγονταν στο σαλόνι μου ενώ με κυνηγάνε ντουέτα ψυχοπαθών με δίκαννα, διπλούς πελέκεις και δίκοπα μαχαίρια.

Η θεωρία μου – που δεν είναι δική μου γιατί την έχουν σκεφτεί εκατομμύρια άνθρωποι πριν από μένα, αλλά είπα να το παίξω έξυπνη τώρα – είναι ότι ο κόσμος και οι άνθρωποι είναι τόσο απίθανα περίπλοκοι που για να μη μας πιάνει φόβος ή να μη γίνουμε ανεξέλεγκτοι μάθαμε όλα να τα βλέπουμε σε δυάδες. Υπάρχει για τον καθένα μας ένα κακό κι ένα καλό, ένα ασφαλές κι ένα επικίνδυνο, ένα ηθικό κι ένα ανήθικο, ένα επιθυμητό κι ένα ανεπιθύμητο, ξεκάθαρα πράγματα. Σκεφτείτε τους μύθους ή τις παραβολές. Υπάρχουν πρίγκιπες και χωρικοί, πριγκίπισσες και μάγισσες, ήρωες και κακοί, ιππότες και κλέφτες, όμορφοι και άσχημοι, άγγελοι και σατανάδες, δύο από κάθε είδος στην κιβωτό του Νώε. Κι οι καλοί ανταμείβονται πάντα με το ένα και μοναδικό τους ταίρι. Ολος ο πολιτισμός μας είναι στεριωμένος πάνω σε δίπολα και ντουέτα. Και τα κουβαλάμε τόσο πολύ μέσα μας που τα αναζητούμε μετά παντού, συνειδητά ή υποσυνείδητα, κι όταν κάτι ξεφεύγει από αυτά μας μπερδεύει.

Δοκιμάστε ένα πείραμα: ενώ ζούμε στην εποχή που ο καθένας φοράει ό,τι θέλει και γύρω μας βλέπουμε όλο και περισσότερο πολλών «λογιών» ζευγάρια, αν ρωτήσετε δέκα πολύ μικρά κοριτσάκια, αυθορμήτως θα πουν ότι «οι φούστες είναι για τα κορίτσια» και ότι «τα κορίτσια αγαπάνε αγόρια». Κι ελάτε πείτε μου αν οι σύγχρονες θεωρίες για τα φύλα έχουν δίκιο ή όχι όταν λένε ότι μεγάλο μέρος όσων πιστεύουμε είναι όσα περιμένουν από εμάς, όπως ο δικός μου ο πατέρας περίμενε ότι θα γίνω Ολυμπιακός και θα βλέπουμε ποδόσφαιρο. Και πάλι καλά κιόλας γιατί άπαξ και μπεις στο λούκι να βλέπεις τα ομαδικά λαϊκά σπορ, δηλαδή ένα πράγμα που πωρώνει ακριβώς επειδή δύο συγκρούονται (ναι, δύο, είδατε πώς τα γύρισα, ε;), είναι ωραίο πράγμα να είσαι με αυτόν που νικάει πολλές φορές γιατί στο δίπολο οφείλεις να διαλέξεις έναν, δεν μπορείς να είσαι μια με τον έναν, μια με τον άλλον, τι είσαι, κάνας ανώμαλος;

Μερικοί έτσι έχουν πάρει και την πολιτική. Τους ζηλεύω πάρα πολύ αυτούς. Η πολιτική έχει αυτό το πράγμα που όσο πιο πολύ σε απασχολεί κι όσο πιο πολύ «κλινικά» προσπαθείς να τη δεις, χωρίς πάθος, τόσο πιο πολύ σε ξενερώνει και τόσο πιο πολύ μπορεί να σε απογοητεύσει. Ενώ οι ποδοσφαιρικοί πολιτικοί τύποι τα έχουν λυμένα αυτά τα προβλήματα, ο δικός μας να κερδάει κι ας γίνουν όλα ίσωμα.

ΜΑΣ ΚΥΝΗΓΑΕΙ. Τα τελευταία χρόνια, με την κλεισούρα μας και τον περιορισμό της ζωής μας, αυτό μας κυνηγάει. Είμαστε, αναγκαστικά, ένα από δύο πράγματα. Εσώκλειστος ή έξω. Πεπεισμένος ή αρνητής. Υπεύθυνος ή ανεύθυνος. Μασκοφόρος ή ξεμάσκωτος. Αρρωστος ή υγιής. Ευπαθής ή γερός. Εμβολιασμένος ή ανεμβολίαστος. Διασωληνωμένος ή αποσωληνωμένος. Ζωντανός ή νεκρός.

Σάμπως είναι τυχαίο που η πιο μοδάτη πολιτική προσβολή που λέγεται είναι το «ισαποστασάκιας»; Αυτός ο ύποπτος, αυτός ο μουλωχτός, που πρέπει να διαλέγει σε κάθε περίπτωση έναν σωστό κι έναν λάθος. Αν τολμήσεις να πεις «ναι, ξέρετε, μπορεί γι’ αυτό το συγκεκριμένο να υπάρχουν ευθύνες διαχρονικ…». Στοπ. Είσαι ύποπτος ίσων αποστάσεων. Τι θες; Τι κρύβεις; Ποιον εκπροσωπείς; Γιατί δεν παίρνεις θέση; Κι αν πεταχτείς να ψελλίσεις κάτι θα πέσουν να σε φάνε, οπότε άσ’ τους να σου βάλουν μια ταμπέλα καλύτερα κι άραξε σε μια γωνίτσα σιωπηλός.

Τα τελευταία χρόνια, λοιπόν, το νούμερο 2 μού φέρνει εφιάλτες. Γιατί όσο ανακουφιστικό κι αν μοιάζει να είναι όλος μας ο κόσμος διά δύο και επί δύο και συν δύο, μείον δύο, τακτοποιημένος σε δίπολα, καθρεφτισμούς και διχοτομήσεις, τελικά είναι μια βαρετή μπούρδα. Και τρώμε τις ζωές μας κρίνοντας τους πάντες με το «είτε είτε» και, το χειρότερο, κρίνοντας έτσι και τους εαυτούς μας, πιέζοντάς τους ώσπου να χωρέσουν κάπου σαν παραγεμισμένη βαλίτσα που πρέπει να κλείσει. Ενώ εκεί έξω υπάρχει ένας ολόκληρος κόσμος που εντός του μόνο αποκτά και το νούμερο 2 αξία, όταν διαλέγεις το 1 σου και άλλο 1, απέναντι σε άπειρες τόσες επιλογές.