ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ

Κάθε φορά που η οπαδική βία ξεφεύγει, μια οικογένεια βυθίζεται στο πένθος και τα όποια ευχολόγια περισσεύουν. Εχουμε συνηθίσει στις υποσχέσεις για αυστηρές ποινές και μέτρα, οι οποίες όμως όταν τα φώτα της δημοσιότητας σβήσουν ξεχνιούνται πολύ γρήγορα. Το μόνο που μένει είναι ο θρήνος για τη ζωή που χάθηκε χωρίς λόγο. Ας είναι ο 19χρονος Αλκης το τελευταίο θύμα μιας κατάστασης που μπορεί να διορθωθεί, αν όλοι οι αρμόδιοι δείξουν την απαιτούμενη θέληση.

Η οπαδική βία δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται περιστασιακά, όταν το αίμα έχει ήδη κυλήσει στα σκαλιά μιας πολυκατοικίας στη Θεσσαλονίκη. Οφείλει να μη φεύγει ποτέ από την προσοχή των υπευθύνων, ακόμα κι όταν θα φεύγει από τα πρωτοσέλιδα και τις ειδήσεις, όταν κανείς πια δεν θα ασχολείται. Χρειάζεται μια νοητή γραμμή συνέχειας, που δεν θα υπολογίζει αλλαγές υπουργικών σχημάτων, κυβερνήσεων ή παρατάξεων. Κανείς δεν επιβάλλει η πάταξη να γίνει με τυμπανοκρουσίες ή να συνοδεύεται από μεγάλα λόγια που ελάχιστες φορές εκπληρώνονται. Αρκεί κάτι να γίνεται. Εστω σιωπηλά, στο παρασκήνιο, ώστε το φαινόμενο να εκλείψει οριστικά.

Η αποστολή δεν είναι ούτε εύκολη ούτε ανώδυνη. Είναι όμως απαραίτητη για μια ευρωπαϊκή χώρα που θα ήθελε η κατάσταση που επικρατεί στον αθλητισμό να αντικατοπτρίζει την εξέλιξή της. Η Ελλάδα, άλλωστε, δεν είναι ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία χώρα που θα επιχειρήσει να βάλει τέλος στην οπαδική βία. Πράγμα που σημαίνει ότι μπορεί να τα καταφέρει, αρκεί η προσπάθεια να μη μείνει για άλλη μια φορά στη μέση.