Μυστικό πολεμικό καταφύγιο ανοίγει για πρώτη φορά τις πόρτες του – Ήταν στην 1η γραμμή άμυνας

Ένα καλά κρυμμένο κεφάλαιο της βρετανικής ιστορίας του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου έρχεται για πρώτη φορά στο φως, καθώς η υπόγεια αίθουσα επιχειρήσεων Fan Bay Plotting Room, κάτω από τους εμβληματικούς Λευκούς Βράχους του Ντόβερ, ανοίγει τις πόρτες της στους επισκέπτες.

Η εγκατάσταση κατασκευάστηκε το 1940, σε μια από τις πιο κρίσιμες περιόδους του πολέμου, όταν, μετά την πτώση της Γαλλίας, η Μάγχη και τα Στενά του Ντόβερ αποτελούσαν την πρώτη γραμμή άμυνας της Βρετανίας απέναντι στις γερμανικές δυνάμεις.

Βαθιά κάτω από τους λευκούς βράχους, το προσωπικό της αίθουσας είχε αναλάβει τον συντονισμό των πυροβόλων που προστάτευαν τα Στενά.

Εκεί βρίσκονταν μερικά από τα πιο προηγμένα στρατιωτικά συστήματα της εποχής, μεταξύ των οποίων ένας ειδικός πίνακας διεύθυνσης πυρός, που χρησιμοποιούνταν για τον υπολογισμό των δεδομένων βολής και τον συντονισμό των επιχειρήσεων του πυροβολικού.

Όπως αναφέρει η βρετανική εφημερίδα Independent, η κατασκευή της αποτελούσε μέρος της ευρύτερης προσπάθειας ενίσχυσης της βρετανικής παράκτιας άμυνας.

Το Ντόβερ, σε απόσταση μόλις 34 χλμ. από την κατεχόμενη Γαλλία, βρέθηκε επανειλημμένα στο στόχαστρο βομβαρδισμών από την άλλη πλευρά της Μάγχης, αποκτώντας το προσωνύμιο «Hellfire Corner».

Η επανανακάλυψή της πραγματοποιήθηκε το 2017, ενώ στη συνέχεια αποτέλεσε αντικείμενο έρευνας και εργασιών συντήρησης από τον Εθνικό Οργανισμό Προστασία της Πολιτιστικής και Φυσικής Κληρονομιάς (National Trust).

Μετά το τέλος του πολέμου, η μυστική εγκατάσταση εγκαταλείφθηκε και, τη δεκαετία του 1970, καλύφθηκε με χώμα.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η κατάσταση στην οποία διατηρείται ο χώρος.

Τα ξεφλουδισμένα χρώματα, τα γκράφιτι της πολεμικής περιόδου, οι εκτεθειμένοι σωλήνες και οι αεραγωγοί παραμένουν ορατά, προσφέροντας μια εικόνα της εγκατάστασης όπως ήταν όταν εγκαταλείφθηκε.

«Υπάρχει κάτι πραγματικά ξεχωριστό στο να στέκεσαι σε έναν χώρο που έχει αλλάξει τόσο λίγο από τότε που έφυγαν οι άνθρωποι που εργάζονταν εδώ», δήλωσε στην εφημερίδα Independent, ο Τζον Μπάρκερ από τον Εθνικό Οργανισμό.

Όπως εξήγησε, στόχος των εργασιών δεν ήταν η αναπαράσταση του παρελθόντος, αλλά η προσεκτική διατήρηση της αίθουσας, ώστε οι επισκέπτες να μπορούν να τη γνωρίσουν σχεδόν όπως ακριβώς βρέθηκε.

Παράλληλα με τη συντήρηση του χώρου, εθελοντές του οργανισμού αναζήτησαν και προσωπικές ιστορίες των ανθρώπων που υπηρέτησαν στην εγκατάσταση.

Η έρευνα σε στρατιωτικά αρχεία και παλιές φωτογραφίες βοηθά να συνδεθούν τα ονόματα όσων εργάστηκαν εκεί με τα σημάδια που άφησαν στους τοίχους.

«Ένα όνομα σε ένα στρατιωτικό αρχείο ή μια λεπτομέρεια σε μια φωτογραφία βοηθά να συνδέσουμε τα σημάδια που έχουν διασωθεί στους τοίχους με την καθημερινότητα κάποιου ανθρώπου», ανέφερε ο εθελοντής Γκόρντον Γουάιζ, προσθέτοντας ότι κάθε νέα ανακάλυψη συμβάλλει στην καλύτερη κατανόηση της ιστορίας των ανθρώπων πίσω από τα μηχανήματα.