Το μουσικό του ιδίωμα

Για πολλά χρόνια, από την περίοδο της Υδρας, το 1960, μέχρι τη δεκαετία του 1980, ο Κοέν δεν είχε σημειώσει την επιτυχία που όλοι πλέον γνωρίζουμε. Είχε μια απήχηση σε ένα μάλλον ψαγμένο ακροατήριο, χωρίς να υπάρχει καν μέτρο σύγκρισης με τον Ντίλαν. Η επιτυχία ήρθε με τους δίσκους του 1984 και αργότερα, όταν ειδικά διασκευάστηκε το «Hallelujah» από τον Μπάκλεϊ. Τότε γίνεται ο Κοέν που ξέρουμε – μετά το «First we take Manhattan». Και στη δεκαετία του 2000 καταλήγει στις περιοδείες όπου τον παρακολουθούν ένα εκατομμύριο θεατές. Το μουσικό του ιδίωμα είναι, από τη μια πλευρά, πολύ κοντά στην ευρωπαϊκή φολκ των αγγλοσαξονικών χωρών. Ο ίδιος, ωστόσο, την μπολιάζει με ίχνη και στοιχεία από τη μουσική που κυριαρχούσε στα βερολινέζικα καμπαρέ του Μεσοπολέμου. Κι ύστερα είναι αυτός ο ιδιαίτερος τρόπος ερμηνείας, ο συνδυασμός της βαρύτονης φωνής και της φολκ αφήγησης, με τον οποίο ο ακροατής μαγεύεται και θα συνεχίζει να μαγεύεται, όπως συμβαίνει με τη μουσική των μεγάλων κλασικών συνθετών.