Οχι άλλες βάτες

Οσοι έζησαν και φόρεσαν την υπερβολή των 80s νιώθουν ότι έχουν επιζήσει από μια μεγάλη καταστροφή. Για όσους γεννήθηκαν εκείνο το διάστημα, η αύρα της συγκεκριμένης δεκαετίας τροφοδοτεί τη φαντασία τους για να δημιουργήσουν μια πανδαισία έντονων χρωμάτων και όγκων, ενώ παράλληλα διαλύουν την έννοια της χαριτωμένης κομψότητας ή της μελετημένης πρωτοπορίας που είχαν συνοδεύσει εκείνη τη μόδα. Δύο είναι οι κυρίαρχες αναφορές που επαναλαμβάνονται ως κακόγουστη φάρσα στο ήδη κακόγουστο στυλ των 80s. Το πρότυπο των αερόμπικ εμφανίσεων, το οποίο επέβαλαν με την καλλίγραμμη σιλουέτα της η Τζέιν Φόντα και η Τζένιφερ Μπιλς στην ταινία του 1983 «Flashdance», σήμερα μετονομάστηκε άνετο αθλητικό ντύσιμο ή athleisure. Και τα κατάλοιπα του «Εργαζόμενου κοριτσιού», το οποίο υποδύθηκε η Μέλανι Γκρίφιθ σε εκείνη την ταινία – ύμνο του χρηματιστηριακού κόσμου, προωθεί τις βάτες στα μπλέιζερ της φετινής συλλογής Balenciaga και τις μπλούζες – πουκάμισα με φιόγκους στον γιακά και βολάν στα μανίκια τής Stella McCartney.

Η γραμμή στο ντύσιμο της δεκαετίας του 1980 δεν ήταν μια πρωτότυπη σχεδιαστική πρόταση. Οι τονισμένοι ώμοι και η γεωμετρική σιλουέτα που θύμιζε ανεστραμμένο σκαληνό τρίγωνο είχαν εμφανιστεί στις αρχές της δεκαετίας του 1940. Η ενδυματολογική δουλειά του Αντριαν στις ταινίες του Χόλιγουντ καθόρισε το γκλάμορ στο οποίο τυλίχτηκαν οι  πρωταγωνίστριες εκείνης της περιόδου Μπέτι Ντέιβις, Τζόαν Κρόφορντ, Κάθριν Χέπμπορν, Γκρέτα Γκάρμπο. Η ενδυματολογική υπερβολή του Αντριαν δημιούργησε τη λάμψη και το αστραποβόλο κιτς που χρησιμοποίησαν οι σταρ σχεδιαστές των 80s Κριστιάν Λακρουά, Τζιάνι Βερσάτσε, Ιβ Σεν Λοράν. Οι λεπτομέρειες αυτής της επιτήδευσης αναδύθηκαν και πάλι με έντονα στοιχεία ειρωνείας από νέους δημιουργούς, οι οποίοι επιχειρούν να διαφοροποιηθούν από την προηγούμενη γενιά των επιτυχημένων σχεδιαστών.

ΦΟΡΜΕΣ ΚΑΙ ΜΟΚΑΣΙΝΙΑ. Η σημερινή συνδυαστική μέθοδος των κομματιών τονίζει την απουσία εκείνων των κανόνων που προσδιόριζαν σε μια εμφάνιση το χαρακτηριστικό του κομψού ύφους. Η ομοβροντία από αθλητικές φόρμες με ρίγες συνδυασμένες με δερμάτινα μοκασίνια – παντόφλες δεν απευθύνεται φυσικά στους επιζήσαντες των 80s. Εκείνοι  έκαψαν τα νιάτα τους στο βαρύ μέικ απ, τις μπλε ηλεκτρίκ σκιές και το ρουζ σε φούξια απόχρωση στα μάγουλά τους προκειμένου να ακολουθήσουν το τελετουργικό ετοιμασίας για σαββατιάτικη έξοδο με προορισμό μια διάχυτη υπόσχεση απόλαυσης. Οι φετινές συλλογές Kenzo, Moschino, Saint Laurent έχουν δημιουργηθεί από ένα ιδιότυπο κολάζ εξιδανικευμένων στιγμών των 80s από νεαρούς σχεδιαστές που επαναφέρουν τις ακρότητες της μόδας, κάνοντας αντίσταση στην ομοιομορφία της μαζικής παραγωγής των ρούχων ταχείας κατανάλωσης. Ωστόσο, αυτή η «πράξη αντίστασης» μέσα από την αναζωογόνηση της κιτς αισθητικής δεν δικαιολογεί τις προθέσεις τους. Οχι μόνο γιατί τα ντιζάιν ρούχα είναι πάντα ακριβά και απρόσιτα. Αλλά επειδή η εποχή δεν μοιράζει υποσχέσεις. Οι νύχτες της απόλαυσης δείχνουν θαμπές και κουρασμένες. Ακόμη και πάνω στα ηλικιωμένα πρόσωπα των πρωταγωνιστών που δοξάστηκαν χορεύοντας με τη χρυσόσκονη της ματαιόδοξης δεκαετίας του ’80.