Μεταξύ Βιζυηνού και Μέλπως Αξιώτη

Αυτή την περίοδο μοιράζει τον χρόνο της ανάμεσα στις πρόβες για την παράσταση «Ο Μοσκώβ-Σελήμ» του Γεωργίου Βιζυηνού, που κάνει πρεμιέρα απόψε (12/11) σε σκηνοθεσία Δημήτρη Ξανθόπουλου στην Εφηβική Σκηνή της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση, και στην προετοιμασία για την παράσταση «Και θα σφάξουμε το κουνέλι, η ζωή είναι ωραία» που θα επαναληφθεί στο Bios στις αρχές του επόμενου χρόνου. Παράλληλα, η Αγγελική Παπαθεμελή κάνει πρόβες για την καινούργια παράσταση της bijoux de kant «Θέλετε να χορέψομε Μαρία;», βασισμένη σε κείμενο της Μέλπως Αξιώτη, που ανεβαίνει στο Θέατρο της Οδού Κυκλάδων – Λευτέρης Βογιατζής. «Είναι συνειρμική η γραφή της Αξιώτη σε αυτή τη νουβέλα. Τα διάφορα πρόσωπα αποκαλύπτουν την ιστορία που κουβαλούν, αλλά με έναν τρόπο καθόλου νατουραλιστικό. Η Ηλέκτρα Ελληνικιώτη που σκηνοθετεί και ο Γιάννης Σκουρλέτης που συνυπογράφει τη θεατρική διασκευή κράτησαν αυτή την ποιότητα. Η παράσταση επικεντρώνεται σε τρία πρόσωπα. Με αφορμή την ύπαρξη και το άκουσμα των ιστοριών των άλλων δύο, φτάνει ο καθένας να ανασύρει το παρελθόν του και σταδιακά αυτό το πράγμα τους οδηγεί σε μια πραγματική συνάντηση».

ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ. Με πολύχρονη θεατρική πείρα στις αποσκευές της η ηθοποιός από τη Θεσσαλονίκη, που πέρυσι άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις – μαζί με τη Σοφία Κορώνη – στην παράσταση «Και θα σφάξουμε το κουνέλι», ποντάρει πολλά στη συνεργασία με τους bijoux de kant. «Δεν είχα ξανασυνεργαστεί με την ομάδα. Με επιμονή και υπομονή και κυρίως επειδή είναι πολύ ταιριαστός ο τρόπος δουλειάς σε σχέση με το συγκεκριμένο κείμενο, νομίζω ότι όλοι έχουμε μπορέσει να ανοιγόμαστε κάπως περισσότερο προς αυτά τα πρόσωπα, με έναν πιο δικό μας και πιο προσωπικό τρόπο».

Ανάλογες προσδοκίες διατηρεί και για τον χώρο, ο οποίος θα φιλοξενήσει την παράσταση. «Το Θέατρο της Οδού Κυκλάδων εξακολουθεί ευτυχώς να είναι πολύ προσεγμένος χώρος, κάτι που δεν το συναντάς πια. Λείπουν οι θεατρικές σκηνές που λειτουργούν με αυτό τον τρόπο. Εδώ και πολλά χρόνια έχουν χρησιμοποιηθεί διαφορετικά σημεία της Αθήνας ως θεατρικές σκηνές – έχει και αυτό την ομορφιά του. Ορισμένες φορές, όμως, είναι ωραίο να ξαναμπαίνεις σε ένα θέατρο. Είναι όμορφο να βρίσκεσαι σε ένα περιβάλλον που κουβαλάει όλη αυτή την ιστορία, από τον οποίο κουβαλάς κι εσύ κάποιες πιο προσωπικές μνήμες».