Λαλούλα Χρυσικοπούλου. Επιστροφή στη σκηνογραφία λόγω Καμπανέλλη

Υστερα από αρκετά χρόνια συνειδητής απουσίας από την τέχνη της σκηνογραφίας, συνεργάζεται φέτος µε τον σκηνοθέτη Γιώργο Γιανναράκο στο ανέβασµα δύο άπαιχτων έργων του Ιάκωβου Καµπανέλλη. Η βετεράνος του χώρου τελείωσε το Αθηναϊκό Τεχνολογικό Ινστιτούτο Δοξιάδη σκηνογραφίας – ενδυµατολογίας µε δάσκαλο τον Δηµήτρη Μυταρά και στη συνέχεια έδωσε εξετάσεις στη Σχολή Καλών Τεχνών στην Αθήνα. «Τότε υπήρχε µια θέση για το εργαστήριο του Βασιλειάδη, του σκηνογράφου της Παξινού και του Μινωτή στο Εθνικό Θέατρο. Εκανα κι εκεί σπουδές επί δύο χρόνια. Μετά σπούδασα αρχιτέκτων – µηχανικός στην Αρχιτεκτονική Σχολή του Πανεπιστηµίου της Φλωρεντίας ,το 1977. Θεωρώ ότι ιδιαίτερα το ποιητικό θέατρο που µε ενδιέφερε και ειδικά η τραγωδία έπρεπε να κοιταχτούν συνολικά και σε βάθος. Αυτό πίστευα και µάλιστα είχα και όνειρα ότι θα γινόταν Ινστιτούτο Θεάτρου είτε στο Εθνικό είτε στο Πανεπιστήµιο. Δεν τα είδα αυτά και εξακολούθησα απλώς να πειραµατίζοµαι. Ετυχα σε πολύ καλές παραστάσεις µέχρι τώρα και συνεργάστηκα µε εκλεκτούς καλλιτέχνες».

Η µακροχρόνια πορεία της στο θέατρο µετράει περισσότερες από 150 σκηνογραφίες και συνεργασίες µε το Εθνικό Θέατρο, το ΚΘΒΕ, πολλά ΔΗΠΕΘΕ, µε το Αµφι-θέατρο του Σπύρου Ευαγγελάτου, το Ελεύθερο Θέατρο, την Εθνική Λυρική Σκηνή. Κατά την περίοδο 1985-1994 διετέλεσε µέλος της Καλλιτεχνικής Επιτροπής του Εθνικού Θεάτρου, ενώ στη συνέχεια ανέλαβε αναπληρώτρια διευθύντρια και διευθύντρια µέχρι το τέλος του 1994. «Χωρίς να έχω ενδιαφέρον για διοικητικές θέσεις, έτυχε και αυτό. Ηταν οι συγκυρίες µε την αλλαγή του νόµου και διάφορα προβλήµατα που είχε το Εθνικό τότε. Ηµουν υποψήφια αµέσως µετά µε τον κ. Πολιτόπουλο και µε ψήφισαν µαζί και µε τον κ. Κούρκουλο».

Παράληλλα, το 2000 σχεδίασε το ύφασµα για τα κοστούµια των ιερειών της Τελετής Αφής της Ολυµπιακής Φλόγας. Οι παραστάσεις που έχει κρατήσει στη µνήµη της είναι ο «Περιποιητής φυτών» του Παύλου Μάτεσι σε σκηνοθεσία Σπύρου Ευαγγελάτου (Εθνικό Θέατρο, 1989), οι «Τραχίνιες» του Σοφοκλή στην Επίδαυρο επίσης σε σκηνοθεσία Ευαγγελάτου (1994), ο «Ματωµένος γάµος» σε σκηνοθεσία Χριστόφορου Χριστοφή (ΚΘΒΕ, 1992), καθώς και «Οι Eύθυµες κυράδες του Ουίνδσορ» (ΔΗΠΕΘΕ Ρούµελης, 1992), σε σκηνοθεσία Σταύρου Ντουφεξή.

ΤΑ ΕΡΓΑ ΤΟΥ ΚΑΜΠΑΝΕΛΛΗ. Αποφάσισε να επιµεληθεί τη σκηνογραφία στα έργα του Ιάκωβου Καµπανέλλη που θα ανέβουν τη νέα σεζόν υπό τον τίτλο «Σιλωάµ» στο θέατρο Τζένη Καρέζη, λόγω της άριστης συνεργασίας της µε τον σκηνοθέτη σε παλαιότερα έργα. «Είχε τύχει να συνεργαστώ µε τον Καµπανέλλη καθώς και εγώ δίδασκα στην Ανώτερη Σχολή Δραµατικής Τέχνης Δήµου Αγίας Βαρβάρας Ιάκωβος Καµπανέλλης, της οποίας ήταν ιδρυτής. Τον γνώρισα και θυµάµαι ότι έλεγε “να διδάσκετε ειλικρινά στους σπουδαστές, όπως κάνετε στο πανεπιστήµιο. Διότι αν είστε ειλικρινείς, ο λαός καταλαβαίνει”. Παρατηρώ αυτά τα χρόνια της µεγάλης κρίσης ότι οι συνθήκες αυτής της τέχνης που λέγεται σκηνογραφία ή περιβάλλον ή εγκατάσταση άλλαξαν προς το χειρότερο. Και ο σκηνογράφος αναγκάζεται να κάνει πολλές εκπτώσεις στην τεχνική του και στο επάγγελµά του. Αν όµως θέλει κανείς πάρα πολύ την τέχνη και έχει µεγάλο πάθος, τότε να την ακολουθεί. Αν δεν έχει µεγάλο πάθος, να µην πηγαίνει. Μπορεί πολλοί να έχουν ταλέντο, αλλά µε το πάθος µπορεί κανείς να προχωρήσει και πριν από την εποχή του άσχετα αν γίνει πασίγνωστος. Εχει βάλει µε αυτό τον τρόπο υποθήκες. Το θέατρο είναι η µοναδική συλλογική τέχνη και στην παράσταση πρέπει να εκφράζονται όλες οι τέχνες και να συνοµιλούν. Αν όλοι θέλουν και υπάρχει αυτή η αφοσίωση και η παραχώρηση ενός κοµµατιού του εγωισµού προς τον άλλον, τότε έχουµε το αποτέλεσµα µεγάλων παραστάσεων».