Αλλες ταινίες

Τρυφερό

«Τα χρυσά µας χρόνια»: Πότε γλυκαίνουν και πότε ταλανίζουν τον ήρωα οι αναμνήσεις της παιδικής του ηλικίας που μας οδηγούν σταδιακά στο σήμερα. Ο Αρνό Ντεπλεσάν σκηνοθετεί εδώ την πιο τρυφερή του δουλειά έχοντας ως αφετηρία την επιστροφή του ήρωά του στο Παρίσι (από το Τατζικιστάν) και, συνεπικουρούμενος από τον σταθερά καλό Ματιέ Αμαλρίκ, στήνει ένα όμορφο και εξόχως γαλλικό αναμνησιακό οδοιπορικό.

(Βαθμοί: 6)

Καλοστημένο και λίγο άδειο

«Hands of stone»: Η αληθινή ιστορία του πυγμάχου Ρομπέρτο Ντουράν είχε αρκετό «ζουμί». Προερχόμενος από τον Παναμά, ο αθλητής κατόρθωσε να αντιμετωπίσει τα μεγαλύτερα ονόματα του αθλήματος, μόνο που η πορεία αυτή αποτυπώνεται μάλλον ανέμπνευστα από τον Τζόναθαν Τζεϊκούμποβιτς. Ευτυχώς υπάρχουν οι εμφανίσεις των Εντγκαρ Ραμίρεζ, Ρόμπερτ ντε Νίρο και Ασερ Ρέιμοντ που σώζουν τα προσχήματα.

(Βαθμοί: 4)

Αφελές

«Ολα όσα μάθαμε μαζί»: Βραζιλιάνος βιολιστής αναγκάζεται να παραδώσει μαθήματα μουσικής στους εφήβους μιας παραγκούπολης. Μπορεί ένα βιολί να κάνει τη διαφορά; Ως φετιχιστικός φορέας πολιτισμού, ίσως. Αλλά, φοβάμαι, μόνο στο σινεμά.       (Βαθµοί: 4)

Πεταμένα λεφτά

«Μπεν Χουρ»: Η επική ιστορία του Ιούδα Μπεν Χουρ περνά ξανά μπροστά από τις κάμερες, σε ένα θέαμα που ξεκινά εντυπωσιακά και καταντά υστερικά κραυγαλέο στις (ύποπτες) σημάνσεις του. Διόλου τυχαία η εμπορική του αποτυχία.

(Βαθμοί: 2)

Και δύο επανεκδόσεις:

Στον «Κλέψαντα του κλέψαντος», που ο μεγάλος Μονιτσέλι γύρισε το 1958, μια συμμορία φτωχοδιαβόλων γίνεται ο καθρέφτης ολόκληρης της Ιταλίας, που δεν έχει ακόμη συνέλθει από τον πόλεμο – έτσι, η όξυνση των κοινωνικών ανισοτήτων εξαναγκάζει τον πολίτη σε μια συνεχή πάλη με τη ζωή. Εδώ, ο Μαρτσέλο Μαστρογιάνι κάνει μία από τις καλύτερες εμφανίσεις του, ο Βιτόριο Γκάσμαν σαρώνει, ενώ ο Τότο υπογραμμίζει την κατεύθυνση της ταινίας, το «γλίστρημα» από μια εποχή σε μια άλλη, στον ρόλο ενός γέρου «δασκάλου» που περνά στους αρχάριους την τέχνη τού να ανοίγεις θησαυροφυλάκια. Το μεγάλο σινεφιλικό δώρο όμως αποτελεί η έξοδος του φιλμ «Το πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα» που ο Ντάντλεϊ Νίκολς σκηνοθέτησε το 1947, βασισμένος στο αριστούργημα του Ευγένιου Ο’Νιλ (μετέγραψε ιδιοφυώς τον μύθο της «Ορέστειας» σε αμερικανικό καμβά). Με τους Ρόζαλιντ Ράσελ, Μάικλ Ρεντγκρέιβ, Κερκ Ντάγκλας και την υπέροχη Κατίνα Παξινού. Σημειώστε πως προβάλλεται, για πρώτη φορά, στην αυθεντική, τρίωρη εκδοχή του που λάτρευε ο συγγραφέας.